Skocz do zawartości
Nerwica.com
Szukaj w
  • Więcej opcji...
Znajdź wyniki które...
Znajdź wyniki...

Misska

Użytkownik
  • Zawartość

    38
  • Rejestracja

  • Ostatnia wizyta

  1. No, bardzo możliwe, że moje mutki są podobne do jakiś już istniejących :) Przyznam, że nie starałam się tu wymyślać nie wiadomo czego - mają one być dodatkiem do fabuły, nie jej głównym wątkiem. Trochę na zasadzie zombie - w sumie, pomijając jakieś wyjątki większość zombie w filmach/grach/komiksach/książkach wygląda podobnie :)
  2. Oj tak, to może sprawić radość! :) Kociara pozdrawia kociarę!
  3. Och tak, baKterie trafiają mi się jeszcze takie byki, dzięki za zwrócenie uwagi! :)
  4. Fallout 3 w ogóle oprócz tego, że słyszałam tę nazwę nie wiem nic innego o Falloucie...
  5. Witam wszystkich! Chciałabym zaprosić Was do lektury mojego bloga. Jest to opowiadanie w formie dziennika prowadzonego przez osobę, która przeżyła III Wojnę Światową i teraz, wraz z grupą innych ocalałych, żyje w zniszczonym świecie. http://dziennikkoncaswiata.blogspot.com/ Jest to dla mnie pewnego rodzaju ćwiczenie - próbuje nowy, nieznany mi dotąd styl pisania, bawię się pomysłami. Jednak wszelkie uwagi są dla mnie bardzo cenne i chętnie je przyjmę :) Blog wygląda na razie dość surowo a to przez to, że nie znam programów graficznych i nie umiem wykonać szablonu a oczekiwanie na szablon z jakiejś szabloniarni... no cóż, spędziłam ostatnio półtora miesiąca czekając na obiecany szablon tylko po to, aby dziś się dowiedzieć, że go jednak nie dostanę :) Więc przepraszam za mało estetyczny wygląd, jeszcze nad tym pracuję!
  6. Misska

    No to kolej na mnie : )

    Tak, MCO się trafiają takie trochę psie... ale ja bym tak na to do końca nie patrzyła. Są po prostu towarzyskie i lubią, jak się dzieje dużo w domu. Aczkolwiek, każdy kot ma swój charakter, więc i wśród MCO może się trafić aspołeczny :) A 'wytresować'... nie lubię tego określenia, ale można każdego kota, nawet zwykłego dachowca. Wystarczy tylko dużo cierpliwości i nauki Pawłowa :) O, na początku przy dokocaniu mogą być takie problemy :) Ale mi bardziej chodzi o to, że mój kot już jest tak rozpuszczony i taki do mnie przywiązany, że nowy zwierz mógłby zostać nieprzyjęty zbyt dobrze
  7. Misska

    No to kolej na mnie : )

    ladywind, tak, super są! Korci mnie, żeby wziąć kolejnego, ale mam za małe mieszkanie... no i nie wiem, czy mój rozpuszczony do granic możliwości kot byłby zadowolony, gdyby nagle moja uwaga musiała dzielić się na dwa koty
  8. To, że wyszłam z domu, byłam poza domem sama i nawet poszłam sama do sklepu :) Trwało to może z 10 minut, ale biorąc poprawkę na to, że od przeszło miesiąca boję się wyjść z mieszkania to dla mnie ogromny sukces!
  9. Misska

    No to kolej na mnie : )

    Ja też kotki lubię Ten z avka to MCO, dobrze zauważyłeś i dodatkowo mój prywatny, osobisty. Właśnie mi wlazł na biurko :) Na razie jeszcze jest młody, ma półtora roku. No i to nie mój pierwszy kot - wcześniej miałam persa, kotkę, która dożyła wieku tak sędziwego... że już pod koniec sama nie wiedziałam, ile ona właściwie ma lat. Niestety odeszła za TM kilka lat temu. No więc teraz jest jej następca :) A z tym wynajmowaniem to różnie, aczkolwiek rozumiem Twój punkt widzenia. Ja miałam to szczęście, że trafiłam na właścicieli, którym kot nie przeszkadzał, zgodzili się na wynajem. Ale, to prawda, długo musiałam szukać takiego mieszkania, wiele ogłoszeń odpadło na starcie, bo zawierało magiczny tag: Mieszkanie nie przyjazne dla zwierząt. Wydaje mi się, że rozumiem ideę usuwania objawów przez leki. W ogóle to, co napisałeś, że leki i terapia idą w parze ma sens. Z tego, co czytam na forum, są ludzie, którzy korzystają z leków i są zadowoleni, są też i tacy, co nie biorą. Czasem, jak mam już naprawdę dość to się zastanawiam, czy leki by mi nie pomogły. Ale zawsze wtedy wraca myśl: one tylko osłabią lęk, chwilowo poprawią ci humor, a i tak wyjście z dołka zależy od ciebie i twojej pracy. I wtedy myśl o lekach odchodzi a ja staram się walczyć własnymi siłami.
  10. Misska

