Skocz do zawartości
Nerwica.com
Szukaj w
  • Więcej opcji...
Znajdź wyniki które...
Znajdź wyniki...

poczatkujaca

Użytkownik
  • Zawartość

    60
  • Rejestracja

  • Ostatnia wizyta

  1. poczatkujaca

    Czy są tutaj jacyś schizofrenicy?

    Witam, mam nadzieję że odpowie mi jakiś schizofrenik, czy Wy też czujecie się nieszczęśliwi i nic wam się nie chce, bo mnnie dobija samotność...i nie wiem jak to zmienić. Chciałabym móc np. przytulić się do kogoś ale zawsze jestem zdystansowana i z nikim jak do tej pory nie nawiązałam dłuższej relacji, chodzi mi o chłopaka. Proszę o jakiegoś posta.
  2. poczatkujaca

    Problemy z orientacją.

    ctks witaj :) ja miałam namolne myśli homoseksualne, co po 2-3 dniach poskutkowały tak że nie mogłam spać 2-3 noce. Pamiętam że wyszłam wtedy do sklepu i wydawało mi się że wszyscy mężczyźni jakoś na mnie dziwnie patrzą i jakby wiedzą że miałam myśli homoseksualne. Po tym zdarzeniu tak jak piszę nie mogłam spać. Po 4 dniach poszłam do lekarza bo sama już nie dawałam rady ze sobą byłam strasznie spięta i ciągła ochota i podniecenie. Ale dali mi leki i mi przeszło. W nocy też już mogłam spać spokojnie. A leki dali mi wpierw na depresję a póżniej na psychozę. Terapeutą nie jestem ani lekarzem, ale te myśli homoseksualne zostały mi do teraz tylko nie aż w takim nasileniu. A jaką Ci postawią diagnozę, póki nie pójdziesz to sie nie przekonasz. pap
  3. poczatkujaca

    Co mam ze sobą zrobić?

    nominał, na pewno pewność siebie to nie jest twoją najmocniejszą stroną, ale to można zmienić i wzmocnić poprzez wizytę u psychologa, psychoterapeuty. Psychiatry nie polecam chyba że masz jakieś lęki, boisz się wychodzić z domu itp.chociaż myśli samobójcze da się wyleczyć "psychotropami". A jeśli chodzi o to że nie masz żadnej pasji, zainteresowania to może być objaw depresji. Nie chcę straszyć ale u mnie zubożenie uczuciowe brak zainteresowań, brak czerpania przyjemności z czegokolwiek było efektem choroby psychicznej (psychozy). Ja nie jestem terapeutą więc Ci za bardzo nie pomogę, pójdziesz do specjalisty to się dowiesz więcej niż pisanie tu na forum. Serdecznie pozdrawiam, i szybkiej interwencji w Twojej sprawie życzę
  4. poczatkujaca

    Moje podejrzenia - prosze o pomoc.

    zgadzam się z Sama mam schizofrenie ale miałam nieco inne objawy. oczywiscie na poczatku diagnozowano u mnie depresje, ale poszłam do innej placówki i tam wkoncu otrzymałam pomoc - leki przeciwpsychotyczne olanzapine dokładnie.idź do psychiatry, tylko nie prywatnie, najlepiej w jakiejs większej placówce zdrowia psychicznego. pozdrawiam, buźka;-)
  5. poczatkujaca

    CHAD Choroba Afektywna Dwubiegunowa

    a w CHADzie ma się okropne lęki i derealizacje? bo teraz wydaje mi się że mam głęboką depresję, okres manii chyba mi minął ale wraca...i jak wraca to mam ataki lęku, z kolei w depresji tez miewam okropne derealizacje, że aż wytrzymać się nie da...a mania wykańcza, nie lubię jej...mimo, że niby tak świetnie się czuję wesoła itd i że świat stoi przede mną otworem. odpowiedzcie plis.... [Dodane po edycji:] jeszcze jedno pytanie: czy można mieć CHAD i nerwicę jednocześnie, bo jak mam depresję to mam też lęki i derealizacje dziękuję bardzo jeśli ktoś mi odpowie o co w tym CHADzie chodzi...
  6. poczatkujaca

    Onychofagia - nałogowe obgryzanie paznokci

    nie chcesz psychologa to może kup sobie lakier do paznokci przeciw obgryzaniu paznokci, jest przezroczysty, w Avonie, jak posmakujesz paznokcia smak będzie ohydny, pół żartem pół serio ale taki lakier naprawdę istnieje, trochę mnie rozbawiłeś ,bo szukasz sposobu aby uwolnić się od swoich paznokci...równie dobrze można by polecić Tobie noszenie rękawiczek, bo nie będziesz miał dostępu do dłoni trzymaj się
  7. poczatkujaca

