Związek z chorym na nerwicę.

Subforum poświęcone nerwicy lękowej.

Avatar użytkownika
przez friida 01 maja 2008, 22:18
CITRIA- niestety nie spotkamy się- jest chory no i nie przyjedzie.
Poza tym ważna info- to... napisałam mu w mailu o moich problemach. Napisał, że nie zmienia to w żaden sposób jego podejscia do mnie i dalej chce mnie poznawać.. No ale kiedy my się teraz spotkamy to naprawdę nie wiem..bo wszystkie weekendy w tym miesiacu mam zajete..
Dzięki, że jesteś:)
Pozdrawiam!
"jeszcze będzie przepięknie,
jeszcze będzie normalnie..."
Avatar użytkownika
Offline
Posty
11
Dołączył(a)
05 kwi 2008, 13:34

Re: Związek z chorym na nerwicę.

przez jacek35 12 cze 2008, 11:38
witam wszystkich serdecznie
i odrazu mam parę pytań
jestećmy razem od 10 latek i jak to w życiu raz z górki raz pod górkę mamy cudowne dzieciaki i do zeszłego roku OK
teraz okazało się że moja małżonka ma nerwicę
nasze kłutnie nieporozumienie maja właśnie takie podłoże
nie umię sobie z tym poradzić
i proszę was wszystkich o pomoc
do kogo się zgłosić
do kogo pujść
jakich specjalistów i jakie pytania zadawać
z góry dziękuję za pomoc
Jacek
Offline
Posty
1
Dołączył(a)
12 cze 2008, 10:27

Re: Związek z chorym na nerwicę.

przez tomek1991 13 cze 2008, 23:28
ja mam nerw.lekowa..od roku..teraz juz nie mam lekow napadowych..czasami uogolnione..ale moje ukochane tak zaburzonko daje o sobie znac.

boje sie zwiazku..boje sie ze zdradze..am sporoadoratporek i nie to ze nie gadam..ale dochodzi taki moment ze chcialbym npp.z jakas zwiazek..i lipa ..lek przed zwizakiem..i mowie sibie jaki jestemm beznadziejny..i tak zaraz ja strace bo zdradze..a ja tego nie chce.:(wydaje mi sie ze chce sexu ale tak nie jest..juz szlag mnie trafia...pomozecie??:(
Offline
Posty
13
Dołączył(a)
24 mar 2008, 11:09

Doradca Nerwica.com

przez Doradca Nerwica.com
Polecam tych psychologów i psychoterapeutów z Twojej okolicy
Doradca Nerwica.com

Związek z chorym na nerwicę.

przez WalczmyZtym 08 lis 2017, 12:17
Witam,
chciałabym zasięgnąć porady n.t. życia z osobą chorą na nerwicę lękową, Z moim mężem jestem od 10 lat. Jakieś 5 lat temu lekarz rozpoznał u Niego nerwicę lękową. Pierwsze kroki jakie podjął to zrobić wszystkie badania, następnie udał się do psychiatry gdzie otrzymał leki które miał aplikować przez pół roku. W tym czasie był otępiały, bez werwy do życia. Napady lęku osłabły ale stwierdził że nie chce kontynuować terapii farmakologicznej ze względu na tzw. "PRZYMULENIE". Przez jakiś czas po dostawieniu leków było ok, natomiast w tym momencie sytuacja znacznie się pogorszyła, Od pół roku jego napady się nasiliły (3,4 razy w tygodniu). Od 3 miesięcy uczęszcza na terapię natomiast nie widzimy żadnej poprawy w związku z chorobą. Doraźnie w trakcie napadów zażywa Afobam lub Hydroxyzynę. Jesteśmy na tyle w złej sytuacji iż ja jestem w 6 miesiącu ciąży, niedługo urodzin Nam się dziecko i martwimy się jak będzie wyglądało nasze życie po urodzeniu maluszka. Nie ukrywam iź dla mnie jako żony jest to bardzo ciężka sytuacja. Dodam że podczas napadów próbuję uspokajać męża różnymi sposobami. Próbuje utwierdzać go w przekonaniu iż nic mu się nie stanie, że wszystkie symptomy powodują nerwy, że żadna śmierć nie nadejdzie. Czasami to pomaga ale często reaguje agresją, krzykiem. Mam wrażenie że wyżywa się na mnie. Wtedy nie wytrzymuje i mi samej puszczają emocje (płacz, krzyk). Nie wiem już jak mu pomóc, jak z nim rozmawiać, w jaki sposób sprawić żeby wiedział że ma oparcie we mnie i że ja też odczuwam strach przed tym wszystkim. Dodam jeszcze jedno, że jestem jedyną osobą która wie że mąż jest chory. Jego rodzina nie wie o niczym. Wszystko jest na mojej głowie. Była bym wdzięczna za poradę czy jest jeszcze jakiś sposób leczenie nerwicy i w jaki sposób mogę dotrzeć do niego w stanach lękowych.
Offline
Posty
1
Dołączył(a)
08 lis 2017, 11:57

