Witam

Jesteś nowy na forum ? Masz okazję przywitać się z innymi forumowiczami.

Witam

przez Tajimamori 13 sie 2014, 23:20
Uhh trochę mi zajęło nim zebrałem się na napisanie tutaj, więc pewnie jak napiszę to spory kawałek o sobie. Jeśli będzie chaotycznie przepraszam (słyszałem to od paru polonistek, że piszę nieźle, ale zbyt dużo przeskakuje między wątkami).

Tak więc na imię mi Kamil, mam już prawie ćwierć wieku. Osobiście ostatnio przestaję się coraz mniej wstydzić mojej choroby. Po raz pierwszy poszedłem do lekarza psychiatry niecały rok temu. Tu do końca życia będę wdzięczny lekarzowi pierwszego kontaktu, który w zaburzeniu rytmu serca, problemami ze snem i bezdechem nocnym znalazł odpowiedź "to depresja". Historia moja jest dość długa a jej przyczyny są dość skomplikowane.

Zaczęło się wszystko dość standardowo - rozstanie rodziców gdy miałem 3 lata, a i wieczna obecność u dziadków przez to - wiele osób przechodziło, wiele dawało sobie radę, ale niestety z czasem zrobiło się pod górkę. W szkole podstawowej gdy zamieszkałem już z mamą stałem się niestety klasowym kozłem ofiarnym - zawsze taki jest, padało na mnie bo niestety genetycznie byłem, jestem i będę chudym człowiekiem. Do 6 klasy zaliczyłem już koło 10 przeprowadzek - więc nie miałem zasadniczo ani przyjaciół ani nawet bliższych kolegów przez cały czas. W dniu dzisiejszym tylko jedna przyjaźń z dzieciństwa mi przetrwała i jesteśmy w jakimś tam kontakcie przez internet, ale niestety dość rzadko było nam siedzieć i gadać podobnie jak i teraz. W 4 klasie moja rodzicielka związała się ponownie. Pechowo bo z alkoholikiem i oszustem. Przez blisko 10 lat wstyd mi było się rodzinie pokazywać przez nich, ale ostatnimi czasy relacje te nieco się poprawiają. Ojca zasadniczo nie było w moim życiu. Pod koniec gimnazjum jakże piekielnego okresu życia zdołowanego wiecznie nastolatka wydarzył się pierwszy poważny inicjator mojej choroby. W maju "rodzina" wybrała się na 3 dni w interesach za wschodnią granice, przez 4 tygodnie nie dawali znaku życia więc po prostu przejechałem 300 km do babci od strony mamy aby mieć gdzie żyć. Kobieta strasznie się starała, ale ma też strasznie zszargane nerwy (liczne kredyty dla ojczyma, pukający komornik, policja - ogólnie każdy pod 70 lat by wymiękł) - żyłem w takiej dość toksycznej atmosferze 4 lata technikum. Sam się sobie dziwię, że tyle wytrzymałem. Po tym etapie przeniosłem się czasowo do drugiej babci by podjąć studia - ale już wtedy było ze mną dość źle - problemy z koncentracją i związek, który był dla mnie ważny się rozpadł spowodowały, że powtarzałem rok pierwszy. Niestety obwinianie i nagonka spowodowały, że wyprowadziłem się na wynajęty pokój i miałem dość chłodne relacje z babcią, która w dzieciństwie mnie wychowywała. W między czasie miałem zasądzone alimenty od ojca i matki więc dość ciężko, ale wiązałem koniec z końcem i "jakoś szło". Babcia niespodziewanie zmarła rok później - rak zabrał ją w ciągu 2 miesięcy od diagnozy - połączyło się to z tym, że równocześnie zdradziła mnie ówczesna wtedy dziewczyna - był to przysłowiowy gwóźdź w tym połączeniu. Totalnie zaszyłem się w swoim pokoju, unikałem ludzi, odsunąłem się od wszystkich, bywało, że nie spałem po 2 doby z rzędu, a czasem były epizody, że 2 dni wstawałem z łózka tylko do toalety bo nie miałem w sobie w ogóle życia. Podczas lepszego okresu poznałem moją obecną partnerkę. Jesteśmy ze sobą 2 lata. Początkowo wiadomo - człowiek działa nakręcony na zakochaniu. Jednak naturalne jest to, że z czasem ta ognistość uczucia wygasa. W chwili obecnej jest między nami ok, ale leki są dla mnie niezbędnym wyjściem. Dodatkowo postanowiłem napisać tutaj, ponieważ moja druga połówka mimo starań, czasem jest też przytłoczona moimi problemami, a czasem po prostu nie może zrozumieć czemu tak się akurat ze mną dzieje. Uznałem, że zdrowszym dla mnie, jak i dla całego związku będzie odciążenie "nas" z całości żalu jaki we mnie siedzi i jednocześnie popracowanie nad kontaktami między ludzkimi - wychodzę z domu raz w miesiącu przy dobrych wiatrach, nigdy sam do jakichś moich znajomych. Ponadto mimo 2 lat związku wciąż mam paniczny przestrach, że zostanę całkiem sam i wtedy nie dam rady.