    Skutki nieleczonej nn

    powinnaś powiedzieć mamie :) jeśli nie chcesz mówić o tym mamie, to może masz zaufanego lekarza w przychodni rodzinnej i z nim/nią mogłabyś o tym porozmawiać, że podejrzewasz u siebie natręctwa itp, może wtedy jak juz lekarz powie Ci żebys zgłosiła się z rodzicem to będzie łatwiej, bo rodzica do przychodni można przyprowadzić pod byle pretekstem a wszystko powiedzieć w środku w gabinecie, przy osobie trzeciej...> musi być jakaś przyczyna, coś w Twoim życiu, może w rodzinie co spowodowało u Ciebie pojawienie się natręctw. Myślę, że mama lub lekarz zdecyduje wtedy o psychologu albo lekach, które pozwolą Ci uśmierzyć natrętne myśli. A może nawet będzie tak, że to Twoja mama, nie Ty zostanie wysłana się na rozmowę do psychologa dziecięcego. Bo słyszałam, że jak małe dziecko 6latek przykładowo jest bardzo strachliwy, nieśmiały to wtedy rodzice chodzą na spotkania z psychologiem, bo w ich zachowaniu jest coś co powoduje, że dziecko jest nieśmiałe. Nerwica jest uleczalna i jeśli wyeliminuje się czynnik ją powodujący powinna ustać. Trzymaj się. I niczego się nie bój Nie męcz się z tym sama, powiedz dorosłemu :) Pa.
  8. poczatkujaca

    Z nerwicą można żyć!

    ja myślę, że to wszystko ma swój cel, może np. po to żeby zobaczyć jak pacjent reaguje na brak odpowiedzi, jaka jest jego złość, jak sobie radzi z nieotrzymaniem tego czego chce...
  9. poczatkujaca

    Z nerwicą można żyć!

    kreatka hej, miałam jak Ty do wszystkiego dochodziłam sama na terapii, bardzo mnie to irytowało, nawet mówiłam głośno że to mnie bardzo wkurza, jak zapytałam w jakim nurcie terapia jest prowadzona to zapytano mnie :a do czego to Pani jest potrzebne? i nadal nie uzyskałam odpowiedzi na te pytanie, nawet nie wiem jakie mam zaburzenia czy mam, na co cierpie , a niech im będzie machnęłam na to ręką. Ale sama w domu to wątpię że można się zanalizować, chyba można się bardziej znerwicować i w to wkręcić. Nie polecam analizy domowej.
  10. poczatkujaca

    Z nerwicą można żyć!

    Zapętlona z tym leczeniem objawów a nie przyczyn to kurcze ale do mnie dotarło, że to jest racja co mówisz, tzn. zgadzam się. Ja się zawsze dziwiłam, dlaczego mam tyle wrogów, przecież jestem taka miła dla wszystkich, zawsze przyjazna....hmmm...po terapii no tak sobie dostrzegłam że wcale taka uprzejma to ja nie byłam, stosowałam ironię, sarkazm na każdym kroku,,,tyle że ja tego nie widziałam. I tak się dziwowałam że nie mam przyjaciół, przecież jestem taka dobra...naprawdę tak myślałam. I jako podstawę pójścia do terapeuty podałam, że nie potrafię nawiązywać trwałych relacji z ludźmi, trwałych więzi. I faktycznie mój terapeuta leczył przyczyny a nie gmatwał się w lęku. Dał mi być sobą na terapii, później dopiero wyciągnął wnioski chyba z czego mam ten lęk i pomału krokami dołował mnie że wcale nie jestem taka nieomylna, najmądrzejsza, miałam spojrzeć na siebie obiektywnie, nie narcystycznie. Tak jak mówiłam ludziom wszystko prosto w oczy, nie mówię że teraz się z tym duszę, ale wszystkiego nie wolno mówić bo to razi, boli. Hmmm... rok temu stwierdziłabym a co w tym złego? że się powie prawdę. Jeślibyś mogła Zapętlona napisać mi jakie jest/było Twoje zaburzenie osobowości, dokładnie sytuacja konkret...chciałabym porównać, a i czy Tobie powiedziano że masz takie i takie zaburzenie osobowości?diagnozę...proszę Cię o jakąś informację zwrotną :)
  11. poczatkujaca