Związek z chorym na nerwicę.

przez Tukaszwili 08 lis 2017, 12:32
Hej, poruszyłaś niezwykle ważny wątek i bardzo trudny jednocześnie. Mimo że mam nerwicę, to sam nie wiem jakbym się zachował, gdyby na tę przypadłość cierpiała również moja partnerka. Borykam się czasem z problemem niezrozumienia z jej strony, bo gdy dopadają mnie silne ataki wkrętów na choroby, to nie wiem jak jej wytłumaczyć, że przeraźliwie boję się kluchy w gardle, bo to na pewno guz wielkości ziemi. Człowiek normalny, o ile nie jest terapeutą, nie jest w stanie zrozumieć nerwicowca. Myślę, że mąż powinien jednak brać leki, na mnie działały najlepiej.
Offline
Posty
628
Dołączył(a)
08 gru 2011, 21:07
Lokalizacja
Gdynia

Związek z chorym na nerwicę.

przez Chanberry 10 lis 2017, 20:36
Witajcie,
Nwm czy możecie mi pomóc ale spróbuje. Długo się zastanawiałem czy napisać i jak napisać trochę się rozwinołem za co przepraszam ale chyba to wszystko było potrzebne.

Do przed wczoraj byłem w związku z cudowną kobietą kturą dużo przeszła w życiu nie che mówić dokładnie bo mi mówiła to w sekrecie (poza tym może wejdzie tu i będzie chciała się wypowiedzieć) i ma nerwicę. Chodzi do psychologa. Byliśmy razem ponad roku.

Sam też przeszłem nie mało nie tyle co ona ale różne zdarzenia doprowadziły mnie do punktu gdzie odkryłem że mam depresję. Kilka lat uciekania w "swój swiat" za pomocą thc a na koniec dwa miesiące picia prawie non stop alkoholu mało jadłem dużo schudłem, spowodowane było friendzone kture trwało 4 lata ale nie tylko bo po czasie wiem że zaczęło sie dożo wcześniej. Po tych dwóch miesiącach odcknokem się i wziolem w garść. Poukładałam myśli i światopogląd, więcej na zewnątrz niż w środku ale mimo wszystko było naprawdę dobrze. W środku na tyle by normalnie funkcjonować, cieszyć się i efektem ubocznym był mocny fundament w samo rozwoju. Pisze to bo bedzie to chyba istotne.

