Skocz do zawartości
Nerwica.com
Szukaj w
  • Więcej opcji...
Znajdź wyniki które...
Znajdź wyniki...

thompson93

Użytkownik
  • Zawartość

    23
  • Rejestracja

  • Ostatnia wizyta

Ostatnie wizyty

Blok z ostatnimi odwiedzającymi dany profil jest wyłączony i nie jest wyświetlany użytkownikom.

  1. thompson93

    Miłość

    Czy za dziecka byłeś poddawany jakimś traumom lub regularnemu stresowi?
  2. Jeżeli nikt w pracy nie jest mizofonikiem, to i tak nie wezmą na poważnie takich uwag, powiedzą, że masz się uspokoić albo nie przesadzać, bo nie wiedzą że to naprawdę może kogoś niszczyć. Ja zawsze mówię "Weź ku**a nie smarkaj" albo "Wypluj gumę bo mnie wk***iasz" :) z resztą kulturalniej się nie da słysząc dźwięk na który jest się uczulonym.
  3. Twój przypadek nie pasuje do mizofonii, jesteś uczulony na pewne dźwięki bo ci się przejadły, jesteś wykończony przez ich nawał i dlatego kojarzysz je negatywnie i tak na nie reagujesz, bo twój umysł ma dość i obsesyjnie domaga się odpoczynku. To bardziej pasuje do nerwicy. Gdybyś był mizofonikiem, na pewno byś tyle nie wytrzymał - u nas granica obłędu to kilka do kilkunastu sekund słuchania dźwięku, na który jesteśmy uczuleni, potem panika, zaciskanie pięści do krwi, wyskakiwanie z samochodu w czasie jazdy lub zrobienie krzywdy "źródłu" dźwięku. Nie jesteś mizofonikiem i bądź za to wdzięczny. Radziłbym zbadać się pod kątem nerwicy, bo to początki załamania nerwowego, które we współczesności są rzeczą powszechną.
  4. Coś w tym jest. U mnie podobnie. Nie zgadzam się. Synetezja ma bardzo wiele typów i rodzajów rozległości i nie jest jeszcze dokładnie spenetrowanym i opisanym zjawiskiem. Według mnie synestezją jest jakiekolwiek odbieranie bodźca przeznaczonego dla jednego zmysłu większą ich ilością. Jeżeli ktoś nie rozróżnia co wchodzi jakimi zmysłami jest to najgłębszy znany jej rodzaj - zapewniam, że jest wiele innych typów. Ja odróżniam bodźce od siebie i mimo to nie znam nikogo takiego jak ja, z takim światem kolorów i mimowolnych skojarzeń różnych zmysłów. Polecam zapoznać się z prezentacją pod tym linkiem: http://prezi.com/kdvhzwa0hipv/synestezja/ Nieprawda, nie każdy. Też tak myślałem, dopóki pół roku temu nie zapytałem kolegi z jakim kolorem kojarzy pewną piosenkę. W odpowiedzi usłyszałem "A z jakim niby ma mi się kojarzyć?" Potem po zapoznaniu się z tematem odkryłem, że jest to coś niezwykłego. Ja w swoim dość szerokim gronie znajomych nie spotkałem jeszcze osoby, która umiałaby sobie wyobrazić takie połączenia, synestetycy rodzą się statystycznie bodajże raz na 20 000, toteż niełatwym jest znaleźć na żywo partnera do tego tematu. "Normalni" ludzie nie wyobrażają sobie jak może to wyglądać, my natomiast rodząc się z tym nie możemy sobie wyobrazić, jak to jest tego nie mieć. Widzimy świat inaczej, dla nas nie kojarzyć bodźców z kolorami to jak nie mieć rąk. PS chyba trzeba założyć oddzielny temat o synestezji, bo podobne wątki zaczynają się powielać :)
  5. Niezupełnie. Tłum i podobne dźwięki nie ruszają mnie, natomiast gdy ktoś mlaszcze, to w moich myślach lecą w niego siekiery. Po 5-8 sekundach dochodzi się do granicy obłędu. To nie jest zdenerwowanie, to jest momentalna ku*wica. Natomiast piski i płacze małych dzieci chyba każdego wyprowadzają z równowagi. Pamięć mam słabą, ale mam bardzo głęboką i rozległą wyobraźnię, do tego jestem synestetykiem. Ponoć często zdarzają się połączenia mizofoników i synestetyków, którym na przykład ja swoiście jestem.
  6. Ja mam takie nierozgarnięcie, to często zaczyna się po jakichś traumach, gdzie człowiek jest osłabiony psychicznie. Ja w wieku 11 lat miałem tragedie rodzinną i od tamtej pory postrzegałem świat jakbym był za niewidzialną ścianą. Niby nie ma zmian, wszystko widzisz, słyszysz, rozumiesz, a jednak to nie to, coś jakby było między mną a resztą. Jakby 1% mnie gdzieś nie było. Ale teraz po 10 latach już tak się to wszystko pozacierało, że w sumie nie wiem, czy postrzegam świat tak jak powinienem czy nie. Nie pamiętam jak to było przedtem, więc dla mnie to już żadna różnica. Jak się o czymś zapomina, to to przestaje dla nas istnieć.
  7. To że robisz to czasem ot tak, bez gniewu, to brak powodu na świadomym poziomie. Specjalista pomoże dotrzeć do podświadomości, która nie daje się łatwo rozpoznać, do tego nie lubi zmian. To zapewne jakiś gniew albo żal zakodowany tak głęboko, że nie jesteś nawet świadoma jego istnienia.
  8. Po zaznaczeniu wszystkich odpowiedzi, wciąż "nie zaznaczyłem wszystkich odpowiedzi". Sorry, próbowałem.
  9. thompson93