    No to kolej na mnie : )

    Hahaha, to prawda! :) Jeszcze słyszałam taką teorię, że ludzie o silnych stanach lękowych i którzy mają problemy z zaakceptowaniem siebie często wybierają jako kierunek studiów prawo. E, każdy jest oryginalny! Nie, wróć! Nie podoba mi się takie klasyfikowanie... nie możemy powiedzieć, że każdy jest po prostu sobą, jest inny nawet, jeśli mamy podobne albo takie same zainteresowania? Ja mam dość duży problem z polubieniem i zaakceptowaniem siebie i czasem jak na siebie patrzę to widzę, że niektóre rzeczy robię, aby się wyróżnić - czy to lubiąc coś, co jest mało popularne, czy to ubierając się jakoś inaczej, czy farbując włosy... Ale ostatnio zaczynam powoli rozumieć, że wcale a wcale to nie jest potrzebne, że wystarczy, jak będę taka, jak ja chcę i będę to lubić to będzie wszystko git :) Nadal lubię fantastykę i gry, ale dlatego, że to lubię. I tyle. No i lubię poznawać innych ludzi, którzy też to lubią, bo i pogadać można na wspólne tematy a i się czegoś nowego dowiedzieć (bo nie wszystko wiem, a lubię się uczyć od ludzi). Z tymi lekami to dla mnie też ciekawy temat. Moja terapeutka nie jest zwolenniczką leków - powiedziała, że jakbym się uparła to może mi coś przepisać, ale wolałaby tego nie robić. Zresztą przyznam, że bałabym się brać jakieś tabletki. Właśnie trochę z tego powodu, o którym piszesz: że leki to ucieczka, coś, co tylko by przygładziło moje problemy ale ich nie rozwiązało. Wierzę, że to ja (ze wsparciem terapeutki) jestem w stanie zmienić siebie, pozbyć się tych wszystkich lęków. No, ale ja jestem w trochę innej sytuacji chyba, a wydaje mi się, że każdy przypadek jest na tyle indywidualny, że ciężko mówić o powielaniu jakiś schematów.
  11. Misska

    Śmierć dookoła nas

    Witaj! Wydaje mi się, że nie ma jednej metody radzenia sobie ze śmiercią bliskich. Ja sama straciłam tatę, przeszło dziesięć lat temu. Po dziś dzień nie mogę sobie poradzić z jego stratą. Niektórzy uważają, że warto tak na świeżo, zasięgnąć pomocy u psychologa, żeby pomógł jakoś ułożyć myśli. Ale nie wiem, na ile to pomaga. Moja koleżanka straciła mamę. Jej mama chorowała na raka i już wtedy koleżanka chodziła do psychologa. Tak samo, jak jej mama zmarła. I ta koleżanka uważa, że to jej bardzo pomogło. I tak śmierć jej mamy to był szok, ale dzięki tym wizytom dawała sobie radę. Czy można zapomnieć tych, którzy umarli? Nie wiem. Wydaje mi się, że jeśli umarł ktoś, kto był nam bardzo, bardzo bliski, to zapomnieć taką osobę jest ciężko. Jak pisałam - mój tata zmarł przeszło dziesięć lat temu, a ja go ciągle pamiętam. Pamiętam jego twarz, jego głos, jego zapach. Pamiętam drobiazgi, takie jak ten, że 'słodził' kawę czekoladą. Pamiętam bardzo, bardzo dużo. Co do tego, że niektórzy sobie radzą lepiej - bo nie powiem, że przechodzą nad śmiercią bliskich do porządku dziennego - to już zależy od człowieka. Każdy człowiek reaguje inaczej, ma trochę inną psychikę. Dlatego też wydaje mi się, że nie ma jednego wytłumaczenia, jak sobie poradzić, jak żyć dalej.
  12. Misska

    No to kolej na mnie : )