PS bardzo dobijającym dla mnie też epizodem był problem ze znalezieniem pracy. Czułem się wtedy niesłychanie gorszym człowiekiem od 99% społeczeństwa.

Są też rzeczy, z których jestem w sumie dość dumny przy tej chorobie, z którą "profesjonalnie" walczę od roku:
- Nie popadłem w żaden nałóg.
- Nie dałem się wielu myślom samobójczym - próbowałem na własne życie targnąć się raz, ale zrezygnowałem.

Najgorsze co we mnie zmieniła choroba
- Umarła moja kreatywność - całkowicie.
- Straciłem umiejętność wielozadaniowości, dobrego koncentrowania się.
- Stałem się zamknięty w sobie, bo mimo wielkich problemów zawsze wierzyłem, że człowiek "z natury jest dobry".
- Tłumiony żal ujawnia się w postaci autoagresji.

W tym wszystkim ironicznie najbardziej denerwuje mnie zdanie gdy w końcu komuś powiem o mojej chorobie
- Ty masz depresje? W życiu bym nie powiedział/a
Cóż fakt, że nie płaczę w pracy w kącie, że funkcjonuje normalnie, zaśmieję się z żartu nie zmienia tego, że po powrocie do domu (mieszkamy osobno z dziewczyną - jest w ostatniej klasie technikum) wieczorami zostaję sam z kotami (adoptowanie tych zwierząt naprawdę pomaga) i czasem po prostu siedzę i nic nie robię, popłaczę wieczorem w poduszkę czy też po prostu pomyślę jak moje "najlepsze lata" przeminęły przez to co się ze mną działo i jak jeszcze mi daleko by z tego wyjść.

Dobrym przykładem jest fakt, że mam szansę dostać się do wymarzonej pracy (Związanej z koordynacją społeczności dość sporej gry online), ale nie wyślę CV bo boję się porażki - mimo, że pierwsza osoba, która je wstępnie weryfikuje powiedziała, że jeśli mam takie doświadczenie w środowisku - wypadam lepiej niż 90% podań.

Chyba tyle o mnie - połączyło się to z drobnym wyżaleniem, ale sądzę, że to dość mocno nakreśliło wam obraz mojej osoby.
Offline
Posty
10
Dołączył(a)
13 sie 2014, 21:55

Witam

Avatar użytkownika
przez radekant 14 sie 2014, 08:26
Witaj Kamilu

Myślę, że doskonale Cię rozumiem. Nie poddawaj się. Składaj CV i się nie zastanawiaj. Walcz o swoje.

Pozdrawiam
Radek
Avatar użytkownika
Offline
Posty
14
Dołączył(a)
13 sie 2014, 11:22

Witam

przez Tajimamori 14 sie 2014, 09:33
Miło, że ktoś przeczytał i strasznie miło, że znalazłem się w miejscu gdzie rzeczywiście ktoś ma szansę rozumieć mnie w dość dużym stopniu, choć jesteśmy więźniami własnych umysłów i nigdy nikt w pełni nie dowie się co nam siedzi w głowach ;)

z CV poczekam, może zbiorę więcej doświadczenia ;)
Offline
Posty
10
Dołączył(a)
13 sie 2014, 21:55

Doradca Nerwica.com

przez Doradca Nerwica.com
Polecam tych psychologów i psychoterapeutów z Twojej okolicy
Doradca Nerwica.com

Witam

przez tykon 14 sie 2014, 13:51
Tak samo doskonale Cię rozumiem, Pamiętaj jak sam nie zawalczysz o swoje to nikt Tobie w tym nie pomoże :)
Głowa do góry! tak już nisko upadłeś że niżej już się upaść nieda teraz tylko możesz się podnieść!
Moja pierwsza zaprojektowana storna http://biuro-partner.com/?page_id=138
Offline
Posty
1
Dołączył(a)
14 sie 2014, 13:46

Sortuj wg

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 3 gości

Przeskocz do