Kiusiu

Mnie samotność doskwiera. Brak życia towarzyskiego, brak relacji, nie ma się do kogo odezwać. Brak oksytocyny. Cisza w domu. Kiedyś mi to nie przeszkadzało, ale z biegiem lat jest coraz bardziej dokuczliwe. Często gdy ma się np. 20 lat, wydaje się, że samotność jest fajna. I na tym etapie może rzeczywiście jest. Jednak przestaje być, gdy ma się coraz silniejsze wrażenie, że jest się na samotność na zawsze skazanym/skazaną.

Jesienią i zimą suplementuję witaminę D, a i tak mam praktycznie cały czas zły nastrój. Źle sypiam przez cały rok, nie zauważam istotnych różnic między latem a zimą. No, gdy nie ma upałów ani tzw. tropikalnych nocy, to jest ten plus, że przynajmniej przyczyną niemożności zaśnięcia nie jest zbyt wysoka temperatura.

Chyba najlepiej tu sprawdzi się terapia poznawczo-behawioralna, może też w połączeniu z leczeniem farmakologicznym. To trzeba dobrać indywidualnie. A jako pewne wspomaganie czy kierunkowskazy, można posłuchać kilku wideo-poradników psychologicznych na YouTube na ten właśnie temat. Ogólnie, gdy w wyszukiwarkę YouTube wpisze się słowo "ruminacje", to wśród wyników pojawia się wiele poradników dotyczących właśnie tego.

Ruminacje to też jeden z moich problemów, choć obecnie, dzięki psychoterapii i farmakoterapii, jest trochę lepiej. Najgorzej zawsze było wieczorem, po położeniu się do łóżka, oraz w nocy, po obudzeniu się zwykle między drugą a czwartą.

Cześć, Od lat ze zmiennym powodzeniem walczę z problemami psychicznymi. Ogólnie, jest ciężko, ale nie poddaję się. Pozdrawiam.