Dryagan

Głównie chodzi o frakcję wyrzutową. Po zawale miałem około 40%, potem podniosła się do 44–45% i liczyliśmy, że przy kolejnej kontroli będzie już wyraźnie lepiej. A jest właściwie na tym samym poziomie. Czyli nie jest gorzej, serce pracuje stabilnie, rehabilitację znoszę coraz lepiej, ale sama jego wydolność nie poprawiła się tak, jak lekarz oczekiwał. Dlatego uznał, że na powrót do pracy jeszcze za wcześnie. Najbardziej irytujący możliwy wynik: za dobrze, żeby się martwić, za słabo, żeby mnie wypuścić ze szponów systemu.

Mam dzisiaj trochę doła. Nastawiłem się, że poprawa idzie już w dobrą stronę i zaraz wrócę do pracy, a wyszło, że właściwie stanęła w miejscu i jeszcze sobie posiedzę na zwolnieniu. Niby nic się nie pogorszyło, ale jakoś ciężko się cieszyć z „stabilnie”, kiedy człowiek liczył na „dużo lepiej”. Wkurza mnie już bycie pacjentem.

Zdrowie - dla bliskich i siebie. Nie ma nic ważniejszego.

Jutro wybieram się na groby mamy i brata. Pierwszy raz od zawału wyjadę poza Lublin, więc niby zwykła trasa, a dla mnie chwilowo wydarzenie niemal turystyczne Fizycznie czuję się już dużo lepiej niż miesiąc temu, choć nadal szybciej się męczę i mam dni, kiedy organizm przypomina, że nie wszystko wróciło jeszcze do normy. Na szczęście nie prowadzę, więc mam tylko siedzieć i nie przeszkadzać. Jeżdżę na ich groby od lat, ale podejrzewam, że tym razem będzie trochę inaczej. Miesiąc temu dostałem dość nieprzyjemne przypomnienie, że człowiek nie ma podpisanej umowy na określoną liczbę lat. Takie memento mori. Tak czy inaczej chcę pojechać. Nie tylko na groby. Chyba również po to, żeby pierwszy raz od miesiąca zrobić coś zwyczajnego, co nie jest szpitalem, rehabilitacją, czy kontrolą.

Oj @Dalila_, sypialnia służy przede wszystkim do spania i ma być wygodnie, a Ty co sobie zaraz pomyślałaś Duże łóżko jest potrzebne z powodów czysto praktycznych: człowiek ma 190 cm długości, żona przez sen wierci się i rozpycha tak, jakby połowa łóżka należała się jej z urzędu, a czasem jeszcze córka przyjdzie w nocy z jakimś dramatem egzystencjalnym i nagle robi się tłoczno. A że sypialnia może mieć również inne zastosowania… cóż. Nie będę udawał, że jestem aż tak niewinny Ale na razie faktycznie przytulanie musi wystarczyć Ja po zawale, żona po operacji - oboje mamy chwilowo ważniejsze zadanie: dojść do siebie.

Z tego co widzę po zdjęciach masz fajnie urządzoną tę kawalerkę. Mieszkasz sam, to też co innego niż jak mieszka rodzina.

Naprawdę??? No ok, to mieszkanie mojej żony. Ja miałem kawalerkę 35 m. Mieszkanie to jednak nie dom

