Czy któraś z Was przechodziła to samo? Czy kiedys przestanie to boleć...
I choć minęlo juz tyle czasu od tamtego strasznego dnia, to gdy patrze na kobiety w ciąż, na maleństwa - to chce mi sie płakać, i tak bardzo chciała bym miec dzidziusia... I choć wtedy byłam młoda i o wszytskim wiedział tylko mój chłopak, i cho cbył przy mnie i kochał to to tak boli ;(
Czy mi to minie jak urodze dziecko?
Nie wiem co robic, dluzszy czas jak nie myslałam o stracie Aniołka to bylo dobrze, ale ostatnio znow mysle, za duzo, ile by teraz miało, czy był to chlopczyk czy dziewczynka... nie radze sobie z tym ...

sylwusiaa199, przede wszystkim chcę Ci podziękować za ten temat. Widzisz, mnie ta sprawa gryzie od wielu lat. Byłam w ciąży, o czym nawet nie wiedziałam. Straciłam dziecko w dziwnych okolicznościach. Długo potem nie ten fakt mnie nie dotyczył. O mały włos nie zeszłam z tego świata, tak bardzo chciałam przed nim umknąć. I stało się. Przyjęłam go i pogodziłam się z faktem. Ale nie potrafię sie pogodzić z tym, że dziecko miałoby już 6 latek. Bardzo pragnę mieć dzieci. I jak tak się stanie, wiem, że to będzie to, co mi w życiu najbardziej potrzeba. Jednak nie sztuka urodzić dlatego nie mam ich nadal Bo co za matka by ze mnie była.... To mi po tamtych wydarzeniach zostało

bethi nie masz za co dziękowac...szukałam wlasnie dzis na forum podobnego tematu ale nie znalazłam, wiec i postanowilam założyc ten...
bardzo mi przykro, wiem przez co przeszłaś... tylko czemu bliskie mi osoby czy nawet wtedy lekarz dziwili sie mojej reakcji bo bylam mloda ? uwazali ze powinnam sie cieszyc ze mam ciezar z glowy... a ja cierpialam bo wiem ze dała bym rade, a teraz maleństwo miało by ponad roczek... ehhh dziekuje ze odpowiedzialas , wiem ze nie jestem sama

Gratuluje synusia ja wiem ze ciaza to teraz najlepsze co moglo by mi sie przydazyc ale mam studia...nie ma faceta...no i pelno obaw:(
Czy nie spotka mnie to po raz kolejny, czy jak sie z kims zwiaze to opowiedziec mu o tym? nie przestraszy sie? ze taka mloda i bylam w ciazy?? ale to nie byla nieodpowiedzialnosc....ja wiem ze to nie byl przypadek po prostu mialo tak byc...

moje 3 koleżanki ostatnio proniły, generalnie nie wiem co się dzieje,bo to wygląda jak jakaś plaga , ale nie radziłabym się zanadto przejmowac, poprostu organizm sam usuwa słaby płód, wkońcu się uda miec dzidzie, nie martwcie się

Dzięki midaa za ciepłe słowa. Ja nadal wierzę, że ten cud się stanie

Witam serdecznie,pierwszy raz korzystam z forum,ponieważ nie radze sobie z niczym.Mam 20lat.zaszłam w ciaże,byłam bardzo szczęśliwa jak zobaczyłam pierwsze usg to maleństwo płakałam ze szczęścia,byłam najszczęśliwsza osoba na swiecie.lecz po 13tyg czyli na nastepnym usg dowiedziałam się,ze płód obumarł nie mogłam sobie z tym poradzic i sie z tym pogodzic dlaczego JA.tak bardzo kocham dzieci i bardzo chciałam mieć dziecko,następnego dnia pojechałam na zabieg to było straszne !!minęło kilka dni od tego zabiegu,a ja nie potrafię żyć nie potrafie sobie z tym poradzic,nie umiem.winie siebie z tego powodu,boli mnie najbardziej to,że niewiem co było tego powodem;(!to jest ból nie do opisania;(NIE CHCE MI SIE JUZ ŻYĆ!! proszę pomóżcie mi,chodz troche wyjść z tego.jeszcze lekaż wykrył mi torbiela z nadżerką.nie miałam lekkiego życia,byłam twarda osoba,lecz teraz juz nie mam po co żyć.mam tak wielka traumę,że nie potrafie funkcjonować;((pomóżcie prosze