    Mizantropia.

    Dzięki temu tematowi wiem jak patrzeć teraz na swoją postawę - ja też po wielu zawodach, byciu wykorzystanym, okłamanym lub olanym stałem się nerwowy i dobrze mi jest z samym sobą. Gdy do pokoju wchodzi ktoś z rodziny nawet nie interesuje mnie co chce, od razu chcę tylko, by wyszedł. Ludzie dookoła denerwują. Nerwowe reakcje na rzeczy, które do tej pory nie wyprowadzały z równowagi. Jednak mnie odróżnia to, że nie przeszkadza mi spotykanie się ze znajomymi, choć wiele razy lubię siedzieć samemu i nie widzę w sobie fizycznych zaburzeń. Mam pełno marzeń i jest mi ze sobą dobrze i widzę świat kolorowo, a doły to chwile zwątpienia, które szybko mijają. Jednak zmiany w moim zachowaniu są wyraźne, jeszcze rok temu nie dało się mnie wyprowadzić z równowagi. Czy też szukać u siebie początków nerwicy?
  10. Nie wiem czy nie podchodzi to pod niewielkie natręctwa - ale to raczej zwyczajne "nawyki". Wiele osób tak ma, że "ulubia" sobie pewne rzeczy. Gust muzyczny, ulubiony kolor, styl ubierania się. Tak samo jest z gustem w liczbach, że preferuje się jedne nad drugimi, np. szczęśliwa cyfra. Tak więc każdy ma też i swoje ulubione kombinacje liczb, wynika to z gustu - u mnie na przykład głośność radia musi być 1,2,3,5,8,10,12,15, inaczej czuje się niekomfortowo. Unikam jak ognia liczby 4, gdy ściągam piosenki, muszę pobrać mniej lub więcej niż 4. Trochę mniej unikam 16. Jak na złość, liczba 4 i tak codziennie mnie dopada A to są 4 rzeczy na liście zakupów, zaliczę coś na 4.0, albo coś zdarzy się o 4 godzinie, itd. W ubiorze unikam koloru czarnego, bo czuję się niekomfortowo. Każdy ma indywidualne preferencje, i ma to raczej charakter powszechny.
  11. thompson93

    Dziwny sen...

