co by tu

u mnie anhedonia w pełni, bezwartościowe to wszystko

ten bezsens się ciągnie w nieskończoność to ciągłe utyskiwanie się nie skończy, chcę płakać, nic nie znaczę!!!!!!!!!!!

utyskiwanie bo nie chcę mieć nic wspólnego z życiem

śniło mi się że byłam na jakiejś sali stałam w kącie zakryłam twarz i nie mogłam się przestać śmiać dwie koleżanki ze szkolnych lat przechodziły i gdy mnie widziały to też się śmiały

nic nie mogę i nic nie muszę, odpowiada mi taka inercja, a psychopaci niech się walą

cicho i smutno mogłoby tak być zawsze

da się jeszcze żyć da się jeszcze żyć da się jeszcze żyć

tzn wiem, bo po jednym jest drugie

w tym roku glukoza wyszła 138, to chyba stan przedcukrzycowy insulinooporności nie mam, tarczyca zdrowa wyszła a na keto dobrze się czułam bo nie miałam ochoty na jakiekolwiek odstępstwa o zachciankach nie było mowy

nie wiem czy się śmiać czy płakać

chyba wszystkiego sobie odmawiam oprócz snu i wylegiwania się które to wydają mi się piękne leniuchowanie ma sens, reszta sensu nie ma, gdy wstaję to się zmuszam, a to nie dla mnie

mam jadłowstręt bo zakończeniu 4 tygodniowej diety keto, ale nic waga nie idzie w dół, na keto był rygor po keto też jest hm do czego mnie to doprowadzi

sensownie

jeżdżę sobie, palcem po mapie dlatego że mi się nie chce wstawać na pociąg

neurastenia w pełnej krasie, boli jakby miało nie przestać, dojmująca obojętność wyłącza mnie z życia