Kwiatuszku- torbiel i nadżerka to nic strasznego. Też mam nadżerkę. Nadżerka może być malutka, a jeśli jest większa to Ci ją zamrożą(na wypalanie sie nie zgadzaj, już tu był taki tema na forum, po wypalaniu robią sie blizny i mozesz mieć problem z koljenym dzieckiem np przy porodzie). A torbiel też moze być mała sama zniknie lub z pomocą leków, ew. mały zabieg i po krzyku.

Bardzo Wam współczuję utraty dziecka. Bardzo często zdarza się obumieranie płodu do 3go miesiąca. Pomyślcie tak- lepiej że po 3miesiącach niż po 9ciu czy po kilku latach (o ile wogole mozna mowic o jakims 'lepiej'......) .

Napewno jeszcze będziecie miec dzieci, jestescie bardzo młode. Moze by wybierac się do psychologa?

p.s. Ja straciłam siostrę / brata- moja mama poroniła i to dużo póżniej niż Wy...

Bardzo Ci współczuje kwiatuszku. Stracić dziecko to niewyobrażalny ból dla matki i niestety często wpływa na dalsze funkcjonowanie psychiczne kobiety. Ale pamiętaj - nie jesteś sama. Bardzo dobrze, że zdecydowałaś się podzielić tym z nami. Jeśli chodzi o poradę to powinnaś skontaktować się z psychologiem i szczerze porozmawiać. Wiem, że jest to trudne, a obecnie możesz być nadal w fazie szoku. Życzę Ci, aby udało się uporządkować te wszystkie rozterki i wierzę, że uda Ci się urodzić piękne i zdrowe dziecko. A z problemami ginekologicznymi najlepiej nie zwlekać. 3maj się

dziekuję wam slicznie to naprawdę jest duza pomoc ze strony osób,które przeżyły to samo,jednak boli mnie to,gdy wychodziłam ze szpitala przywieźli dziewczynę pare lat starsza ode mnie i ona była w 20tyg.ciąży i bardzo chciała usunąć,ponieważ jak to sie mówi sprawy zawodowe,to był dl mnie szok jak tak można zrobic to małej istotce,to jest niedopomyslenia.Ból był najwiekszy,gdy dowiedziałam sie od lekarza,że moge się starać o dziecko tylko są obawy,i że może byc problem przy kolejnych ciążach.Dlaczego tak jest,że gdy ktoś tak naprawde bardzo chcę to nie wychodzi...

Ja nie przeżyłam tego nigdy, ale możesz liczyć na moje wsparcie. Mnie też zawsze szokuje to, gdy kobieta chce pozbyć się dziecka z powodów zawodowych, że przedkłada własną karierę nad ludzkie życie. A gdzie prawdziwe wartości? Ech...

Świadomość tej straty pozostaje z Nami do końca. kwiatuszku2108, moja siostra ma 4dzieciaczków, rodzice często mnie 'poganiają' że "fajnie byłoby dożyć wnuka i po mnie"... gdyby wiedzieli. Na zagojenie takiej rany potrzeba czasu bo nic innego nie jest w stanie ukoić bólu - na szczęście jest to możliwe.

kwiatuszku sama jestem po poronieniu wiec wiem co czujesz. główka do góry, zycie toczy sie dalej.