Znaliśmy się już wcześniej ale zaczęliśmy się poznawać jakiś rok po tym jak odkryłem problem depresji. Po dwóch miesiącach wiedziałam że chce z nią byc. To był duży krok bo od wszystkich dziewczyn kture sie do mnie zbliżyły albo zaczynało mi zależeć to się odsowalem i znikalem. Tu nie odpuszczalem mimo leku przed odrzuceniem, i sie udało. Gdy jej powiedziałem o uczuciu lęk ucichł, nie było go. Bylem w niebo wzięty. Ona powiedziała mi o swojej chorobie ja w późniejszym czasie o swojej historii i lenkach. Po jakimś czasie między nami pojawił się problem z seksualnością i to moja wina, choć nigdy nie powiedziałem dokładnie dla czego bo to jest dla mnie bardzo wstydliwe i boję się o tym mówić ale nie raz chciałam o tym mówić i to bardzo choć nie mogłem i tylko czekałem aż zapyta a jak zapytała to uciekalem z tego tematu. Mieliśmy problemy z rozmową oboje chyba baliśmy się mówić. Choć czasem sie nam udawało przełamać i rozmawialiśmy bardzo szczerze. Moglismy wychodzic do kina na imprezy do znajomych wesela i nawet nauczyłem się tańczyć i przekonałem do tańca. Nie było z tym problemu ale jej ataki były w szkole, w śród obcych osób gdzie była sama i nie tylko, stresojacych sytuacjach i kryzysach między nami (czytając tę forum dochodzę potwierdza mi się moje przypuszczenie ze to bardzo silna kobieta, znosiła te ataki bardzo... Spokojnie chyba) , kilka razy zdarzyło się że po kilka tygodni miała silne ataki gdy chciałem ją przytulić złapać za rękę a nawet pocałować w czoło. Za to karzdy powrót do otwartości w uczuciach był mocniejszy (powiedziała mi raz że to tak jakby ponownie się zakochała we mnie). Za każdym razem chyba gorzej to przyjmowalem. Panikowalem bo nie mogłem jej pocieszyć, nie umiałem. Bardzo starałem się zrozumieć, spróbować pomóc na swój sposób tłumacząc i wyjaśniając. Musiałem się dużo nauczyć z psychologii i samomotywacji by wyjść (dalej uważam że wyszedłem mam nadzieje ze słusznie, choć zostało mi dużo rzeczy kture muszę poprawić i zrozumieć) z depresji samemu. Nie lubiła tego że "wszystko wiem" na błachę tematy jak to dlaczego szyba paruje jak i bardziej ważnych na temat rozumowania czy procesów myślowych albo relacji. Łatwo mi zapamiętać takie rzeczy. Nie robiłem tego złośliwie a z chęcią pomocy bo pamiętam jak sam wielu rzeczy nie rozumiałem. Byłem w tym zbyt uparty ale nie umiem jeszcze inaczej a panikowalem gdy nie mogłem pomóc. Chciałem bardzo rozmawiać prosiłem o to by mi powiedziała co mam robić jak robić jak mogę jej pomoc ale bardzo często nieskutecznie. Nie chciała rozmawiać o tym albo mówiła mi że nie wie więc byłem pod ścianą. Czasami udało mi się coś dowiedzieć. Bardzo stresował mnie ostatni okres bo praca studia zaocznie, stresowałem sie tym bardzo i akurat w tedy może też przez stres związany z studiami, ona dostała te ataki gdzie nie mogę się zbliżyć do niej a w tedy bardzo tego potrzebowalem. Przechodziłem do niej raz w tygodniu bo na to pozwalał mi czas i starałem się mieć dobry humor i pozytywne nastawienie a może łudziłem się że już jej przeszło choć po naszych rozmowach w ogóle tego nie czułem. Wiem że bardzo się starała by było inaczej i nie chciała tego ale mój lęk przed porzuceniem narastal i coraz częściej miałem myśli że tak nie jest. Co powodowało niepotrzebne napięcia między nami. Rozpaczliwie i usilnie szukałem u niej odpowiedzi co powinienem robić bym mógł pomóc by mogło być inaczej by nie było ciszy i niepokoju ktury mnie bardzo chyba przerażal bardziej niż zwykle dużo bardziej. Wcześniej dawałem sobie z nim radę a w tedy już nie, zbyt mi doskwierała wyimaginowaną "samotność". Dzięki niej zaczolem sie bardziej otwierać i moja skorupa zaczęła puszczać więc stałem się bardziej podatny na takie sytuacje (tak sobie tłumaczę to) ale gdzieś w głębi siebie cieszylem się z tego bo wiedziałem że jej ufam i kocham, że uda mi się wiele rzeczy poukładać w sobie właśnie dzięki niej.

