Zacznę od jednego z dwóch palących i nurtujących mnie problemów. Będzie to wyrwane jakby ze środka ale już nie wiem co mam robić. Nie wiem gdzie mam się udać o pomoc.
Albo trochę skrócę. Jestem osobą niepełnosprawną, tak się życie ułożyło i (również ) moje decyzje i działania spowodowały że muszę wstawać do pracy o godzinie 4 rano a wracam do domu około 17-18 . W związku z tym raz że mam wrażenie że nie mam czasu "dla siebie" i mój dzień wygląda tak że wstaję, jadę do pracy, wracam z pracy , zjem obiad i w ciągu około godziny idę spać albo bardziej próbuję iść spać bo po prostu o godzinie 18 zamykają mi się oczy ,robię się senny i zmęczony . I tu zbliżamy się do problemu że mieszkam w dużym, kilkupokoleniowym domu z rodzicami, starszym bratem i jego rodziną. Jego rodzina to młodzież 20,18 i 15 lat i tu powoli sedno sprawy. W momencie kiedy próbuję spać muszę mieć ciszę, ciemno i spokój jak w trumnie inaczej zaczynam się denerwować, być wręcz agresywny ale przecież dla współdomowników 18 to środek dnia, normalne że rozmawiają,oglądają tv,odgrzewają posiłki a ja zamknięcie drzwi mikrofali słyszę wtedy kiedy próbuje zasnąć jakby mi ktoś ją zamykał nad głową mimo że mnie od kuchni w której znajduje się ta mikrofalówka( to tylko taki przykład ) dzielą dwoje drzwi i korytarz. Myślałem o zatyczkach do uszu- najprostsze rozwiązanie ale znów boję się że nie usłyszę budzika. I mam w związku z tym pytanie czy to moje zachowanie to kwestia psychiki? Czy mogła by pomóc wizyta u psychiatry ? Jakieś leki ? Problemów które chciałbym poruszyć jest więcej ale to jest w sumie najpilniejszy.
