mark123

Jednocześnie się wkurzyłem i rozbawiłem, gdy dziś mój ojciec stwierdził, że jest zdrowy dzięki temu, że pije.

Z tym gapieniem, to mam właśnie tak, gdy przechodzę koło grupy nastolatków. Koło jakiejkolwiek grupy nastolatków bym nie przechodził, to mam wrażenie, że się na mnie gapią i spiskują przeciw mnie. Gdy przechodzę koło dorosłych ludzi, to jest w miarę normalnie, byle tylko nikt nic do mnie nie gadał.

Ja np. w autobusach lub gdy czekam, to zazwyczaj stoję. Nie siadam z tych powodów: po pierwsze to z uwagi na to, że ktoś może koło mnie usiąść (a to mnie trochę krępuje), a po drugie, żeby nie zasnąć, a także przez to, że często nie lubię siedzieć nieruchomo w miejscu, gdy można np. pospacerować.

[videoyoutube=GHFIH1_H0AY][/videoyoutube]

Piję energetyk, zastanawiam się, czy uczyć się teraz czy później.

Że wykładowca zaczął się czepiać (nic nie poradzę, że mnie to nie interesuje).

Na podróż na kraniec wszechświata.

Mnie się święta z dzieciństwa kojarzą z choinką, nudnymi dyskusjami przy stole (gdy jeszcze były spotkania w większym gronie), a potem z marudzeniem. A obecnie to już całkowita nuda. Odkąd pewna osoba przyjeżdża na wózku, to się kłócą, ta osoba i moja matka. No i większa część dnia polega na tym, że ojciec śpi, a moja matka i ta osoba na wózku albo się kłócą albo nie odzywają.

Ja często słyszę głosy, gdy przysypiam, ale to jest podobno normalne.

A mnie radość sprawia stimowanie, fantazjowanie i słuchanie muzyki i chyba tyle.

[videoyoutube=QNC3Dr0Rtpg][/videoyoutube]

Przejadanie się przed snem? Może to głupio brzmi, ale chyba coś w tym jest. Może w niektórych przypadkach tak. W moim raczej nie, ja raczej niejadek byłem.

Ja to chyba zazwyczaj nie wiem, co czuję, jeśli chodzi o te szczegółowe uczucia. Ale tak sobie myślę, że może to i lepiej.

Ja swój sen potrafiłbym opisać. Ja po tym śnie przez następne kilka lat miałem koszmary, nie dokładnie to samo, ale o tym samym. Ja też wtedy miałem prawie 7 lat, gdy się to zaczęło. U psychiatry nie byłem (poglądy rodziców na to nie pozwoliły). Ale wtedy byłem w poradni psychologiczno-pedagogicznej w innej sprawie i przy okazji była mowa też o tym, ale w ogóle nie zwrócili na to uwagi. Z resztą w mojej okolicy raczej nie było dobrych lekarzy dziecięcych (nie tylko psycholog u mnie w dzieciństwie coś spartolił). Ciekawe, co jest przyczyną takich snów.

[videoyoutube=L9lCP-VIjQI][/videoyoutube]

Słucham muzyki, piję colę, próbuję się otrząsnąć po nudnych wykładach.

No, strasznie muli, a wczoraj wieczorem to czasem w ogóle nie działało. A co do tematu, to zależy w jakim sensie miałbym być z niego zadowolony/niezadowolony, forum jak forum, normalne.

Ja np. swój najgorszy koszmar senny z dzieciństwa pamiętam dość dokładnie, pamiętam nawet, co o której godzinie działo się w tym śnie. Tak w dużym skrócie to mój sen był o bliżej nieokreślonych przedmiotach, które chciały wwiercić mi się w ciało. Po tym śnie przez kilka miesięcy miałem problem, żeby dokładnie spojrzeć na swoje ciało i przez kilka lat nocne stany lękowe. Po tym śnie pojawił się także lęk przed powietrzem w otworach i trochę lęk przed wysokością, które pozostały do dziś. Coś takiego chyba nie zdarza się u większości.

Mam takie pytanie, o czym może świadczyć sytuacja, gdy ktoś w życiu dorosłym pamięta dokładnie koszmar senny z dzieciństwa i ciągle ma w sobie część lęków z nim związanych ? Co może być przyczyną koszmaru, który częściowo wpływa na psychikę w dorosłym życiu ?

Ja ostatnio płakałem (w sensie, żeby mi przez dłuższy czas łzy leciały) jakieś 6 lat temu. Po płaczu zacząłem w myślach naśmiewać się ze swojej słabości, a tak, żeby bardziej ryczeć, to jakoś w okresie podstawówki.

Słucham muzyki, piję energetyk, jem obiad, myślę, co zrobić z piątkowym kolokwium.

Ja siebie nie akceptuję i nie rozumiem, ale toleruję (chyba).

Mój płacz kojarzy mi się z momentami, gdy ktoś jest na mnie zły, gdy ktoś mi dokucza, ze szpitalem oraz pobytem w pseudoszkole, do której kiedyś skierował mnie psycholog. Ogólnie płacz jest dla mnie oznaką słabości i strachu.

Ja chyba w przeszłości czułem się bardziej dorosły, niż obecnie. Miałem też poważniejsze podejście do życia i chciałem coś w nim osiągnąć. A w szkole w podstawówce czy gimnazjum to wśród rówieśników czułem się prawie jak jakiś dziadek, obserwując ich zachowanie. Teraz chyba jestem bardziej dziecinny, dodatkowo mam wrażenie, że cały czas "lecę w dół", nie mam poważnego podejścia do życia, coraz mniej skupiam się na rzeczywistości, coraz więcej czasu poświęcam na "przebywanie" w świecie fantazji i fantazjowanie chyba coraz bardziej mam dziecinne. Ale jest w pewnym sensie plus tego, że nie skupiam się na rzeczywistości, przynajmniej ten ogólny nastrój mam normalny. Nie wiem, jaki bym miał ogólny nastrój, gdybym mocno skupił się na rzeczywistości i tym co powinienem zrobić.

No tego jeszcze nie wiem dokładnie, jak zmniejszyć ten lęk, szczególnie lęk przed pierwszą relacją z psychologiem, ale może wkrótce przyjdzie mi do głowy jakiś sposób.