ARELIC

Odczuwam pogardę.

"Nie ma między nami słów. Są tylko pocałunki. One mówią więcej i mocniej. Zdradzają prawdę. Pocałunki nie kłamią. Nie mogą."

Nie widzę sensu.

Zmęczona.

Tworzą sobie w moim organiźmie wojnę, nie znając w ogóle go, nie rozumiejąc moich myśli, uczuć, odruchów, zachowań, mojego podniecenia, mojego oburzenia, mojej radości, mojej tęsknoty, mojego oczekiwania, mojego złego czy dobrego zachowania, nie czując mojej miłości, do kogo, w jaki sposób, zupełnie nic. O kim o czymś pomyślę, albo mnie powłokują albo narzucają mi myśli, zanim nawet ich nie zdążę przemyśleć, zanim się nie odezwę, nie wykonam ruchu, tak rządzą się w nim dla swoich chorych wygranych, czy poniżeń, których nie ma, bo nie ma dla mnie w nim ich. Wszystko napisałam powyżej na ostatnich stronach co czuję i myślę.

Odczuwam obrzydzenie.