    Ręce ci się trzęsą? Weź się wyluzuj. Sny bywają totalnie abstrakcyjne. Mi kiedyś się śniło, że zadzwonił do mnie agent ABW i kazał mi kupić w media markcie uszczelki za 9000 zł. Jeżeli na jawie nie wyobrażasz sobie zrobienia czegos takiego to wszystko z toba w porzadku. A czy w życiu masz kogoś, kto wyrządził ci krzywdę lub go nienawidzisz? To moze byc reakcja podswiadomosci na jakis uraz, ktory w sobie tlumisz.
  12. thompson93

    Niepojęte zachowanie

    No normalnie niepojęte, szok, psychoza... masz takie problemy, że trwoga gardło ściska. Chciałbym żeby wszyscy mieli tylko takie problemy, jak ty. Świat byłby lepszym miejscem dla wszystkich. Z każdą taką rzeczą piszesz po forach? To znaczy że jesteś kompletnie nieporadna - powiedziało się to się powiedziało, każdy coś walnie bez przemyślenia czasem i nie ma w tym żadnej choroby, dobry Boże, z jakimi tematami tu się wyjeżdża. Jak się kłócicie o takie pierdoły to ten związek nie ma szans, widać za mało dojrzeliście by z kimkolwiek się wiązać. Wzięłaś leki rano, wieczorem popiłaś winkiem i tragedia - to po co piszesz mu jakieś idiotyzmy o popełnieniu prawie samobójstwa? Nie dziwię mu się, że się wnerwił, jak go tak straszysz. Jak będziesz wychodzić do szkoły to powiedz mu jeszcze, że prawie rzuciłaś się pod autobus, bo szłaś sobie spokojnie chodnikiem a to przecież zaraz przy ulicy. Albo że igrałaś ze śmiercią obierając ziemniaki ostrym narzędziem, prawie podcinając sobie żyły. To jest skrajna histeria, moja rada - niech ci lekarz przepisze coś mocniejszego niż ten xanax, bo nie pomaga. Najpierw przeczytaj, jakie prawdziwe problemy mają na tym forum niektórzy ludzie, a potem się zastanów czy rzeczywiście masz tak źle. Może się pogniewasz za tę surową krytykę, ale wychowano mnie tak, że walę prosto z mostu bez ogródek i jako użytkownik mam prawo wyrazić swoje zdanie.
  13. Hej, Marzycielu - nie jesteś jedyny z tym. Przede wszystkim jest to spowodowane nieciekawymi elementami z twojej przeszłości. Dręczyło cię wiele rzeczy, przez co przez lata wykształciłeś sobie sposób na odcięcie się i odstresowanie - jest to właśnie to nadmierne rozmarzenie i rozmyślanie, odchodzenie w inny, bardziej pasujący ci świat. A także powodem jest ilość niewykorzystanych w przeszłości możliwości, stąd też marzysz (podtekstem umysłu jest "Co by było, gdyby"). Chyba każda osoba po pewnych przejściach, którym jest poddawana, wykształca sobie coś takiego. Mam identycznie (rodzice choć się kochają, kłócili się kiedyś co 2 dni), do tego ciężkie gimnazjum, itp. Właściwie ja też od najmłodszych lat borykam się z nadmiernym rozmyślaniem, tworzeniem i fantazjowaniem. I jest to po czasie już mimowolne, silniejsze od woli. Przez lata nazbierało się tego multum (mam 20 lat) dobytek mojej fantazji jest niespotykany, nawymyślałem się takich rzeczy, jakich chyba nikt by ogarnął - potrafię wejść w "inne światy" gdziekolwiek, na nudnej lekcji, za kółkiem, w domu, na spacerze, mogę wyobrażać sobie co chcę i jak chcę, tworzyć historie, scenariusze. Szczegółowość niektórych wyobrażeń zaskakuje jeszcze bardziej - grając np. w różne gry (GTA, Tony Hawk, FPP, RPG) miałem swoich własnych bohaterów, grając tworzyłem ich charaktery, przygody, relacje, rzeczywistości, potrafiłem je mieszać, sklejać i rozdzielać, wymyślać alternatywy itp. dodawać coś od siebie, wyobrażać sobie rzeczywistość jako mnóstwo alternatywnych biegów zdarzeń historii. Albo