Cześć, potrzebuję Waszej rady

Jesteś nowy na forum ? Masz okazję przywitać się z innymi forumowiczami.

Cześć, potrzebuję Waszej rady

przez maxxie 16 kwi 2010, 16:24
Witam wszystkich. Moja historia będzie nieco długa, ale potrzebuję Waszej pomocy.

Około trzy miesiące temu moje problemy nasiliły się do tego stopnia, że nie daję rady. Problemy wiążą się ściśle ze szkołą (obecnie jestem w II klasie liceum, rocznik 92). Zaczęło się już we wczesnej podstawówce. Szkoła mnie bardzo stresowała, więc zaczynałam wymiotować i potrafiłam to robić do momentu, w którym lądowałam w szpitalu pod kroplówką; nawet nie wiem ile już razy. Kiedy lekarze nie wykryli żadnej fizycznej przyczyny moich wymiotów, skierowali mnie do psychologa. Prawie nie pamiętam wizyt u niego, ale wiem, że pomogły i problem znikł po niecałych trzech latach użerania się. Później nie miałam już czegoś takiego, moja nauka przebiegała spokojnie... właśnie, aż do teraz.
Zaczęło się od strachu, kiedy zaczęłam mieć spore problemy z jednym przedmiotem - matematyką. Na początku był to zwykły stres, później co raz większy, większy i większy, aż wreszcie przerodził się w lęk. Dodam, że nie bałam się szkoły, tylko konkretnie tego jednego przedmiotu. Pewnego dnia dostałam ataku histerii (spazmatyczny płacz, szlochy, krzyki), zaczęłam uciekać z zajęć, pojawiły się typowe objawy lęku: drżenie ciała, mdłości, zawroty głowy, pocenie się, brak koncentracji, kompletna pustka w głowie, uczucie, jakby miało się zaraz zemdleć, brak apetytu oraz rzadko kłucie w klatce piersiowej, a także inne objawy nie związane z (chyba?) z lękiem - przestałam wychodzić z domu, zaczęłam się izolować od ludzi, straciłam na wszystko ochotę, nie chce mi się rozmawiać z nikim, nawet z moją przyjaciółką, najchętniej leżałabym i nic nie robiła, mam okropne huśtawki nastroju: śmieję się bez powodu jak debilka, zaraz płaczę. Poszłam do psychologa, ta skierowała mnie do psychiatry. Przepisała mi... uwaga... hydroksyzynę (Atarax), chociaz nie miałam większych problemów ze snem. Wizyta mi nic nie dała, a pani psychiatra nie zrobiła na mnie dobrego wrażenia. Kiedy się zapytałam, co to mi jest i czy zakrawa to na fobię, zaśmiała się i powiedziała 'nie przesadzajmy, po prostu się boisz'. Wzięłam Atarax jeden raz i podziękowałam. Byłam otumaniona, prawie zasypiałam na lekcjach, nie mogłam się na niczym skupić, czułam się strasznie ociężała i powolna. Odstawiłam to i przez dwa tygodnie ledwo dawałam radę na ziołowych lekach uspakajających i melisie. Przez cały ten czas chodziłam do psychologa szkolnego. Polecił mi innego psychiatrę, więc w ten poniedziałek wybrałam się do niego. Po 15 minutach(!) rozmowy ze mną przepisał mi sertralinę (Sertagen) i doraźnie benzodiazepinę (Cloranxen). Ale pojawiły się nowe objawy: częste kłucie w klatce piersiowej, kompletna obojętność i zniechęcenie i co najgorsze - duszności. Teraz dotyczy to całej szkoły. Idę na lekcje, siedzę w ławce i ledwo oddycham, nie dociera do mnie to co mówią nauczyciele, kiedy się mnie coś pytają, jestem w stanie tylko mruknąć 'eee' i nic więcej. Trzęsę się, wszystko leci mi z rąk, nie mogę odrabiać lekcji, a o nauce już nawet nie wspomnę, mam zamglony wzrok, zaczął się problem ze snem. Nie chcę brać za często benzo bo wiem, że mocno uzależnia, ale w tym stanie mam ochotę łykać Cloranxen nawet dwa razy dziennie, bo mam wrażenie, że tylko to pomoże. Wczoraj wszystko to osiągnęło apogeum: w szkole dostałam ataku. Kiedy zaczęłam płakać (a raczej szlochać), wzięłam Cloranxen. Zanim zaczął działać, zrobiłam niezłą szopkę: miałam cały czas tak naprężone mięśnie, że dostałam skurczu w obu nogach, zalałam się woda bo nie mogłam utrzymać kubeczka w rękach, dusiłam się. Chciano wzywać pogotowie, ale już wzięłam benzo więc trzeba było czekać na działanie leku. Do domu zabrała mnie mama, nie mogłam iść przez te skurcze. Przeze mnie popłakała się, bo nie wiedziała co się ze mną dzieje. I od wczoraj dzieje się ze mną coś strasznego. Telepie mną, wszystkiego się boję (bałam się w drodze do szkoły, bałam się przejść przez ulice, bałam się w szkole, bałam się być w tłumie, bałam się ludzi, boję się siedząc w domu), jestem do niczego. Jeśli to jest kolejny etap choroby (tylko jakiej?!), to ja nie chcę wiedzieć, co będzie potem.