Chyba są większe, to tylko 80 m

Ja chyba już swoje wymarzone mieszkanie mam. Nie jest wielkie, cztery pokoje, ale najważniejsze rzeczy się mieszczą. Numer jeden: biblioteka. Oficjalnie gabinet, w praktyce pokój opanowany przez książki. Regały prawie po sufit, dwa biurka (jedno żony, jedno moje) i tyle miejsca, żeby można było pracować obok siebie, nie prowadząc przy tym wojny o blat. Książki są ważne. Nie twierdzę, że ważniejsze od ludzi, ale gdyby trzeba było wybierać między kolejną komodą a regałem, komoda nie miałaby żadnych szans. Sypialnia za to bardzo oszczędna: duże łóżko i szafa do sufitu. Sypialnia ma przede wszystkim spełniać swoje podstawowe funkcje. Duże łóżko jest więc elementem absolutnie niepodlegającym negocjacjom Do tego salon, normalny, taki do siedzenia razem, oglądania filmów i rozrzucania rzeczy, które miały zostać odłożone „za chwilę”. Pokój córki oczywiście jest osobnym państwem i obowiązują w nim prawa, których nie próbuję już do końca rozumieć. I duża kuchnia. Lubię kuchnię, w której da się naprawdę gotować, a nie wykonywać manewry boczne między lodówką a stołem (nie mamy wspólnej kuchni z salonem, bo to starsze budownictwo i kiedyś tak nie robiono). Na parapetach i półkach dużo kwiatów, bo żona uważa, że mieszkanie bez roślin wygląda jak poczekalnia, a ja już dawno przestałem się z tym spierać. W sumie moje wymagania są proste: dużo książek, dużo łóżka, dużo kuchni i wystarczająco miejsca, żeby każdy czasem mógł zamknąć za sobą drzwi. Cała filozofia mieszkaniowa

Robotem przestałem być mniej więcej miesiąc temu

Wkurza mnie, że po kilku lepszych dniach, kiedy człowiek już zaczyna sobie wmawiać, że wraca do normy, znowu dzisiaj od rana bateria na jakieś 30%. Na rehabilitacji też gorzej niż ostatnio, więc dostałem lżejsze obciążenie. Wszystko podobno w porządku, po prostu gorszy dzień. Tylko że ja bardzo nie lubię „po prostu gorszych dni”.

@Lucy32 No to akurat rozumiem Cię bardzo dobrze. Mnie też chyba bardziej niż „miękkość” drażni u człowieka chwiejność - zwłaszcza taka, że wystarczy pojawienie się nowej, atrakcyjniejszej opcji i nagle wszystkie wcześniejsze deklaracje tracą ważność. Można zmienić zdanie, oczywiście. Człowiek nie podpisuje własnych wyborów krwią na wieczność. Ale co innego zmienić zdanie po namyśle, a co innego miotać się zależnie od tego, kto akurat wszedł do pokoju. Ja mam zresztą dokładnie odwrotną przypadłość. Jak już coś wybiorę (albo kogoś) to bardzo trudno mnie od tego wyboru odwieść. Czasem nawet wtedy, kiedy całe otoczenie zgodnie uważa, że najwyższa pora się opamiętać I nie twierdzę, że to zawsze zaleta. Upór potrafi człowieka zaprowadzić w bardzo głupie miejsca. Ale przynajmniej jeśli mówię „to jest mój wybór”, to nie znaczy „dopóki nie pokaże się coś ciekawszego”. Zresztą jestem zodiakalnym Baranem, więc najwyraźniej dostałem upór w wyposażeniu fabrycznym. Można mnie przekonywać, można argumentować, można nawet mieć rację. To ostatnie niestety wcale nie gwarantuje sukcesu.

Ale właściwie co znaczy „miękki facet”? Bo mam wrażenie, że każdy tutaj rozumie to trochę inaczej. Wrażliwy? Spokojny? Ustępujący w sporach? Niepewny siebie? Taki, który płacze? Czy po prostu człowiek, który nie próbuje dominować nad wszystkim dookoła? I podobnie z tym „silnym mężczyzną”. Silny w jakim sensie? @Dalila_, Ty po prostu lubisz osiłków? Bo jeśli mówimy o sile charakteru, to ona wcale nie musi iść w parze z "twardością". Można być bardzo stanowczym człowiekiem, a jednocześnie czułym i wrażliwym. Zresztą odpowiedzialność też nie jest tym samym co siła. Można być przebojowym, dominującym facetem, który w chwili kiedy naprawdę trzeba coś unieść, znika. A można być spokojnym, mało efektownym człowiekiem, który po prostu zostaje i robi to, co trzeba. Dla mnie chyba właśnie to drugie więcej mówi o sile niż cały ten wizerunek „twardego faceta”.