    nic nie czuję

    zależy jakim jesteś człowiekiem, jak bardzo przykre zdarzenia zamknęły Cię na ludzi, czy jesteś skryta... ja byłam na grupowej pół roku, i wiem że gdybym trafiła wpierw na indywidualną to zwiałabym po 3 sesjach...nie potrafiłabym się otworzyć, na grupowej jest inaczej czułam się swobodniej, oprócz mnie było ok 9 osób wraz z psychologiem/terapeutą, a nie że oko w oko , sam na sam z psychologiem... na grupowej nabrałam zaufania do ludzi, na indywidualnej wątpię żeby tak się stało ale myślę, że to zależy od człowieka, grupowa i indywidualna są dobre, ale na grupowej masz więcej uczestników i różne spostrzeżenia z różnych perspektyw, bo każdy widzi daną sytuację inaczej, na indywidualnej tylko psychoterapeuta może Cię naprowadzać, myślę, że nie można tak tego grupować, która lepsza terapia...obie są cenne jeśli pracujemy z właściwą osobą :) [Dodane po edycji:] ja też nie byłam w stanie dać informacji zwrotnej ludziom, ale po terapii potrafie: wczuć się w położenie innych, wykazać empatię, mieć poczucie winy jeśli kogoś urażę lub odezwę się ironicznie mnie pytano np co Pani czuje w tym momencie? a ja na to, że nic;p wtedy pytano innych uczestników grupy co może czuć taka osoba jak ja, i mówiono może czuje się Pani zażenowana, jest Pani smutno, samotna, porzucona itp...podawano emocje na tacy :) bo ja nic nie czułam a teraz sami widzicie co osiągnęłam, empatia, w/w. oceńcie sami :)
  12. poczatkujaca

    Dziwne natrectwa.

    trek, co ty wygadujesz, miej gdzies te formułki!, któregos razu byłam tak spieta że myślałam że jestem opetanaq, nałozyłam na siebie różaniec i myślałam że jak go zdejme to spotkam diabła, i wiesz co Musiałam pójść do łazienki pod prysznic, zdjęłam rózaniec i nic sie nie stało....po paru dniach minęło te natręctwo...ale jakbym zaczęła znowu o tym mysleć to pewnie znów bym miała co chciała...za dużo chyba myśleć nie wolno!!!!!!!!!
  13. nfz, reszte napisalam ci w oddzielnym poście
  14. TAK, mi chyba wróciły...dobra napisze to...chociaż to moja prywatna sprawa...zaczęłam mieć sny o przyjaźni, o partnerstwie ciepłym miłym dotyku mężczyzny...które miałam przedtem aż 4 lata temu, no może 3 przed 18stką , zaczęłam mieć sny że sie boję np kolokwium, zaczęłam mieć bóle podbrzusza przed kolokwium jak dawniej w gimanzjum przed egzaminem gimnazjalnym napiszę Wam po czym u mnie "zaczęłam odczuwać", co zadziałało... przeszłam terapię...półroczną grupową na nfz...po pół roku po skończonej terapii zaczęło coś się we mnie burzyć, przestałam byc radosna, tzn może przestałam udawac radosną (jak się czułam naprawde to pokazywałam otoczeniu) później było coraz gorzej, coraz większe dołki, derealizacje koszmarne, myśli jak z piekieł, wybuchy złości, byłam i jestem w jednej wielkiej rozpaczy ale emocje odczuwam, są one coraz częstsze, towarzysza coraz częściej, chociaż nie znaczy to że było łatwo to pzrez co przeszłam koszmarne lęki o rodzinę, o siebie, ale wiedziałam że to z powodu niewyzwolenia się spod skrzydeł matki ale te zmiany są STOPNIOWE, jest to proces i gwałtowne niestety:| uczucia wracają mam przebłyski że czuję się szczęśliwa, mimo moich niektórych postów napisanych w czarnej rozpaczy sprzed niecałego tygodnia;p 2 zeszyty założone po terapii, gdzie spisywałam wszystko o czym myślałam mam nadzieję, że jakoś napisałam wiarygodnie wszystkim tym złaknionym uczuć...:) Terapia z psychoterapeutą, jedyne wyjście :) NIE BIORĘ ŻADNYCH LEKÓW
  15. poczatkujaca

    prośba o pomoc psychologa

    może nie usuną mego posta...obyyyyy radzenie jest strasznie męczące Eksajter, nie męczy cię taka rola? pocieszyciela itp....
×