    Cześć! Witaj na forum, fajnie, że się zarejestrowałeś! :) Ja co prawda nie do końca w temacie, bo ocd nie jest moim problemem, ale trochę mam z Tobą wspólnego :) Też jestem na tym forum bo wiem, że tu jeśli napiszę, że mam silne stany lękowe to nikt mnie nie wyśmieje i nie powie: "głupia jesteś, boisz się z domu wyjść? No to przecież jakiś kretynizm!" i tym podobne... Ponadto ja również, przez moje zaburzenia, nie obroniłam dyplomu. Też interesuję się fantastyką, grami (i rpg i komputerowymi). No i muszę przyznać, że mnie naprawdę poruszyło, gdy napisałeś ile lat zmagasz się ze swoimi problemami - a ja myślałam, że moje dwa lata to długo! Terapię jak na razie mam jedną i wierzę, że dzięki niej coś w sobie zmienię, bo już pierwsze zmiany dostrzegam.
  13. Anna_71, witaj na forum! :) Trochę rozumiem, o czym piszesz, sama miewam podobne objawy aczkolwiek u mnie pojawiają się one dopiero teraz, jak mam 25 lat ale znam to, zwłaszcza ten strach przed zamkniętym pomieszczeniem. A raczej tę panikę, która się w rzeczonym pomieszczeniu pojawia. W kinie byłam ostatni razem przeszło dwa lata temu... wszelakie wyjścia z domu odpadają, bo nawet w osiedlowym sklepie czasem dostaję takiej paniki, że właśnie mam wrażenie, że umieram... Chętnie wymienię się doświadczeniami, zaryzykuję nawet stwierdzenie, że 'popasożytuję' na Tobie, bo masz większy staż więc może będziesz mogła mi opowiedzieć o rzeczach, które dla mnie są jeszcze nowe.
  14. Misska

    [Blog] SkrajnieSkończony

    Pierwszy post i już WFB... zabieram się za czytanie z miłą chęcią :)
  15. Hej! Pomyślałam, że i ja dorzucę swoje dwa grosze, bo też mam poważny problem z wychodzeniem z domu. Po pierwsze powtórzę, co zasugerowała mi moja terapeutka: należy spróbować zmienić środowisko. Bałam się tak bardzo, że w pewnym momencie przestałam chodzić na terapię i zaczęłam prosić terapeutkę, żebyśmy się spotkały u mnie w domu. Przekonała mnie do pójścia do jej gabinetu. Było ciężko, ale poszłam. Jak tak piszecie o tym 'strachu przed świrami' to przyznam, że to rozumiem. Wczoraj, idąc do terapeutki, chociaż był ze mną mój TŻ, gdy gdzieś z oddali usłyszałam głośny śmiech i pokrzykiwania, a potem zobaczyłam, że idzie w naszym kierunku grupka takich 'dresików' to dostałam takiego ataku paniki, że przez chwilę zaczęłam uciekać w przeciwnym kierunku. A był dzień, na ulicy było mnóstwo innych ludzi, byłam z osobą mi bliską, która by mnie obroniła. A i tak się bałam. Czy wyjście wczoraj do terapeutki mi pomogło? Nie wiem, upłynęło dopiero kilkanaście godzin. Ale mam dla Ciebie takie propozycje, ja to stosuje i czuję się z nimi dobrze: 1. Spróbuj wyjść codziennie chociaż na chwilę. Nawet na rundkę w okół bloku/domu. 2. Może zaproponuj komuś bliskiemu, żeby wychodził z Tobą. Nawet na tę małą rundkę. Albo może codziennie rano wychodź z mamą/tatą, jak idą do pracy. Odprowadź ich na przystanek, czy po prostu przejdź się z nimi kawałek. Drogę powrotną będziesz musiał pokonać sam. 3. Staraj się przed wyjściem myśleć o czymś innym. Ja na przykład bardzo lubię programy kulinarne i jak wychodzę z domu to bawię się w 'mam swoją restaurację, układam menu'. Czasem to mnie tak mocno wciągnie, że nawet zapomnę, że mam się bać tego, że jestem poza domem :) Co do powyższych, to są rzeczy, które ja stosuje. U Ciebie może być zupełnie inaczej. Nie są one rozwiązaniem problemu, mi po prostu pomagają łagodzić strach. No i najważniejsze, myślę, że skorzystanie z pomocy psychologa może być istotne. Psycholog pomoże Ci niektóre rzeczy zrozumieć, pomoże Ci dowiedzieć się o sobie czegoś nowego, odkryć źródło lęku. Już mi dziś tutaj jeden użytkownik na forum napisał: ważne jest, żeby znaleźć źródło lęku, zrozumieć je i przeżyć je ponownie. To trudna droga, ale myślę, że warto ją próbować :)
×