Pokłóciliśmy się powiedziałem jak sie czuje co we mnie boli, oczywicie nie w mądry i spokojny sposób tylko w nerwach i z wyrzutami. Nigdy tego nie robiłem ale wyszedłem nim sie pogodzilismy. Nigdy wcześniej tak nie wyszedłem bez zgody między nami albo chociaż ochlonelismy i porozmawialismy spokojnie. To był chyba mój największy błąd tego wieczoru a było ich wiele. Ona powiedziała mi tego wieczoru ze nie jest chyba zdolna do związku, w sensie że nie nadaje się do tego (mówiła mi to już wcześniej ale ja zawsze zaprzeczalem temu i jej starałem się wytłumaczyć ze tak nie jest, tym razem nic nie odpowiedziałem). A po dwóch dniach prawie całkowitej ciszy z jej strony umówiliśmy się na spotkanie gdzie powiedziała mi że to koniec. Że męczy sie ze mną i stąd te ucieczki. Że jestem zbyt zraniony, mam za dużo problemów i ona nie da rady z tym sobie. Nie mogłem uwierzyć że powiedziała to tak bez emocji. Nie chciała zbyt wyjaśniać ani co zrobiłem źle ani co kiedy jak sie to stało. Mówiła mi wiele razy że mnie kocha i że bardzo się cieszy że jestem przy niej dziękowała za wytrwałość i spokój ktury wiele razy miałem w trudnych chwilach (oczywicie że ciężko jej było to mówić podczas gdy miała te ataki związane z okazywaniem uczuć do mnie i w tedy bardzo rzadko mówiła mi nawet ze mnie kocha) dlatego nie mogłem w to uwierzyć. Dalej nie wierzę. Podejrzewam że nie chce mnie "męczyć" tym związkiem albo inną bzdure podpowiedział jej jej mózg a wiedziała że nie ma najmniejszej szansy że odpuszczę jak powie mi prawdę. Nie chce ze mną rozmawiać a ja nie wiem co robić. Bardzo ją kocham jak nikogo, z odwagą jak nigdy i nie odpuszczę jeśli ona "nie chce mnie męczyć" ale nie chce jej nękać telefonami czy chodzić pod jej dom licząc na rozmowę. To by nie było dobre szczególnie teraz. Naciskać i naciskać na siłę. Jest bardzo uparta i jeśli chodzi o takie rzeczy może sie nie odzywać nawet latami jak się uprze i nie będę wiedział czy naprawdę przestała mnie kochać czy udaje że już nie.

Czy moje podejrzenie jest słuszne? Wiele rzeczy o nerwicy też nie rozumiem... czy to możliwe jest by osoba z nią tak postąpiła? Czy to nie jest moja reakcja na odrzucenie? Mój wymysł bym był bardziej "spokojny"?

Z góry dziękuje i pozdrawiam.
Offline
Posty
2
Dołączył(a)
10 lis 2017, 19:54

Związek z chorym na nerwicę.

przez Chanberry 10 lis 2017, 20:42
O Boże przepraszam... Wiedziałem że napisze wypracowanie całe... :roll: Ah przykro mi i podziwiam każdego kto to przeczytał :-|
Offline
Posty
2
Dołączył(a)
10 lis 2017, 19:54

Związek z chorym na nerwicę.

Avatar użytkownika
przez ryska 10 lis 2017, 22:20
WalczmyZtym, u mnie podobna sytuacja, ale bez dziecka i formalności ślubnych :P
trzy miesiące terapii to bardzo mało, to jest nic. Mój ma za sobą trzy lata i postępy są w zasadzie niezauważalne, tylko my we dwójkę wiemy, co i jak się zmieniło. Jeśli poprzednie leki przymulały Twojego męża to niech próbuje innych, do skutku. Samo przymulenie to i tak łagodny objaw uboczny.

A Ty się nie stresuj, bo to nic nie pomoże (tak, wiem, że łatwo mówić). Jedyne, co możesz zrobić, to zapewniać go, że go kochasz, że kochasz go takiego, jaki jest, że będziesz razem z nim walczyła o to, żeby mu pomóc, że jesteście razem i wspólnie przez wszystko przejdziecie, że będziecie sobie wspólnie dawali radę. Przytulić, wyściskać i nic więcej. To jest tak mało i ogromnie dużo. To jest wsparcie, którego on potrzebuje, nic innego mu nie możesz dać.
agorafobia, choroba sieroca, DDD, DDRR, mieszane zaburzenia lękowe, nerwica lękowa, nerwica natręctw, osobowość anankastyczna, osobowość unikająca, osobowość zależna, socjofobia, zaburzenia adaptacyjne, zaburzenia depresyjne... cdn. ?
Avatar użytkownika
Offline
Posty
392
Dołączył(a)
19 lis 2014, 09:34
Lokalizacja
Warszawa

Związek z chorym na nerwicę.