U mnie poroniła najlepsza przyjaciółka...wierzyć mi się nie chciało bo bardzo cieszyli się oboje z mężem na wieść o dziecku i jak powiedziała mi że poroniła (2 m-c, miała dużo stesu w pracy), to jakoś dotarło do mnie że tragedie dzieją się wszędzie a nie gdzieś tam daleko i pomyślałam sobie wtedy też że coś takiego mogłoby np dotknąć mnie; ech;

Kochana, ja nie wiem, jak to jest, mogę sobie tylko wyobrazić, ale moja mama poroniła. To było dla niej straszne, jednak po tamtym dziecku miała jeszcze dwoje i to my stałyśmy się jej szczęściem. Nie wiem, jak ona to przeżywa, ale ja odkąd się dowiedziałam, że miałam starszego brata lub siostrę często o nim myślę. Nigdy się tego nie zapomni, ale można, a nawet trzeba się z tym pogodzić. A jeśli chodzi o poronienia to uczyłam się na studiach, że bardzo często kobiety nie są nawet świadome, jak często zachodzą w ciążę i dochodzi u nich do poronienia, tak jak napisał ktoś wcześniej organizm matki pozbywa się płodu, który nie byłby w stanie prawidłowo się rozwinąć.

moze to dziwne pytanie,ale chciałam sie zapytać bo sie troszke denerwuje bo nie mam pojecia,ile czasu jeszcze będę krwawiła minał juz ponad tydzień a ja sie czuje źle nogi drżą,cieżko wstać mi z łóżka i krwawie;((czy długo to moze trwać????prosze napiszcie

Strata dziecka jest niewyobrażalnym bólem, pamiętam to jak dziś,
ten szok i niedowierzanie, że jak już po wszystkim?
A ja nawet nie zauważyłam?
Ja niemal natychmiast zaszłam w kolejną ciążę,
ale ból wraca, po urodzeniu Synka, słyszałam wołanie:
"mamo, mamo" i płacz, do dziś nie umiem zapomnieć
a minęło 13lat,
Mnie pomogło pisanie listów do mojego nienarodzonego
Dzieciątka, ból nie mija, ale z czasem stał się taki
słodko-gorzki,
Dziewczyny głowa do góry i pierś do przodu!!!
Czekają na Was Wasze nienarodzone dzieci, które
już za chwilę mogą się narodzić,musicie o tym pamiętać!

A Ty Kwiatuszki idź do lekarza, krwawienie prze tydzień
i osłabienie to nic dobrego, lepiej zapobiegać niż potem żałować!

pozdrawiam

Świeży temat. W sierpniu dowiedziałam się, że jestem w ciąży. To była najcudowniejsza chwila w moim życiu. Od kilku lat poczułam się pierwszy raz szczęśliwa. Chłonęłam to uczucie jak gąbka. Wszystko miało się zmienić... I niestety, 2 miesiące póżniej poroniłam. Do tej pory zastanawiam się czy to nie była moja wina? Może podświadomie nie nadaję się na matkę? Może to depresja doszczętnie zawładnęła moim życiem, umysłem i ciałem? Odebrała mi normalność i nadzieję? Odebrała mi moje dziecko? Ciężko jest żyć.

hei moony!!
nie mysl tak, nie mozesz! zobacz jak wielu kobietom przytrafia sie to nieszczescie
to nie Ty jestes winna, daj sobie sznase, postaraj sie znalesc ukojenie wspominajac te chwile szczescia
ktore przezywalas, za jakis czas, gdy ochloniesz, postarasz sie o dzoeciatko i bedzie ok
daj tylko Wam szanse, nie pogrzeb sie za zycia, moj maz wierzy, ze sami wybieramy swoj los,
tak bysmy nauczyli sie czegos nowego, wiec gdzies tam, za jakis czas pewnie czeka na Ciebie Dzidzia...
Trzymaj sie cieplutko, przezyj zalobe i wracaj do zycia.
jakby co pisz...