Psychiatrzy nie postawili mi konkretnej diagnozy, nie wiem co mi jest. Podejrzewam nerwicę szkolną albo lękową, chociaz sama nie wiem. Wiem, że Wy nie rozpoznacie choroby, ale pomóżcie, co się ze mną dzieje? I jeszcze jedno: mieszkam niedaleko Lublina. Planuję pojechać tam do psychiatry, bo w mojej miejscowości już nie mam się do kogo zwrócić. Możecie mi kogoś polecić (na priv)? Mam nadzieję, że jest tu ktoś z Lublina...
Offline
Posty
4
Dołączył(a)
11 kwi 2010, 12:00

Re: Cześć, potrzebuję Waszej rady

Avatar użytkownika
przez scrat 16 kwi 2010, 16:31
maxxie napisał(a):Jeśli to jest kolejny etap choroby (tylko jakiej?!), to ja nie chcę wiedzieć, co będzie potem.

Mi to wygląda właśnie na nerwicę lękową. Co będzie potem zależy od ciebie. Jeżeli będziesz się izolowała to doraźnie będzie dobrze, ale długodystansowo gorzej. Są dwie metody radzenia sobie z tym - leki (które tylko maskują objawy) i psychoterapia, najskuteczniejsza behawioralno-poznawcza. To trudna droga ale warto...

Powodzenia.
Avatar użytkownika
Offline
Przyjaciel forum
Posty
2093
Dołączył(a)
17 lip 2007, 16:44
Lokalizacja
Warszawa

Re: Cześć, potrzebuję Waszej rady

Avatar użytkownika
przez agusiaww 16 kwi 2010, 21:05
maxxie, z objawow, ktore opisujesz wynika ze to nerwica, natomiast objawy te poglebiaja sie, wydaje mi sie ze doszla fobia spoleczna. Co do psychiatry, to niestety tak bywa, ze 15 minut i wywalaja z gabietu. Ale masz sertraline, czy ja bierzesz? To lek antydepresyjny, ale na nerwice powinien pomoc. Powinnas takze zapisac sie na reguralna terapie, co do szkoly jezeli dostaniesz zaswiadczenie od lekarza psychiatry, mozesz przejsc na tok indywidualny, czyli do szkoly nie bedziesz musiala chodzic, pomoze Ci sie to pozbierac, w tym czasie mozesz takze chodzic na terapie.
Warto żyć, warto marzyć, bo to co osiągalne możliwe jest do zdobycia.
Avatar użytkownika
Offline
Posty
6254
Dołączył(a)
05 mar 2009, 09:22

Doradca Nerwica.com

przez Doradca Nerwica.com
Polecam tych psychologów i psychoterapeutów z Twojej okolicy
Doradca Nerwica.com

Re: Cześć, potrzebuję Waszej rady

Avatar użytkownika
przez scrat 16 kwi 2010, 21:13
Indywidualny może pomoże a może pogłębi nerwicę... Czasem brak kontaktu z ludźmi jest gwoździem do trumny. Tzn. na pewno pomoże się jakoś pozbierać, ale kluczem jest konfrontacja, nie unikanie.

Co do psychiatrów, psychoterapeutów - nie ma co oczekiwać cudów, bo cudów nie ma. Tylko my możemy sobie pomóc, psychoterapeuta po prostu nas kieruje, mówi jak to zrobić.
Avatar użytkownika
Offline
Przyjaciel forum
Posty
2093
Dołączył(a)
17 lip 2007, 16:44
Lokalizacja
Warszawa

Re: Cześć, potrzebuję Waszej rady

przez maxxie 16 kwi 2010, 21:48
agusiaww napisał(a):maxxieAle masz sertraline, czy ja bierzesz?


Biorę, ale dopiero do trzech dni, a na efekty trzeba czekać nawet miesiąc...

Dziękuję za odpowiedzi :) Nie myślałam nad psychoterapią, zawsze wydawało mi się że to już skrajna opcja (chociaz nie, skrajną opcją jest psychiatryk). Ale z Waszych wypowiedzi i innych użytkowników forum wynika, że psychoterapia jest najlepsza formą leczenia. Zastanowię się nad tym. Na razie chciałabym tylko znaleźć porządnego psychiatrę, który postawi diagnozę, wysłucha mnie i odpowiednio pokieruje dalej, a nie tylko pokiwa głową, uzna że przesadzam albo nie wiedząc o mnie praktycznie nic przepisze leki.
Co do szkoły - przeraża mnie fakt, że w poniedziałek zacznie się piekło. Duszę się na lekcjach, nie mogę znieść tego miejsca. Jak tak dalej pójdzie, to albo zeświruję kompletnie, albo będę musiała mieć faktycznie indywidualny tok nauczania (a tego nie chcę, scrat dobrze mówi, nie mogę unikać problemu, chociaż tak bardzo bym chciała uciec od tego, zniknąć gdzieś).
Offline
Posty
4
Dołączył(a)
11 kwi 2010, 12:00

Re: Cześć, potrzebuję Waszej rady

Avatar użytkownika
przez agusiaww 18 kwi 2010, 16:54
maxxie, zawsze mozesz wziac zwolnienie od lekarza na m-c, zobaczyc czy dziala lek -a jezeli bedzie dzialal to sie wszystko unormuje :)
Warto żyć, warto marzyć, bo to co osiągalne możliwe jest do zdobycia.
Avatar użytkownika
Offline
Posty
6254
Dołączył(a)
05 mar 2009, 09:22

Sortuj wg

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 5 gości

Przeskocz do