Avatar użytkownika
przez Teksas 13 lis 2017, 00:56
WalczmyZtym napisał(a):Witam,
chciałabym zasięgnąć porady n.t. życia z osobą chorą na nerwicę lękową, Z moim mężem jestem od 10 lat. Jakieś 5 lat temu lekarz rozpoznał u Niego nerwicę lękową. Pierwsze kroki jakie podjął to zrobić wszystkie badania, następnie udał się do psychiatry gdzie otrzymał leki które miał aplikować przez pół roku. W tym czasie był otępiały, bez werwy do życia. Napady lęku osłabły ale stwierdził że nie chce kontynuować terapii farmakologicznej ze względu na tzw. "PRZYMULENIE". Przez jakiś czas po dostawieniu leków było ok, natomiast w tym momencie sytuacja znacznie się pogorszyła, Od pół roku jego napady się nasiliły (3,4 razy w tygodniu). Od 3 miesięcy uczęszcza na terapię natomiast nie widzimy żadnej poprawy w związku z chorobą. Doraźnie w trakcie napadów zażywa Afobam lub Hydroxyzynę. Jesteśmy na tyle w złej sytuacji iż ja jestem w 6 miesiącu ciąży, niedługo urodzin Nam się dziecko i martwimy się jak będzie wyglądało nasze życie po urodzeniu maluszka. Nie ukrywam iź dla mnie jako żony jest to bardzo ciężka sytuacja. Dodam że podczas napadów próbuję uspokajać męża różnymi sposobami. Próbuje utwierdzać go w przekonaniu iż nic mu się nie stanie, że wszystkie symptomy powodują nerwy, że żadna śmierć nie nadejdzie. Czasami to pomaga ale często reaguje agresją, krzykiem. Mam wrażenie że wyżywa się na mnie. Wtedy nie wytrzymuje i mi samej puszczają emocje (płacz, krzyk). Nie wiem już jak mu pomóc, jak z nim rozmawiać, w jaki sposób sprawić żeby wiedział że ma oparcie we mnie i że ja też odczuwam strach przed tym wszystkim. Dodam jeszcze jedno, że jestem jedyną osobą która wie że mąż jest chory. Jego rodzina nie wie o niczym. Wszystko jest na mojej głowie. Była bym wdzięczna za poradę czy jest jeszcze jakiś sposób leczenie nerwicy i w jaki sposób mogę dotrzeć do niego w stanach lękowych.


Niewiele więcej możesz zrobić obawiam się. Dla mnie, kiedy byłem w najgorszym dołku najważniejsza była sama obecność drugiej osoby. Czułem się bezpieczniej wiedząc, że ktoś jest obok i może w razie potrzeby np. wezwać pogotowie. A naprawdę byłem w rozsypce i myślałem, że umieram. Trzeba mieć wtedy kogoś obok. To są ciężkie przeżycia. Wydaje mi się też, że odstawienie leków było błędem. Nie wiem jakbym ja sobie bez nich poradził. Narazie nic nie zażywam, ale odbywa się to za wiedzą lekarza, a na paroksetynie byłem dwa lata. Tak jak piszesz, Afobam pomaga doraźnie. Moim zdaniem potrzebne są leki długoterminowe. Skoro jedne wywołują negatywne skutki uboczne, to trzeba je zmienić na inne, ale raczej kontynuować leczenie farmakologiczne. Zresztą zwykle leki typu SSRI mają skutki uboczne. Trzeba wybrać mniejsze zło. Powodzenia.
Avatar użytkownika
Offline
Posty
370
Dołączył(a)
12 kwi 2016, 21:05

Sortuj wg

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 40 gości

Przeskocz do