jak wyglądać będą filmy lub gry czy piosenki, które kiedyś stworzę, mam setki wersji mnie w przyszłości, mam stworzone w wyobraźni nawet inne planety i wszystko o nich - jak wygląda cywilizacja, klimat, miasta, dzielnice, mapy, pojazdy, służby, technologia, polityka, moda, problemy, wydarzenia historyczne, ważne postacie, jaki jest rok i co się w każdym działo, mam własnych bohaterów z charakterami i ich znajomymi, generalnie miliardy rzeczy. To i tak tylko wierzchołek góry lodowej. Tak jakbym w głowie miał swój własny, ogromny wszechświat i ja jestem jego bogiem. Mamy obaj wyćwiczony taki "odmienny stan świadomości", który składa się z marzeń, fantazji i ogólnie świata nierzeczywistego. Nie wiem jak w twoim przypadku, ale u mnie jest on po prostu potężny, ale skoro masz 24 lata jestem przekonany, że twój jest również rozmaity i rozbudowany. Wiele osób jest takich - i ja nie nazywam tego schorzeniem, tylko darem. Może nie powinieneś tego zwalczać, a postarać się to wykorzystać i nauczyć się z tym żyć - masz nieprzeciętny potencjał, który daje ci wyćwiczony w wyobraźni umysł i jest to ogromny as w rękawie na całe życie - możesz tworzyć muzykę, filmy, rysować, pisać scenariusze, itd. Ja np. tworzę komiks, mam super pomysły na fabułę, humor, nauczanie. Może właśnie te zdarzenia w przeszłości miały miejsce, bo miałeś taki się stać? Może masz w tym kierunku się rozwijać, by w przyszłości coś osiągnąć? (pamiętaj, żaden wybitny twórca/artysta nigdy nie miał w życiu łatwo) Wykorzystaj to - zacznij coś tworzyć. Z początku będzie szło słabo, ale twórczość rozwija i z czasem będziesz stawał się coraz bardziej doświadczonym artystą, w czym się tylko zajmiesz - rozwijasz świat wyobraźni myśląc. Tworząc - rozwijasz zdolność przenoszenia tego do rzeczywistości, co z całego serca ci radzę ćwiczyć - ja sam idę taką drogą. Zobaczysz, jakimi za***stymi za parę lat będziesz sypał pomysłami albo żartami. Twórczość rozwija wszechstronnie i jest ona najlepszą drogą dla takich jak my. Zgaduję, że jesteś też bardzo związany z muzyką, jak ja. A czy jesteś może synestetykiem? (widzenie dźwięków i liter na kolorowo, itp?) Ja tak.
  14. Wtedy uznaliby ją za tchórza. List to do d... wyjście. Generalnie facet sam był sobie winny swojego losu i tego, że ludzie się od niego odwrócili w życiu. Niepojętym jest, jak w ogóle mogłaś związać się z ćpunem, jaki koniec sobie wyobrażałaś wchodząc w taki smród? Na słowo wierzyłaś, wiedziałaś cokolwiek o problemie narkotyków, że uwierzyłaś w szczęśliwy związek? Śmiech na sali. Tylko zabrało ci najlepsze lata. Winny jest sobie sam i nie Twoim powołaniem jest ponosić winę za czyiś życiowy idiotyzm. Że jest ci go szkoda i współczujesz rodzinie to normalna reakcja, ale z jakiej racji o jakiejś winie tu mówimy? Z resztą, czy poprawiło mu się cokolwiek w czasie waszego związku? Jeżeli nie, to gdybyś była z nim do końca, i tak nic byś wielce nie zmieniła. Dobrze zrobiłaś że odpuściłaś, bo tylko byś sobie szkodziła tym chorym związkiem, a i tak byś go nim nie wyleczyła. Poza tym nie jesteś zobowiązana do porzucania własnego życia na ratowanie kogoś, kto sam sobie nawarzył piwa, a na pustyni nie mieszkamy i nie jesteś jedyną osobą zdolną komuś pomóc. Niczemu nie jesteś winna i za dużo "a co gdybujesz".
  15. Lekarzem nie jestem, ale objawy podobne do niektórych odmian padaczki lub narkolepsji. Neurolog miałby tu do powiedzenia znacznie więcej.
×