ciche, skromne cześć :)

Jesteś nowy na forum ? Masz okazję przywitać się z innymi forumowiczami.

ciche, skromne cześć :)

Avatar użytkownika
przez Grapefrutka 18 sty 2010, 14:49
Witam wszystkich bardzo serdecznie :)
Piszę w nadziei że może tutaj znajdę zrozumienie i potwierdzenie że jeszcze nie wszystko stracone, że jeszcze znajdę szczęście w swoim życiu bo od jakiego już czasu naprawdę przestaje w to wierzyć.
Od czego by tu zacząć....... może od tego że od ponad dwóch lat mieszkam w Irlandii i to właśnie tutaj zaczęły się problemy :( na pomysł przyjechania tutaj wpadł mój chłopak a że byliśmy(?) młodzi to stwierdziliśmy że kiedy mamy zobaczyć trochę świata jak nie teraz, w Pl nas nic poza pracami nie trzymało a rodzice też powiedzieli że to fajny, dobry pomysł więc przyjechaliśmy. Na początku wszystko było ładnie pięknie ale później mnie bawić przestało bo wszystkie obowiązki związane z domem jak i załatwianiem wszelkich spraw urzędowych spoczęły na moich barkach, na początku to było fajne, takie dorosłe :) ale później zaczęło mi to ciążyć, nie czułam żadnego wsparcia ze strony chłopaka i dalej go nie czuje :( czuje się natomiast staro, teraz wiem że nie byłam gotowa na to dorosłe życie, nie byłam gotowa na samodzielne dbanie o dom i faceta, który dalej czuje się jak nastolatek z ta różnica że więcej zarabia i nie ma nad głową rodziców, sam mi to jakiś czas temu powiedział. Jesteśmy razem prawie 8 lat, jest to kawał czasu ale niczego nie żałuje, uważam że był to piękny czas i dał mi szczęście i wiele pięknych chwil ale teraz czuję potrzebę czegoś więcej niż tylko chodzenia na spacerki za rączki, czuję potrzebę przejścia na kolejny etap. 28 czerwca ubiegłego roku mi się oświadczył, piękny dzień kolejna piękna chwila która trwała można powiedzieć pół roku. Prze jednej w kłótni usłyszałam że się oświadczył tylko dlatego że ja tego chciałam, że zrobił to dla świętego spokoju ale się zdziwił że po zaręczynach chciałam zacząć planowanie ślubu a on jeszcze na ślub nie jest gotowy. Rodzice wiadomo, ucieszyli się z naszych zaręczyn i też zaczęli się dopytywać jakichś konkretów a jemu się nie śpieszy bo on ma jeszcze czas i jeszcze nie jest gotowy. To po co się oświadczał?? od 30 grudnia nie noszę pierścionka bo nie czuje potrzeby nosić go, patrzeć na niego i się zastanawiać dlaczego go mam. To najzwyczajniej boli. Wszyscy naokoło się pobierają, moja najlepsza przyjaciółka 13 lutego bierze ślub, co prawda musieli nieco zmienić/przyśpieszyć swoje plany bo dzidzia w drodze :D ale to nie zmienia faktu że po niecałych 2 latach już planowali ślub a u mnie on po 8 dalej nie jest gotowy :( więc się zastanawiam czy w ogóle kiedyś będzie...... co prawda ostatnio zaczął nalegać na ślub i stwierdził że teraz jak będziemy w Pl to załatwimy wszystko i to jeszcze najlepiej na ten rok......... życzyłam mu powodzenia bo to jest niewykonalne żeby w przeciągu tygodnia załatwić datę, sale, orkiestrę, fotografa i katering no ale niech próbuje, może po tym przejrzy na oczy że to nie takie proste a tymczasem ja powoli zabijam w sobie uczucie które czuje do niego. Ja już po prostu nie wierzę że się pobierzemy i że między nami jeszcze się ułoży. Wczoraj powiedział że jak będziemy w Pl to mam iść do lekarza bo on już nie ma siły ciągle poprawiać mi humoru. Do Pl boje się wrócić na stałe bo w moim rodzinnym domu nie czuje się jak w domu. i tak sobie żyję wegetując.........
Przepraszam że się tak rozpisałam, wyszła z tego cała epopeja a i tak nie napisałam wszystkiego.....
mam nadzieję że nikt nie zaśnie przy czytaniu i że choć jedna osoba dotrwa do końca........
"Marzeniom nie należy stawiać poprzeczki zbyt wysoko." Paulo Coelho
Avatar użytkownika
Offline
Posty
8
Dołączył(a)
18 sty 2010, 13:13

Re: ciche, skromne cześć :)

przez Ridllic 18 sty 2010, 15:45
Grapefrutka, witaj na forum przeczytałem do końca ;) a może powoli do tego własnie dorasta i chce tego już , pamiętaj ,że w tak ważnej decyzji nie da się nikogo zmusić czy ponaglić obserwuj go podpytuj wybadaj czy robi to dla tego ,że chce czy robi to dlatego ,że zorientował się ,że się coś zaczęło psuć Pozdrawiam i życzę Ci powodzenia
Ridllic
Offline

Re: ciche, skromne cześć :)

Avatar użytkownika
przez Grapefrutka 18 sty 2010, 16:13
Ridllic napisał(a):Grapefrutka, witaj na forum przeczytałem do końca ;) a może powoli do tego własnie dorasta i chce tego już , pamiętaj ,że w tak ważnej decyzji nie da się nikogo zmusić czy ponaglić obserwuj go podpytuj wybadaj czy robi to dla tego ,że chce czy robi to dlatego ,że zorientował się ,że się coś zaczęło psuć Pozdrawiam i życzę Ci powodzenia


dziękuje i gratuluje wytrwałości :smile:
on zmienił podejście do tego wszystkiego właśnie równiutko pół roku po zaręczynach po kolejnej kłótni, kiedy to nie wytrzymałam i po prostu powiedziałam mu co o tym wszystkim myślę a mianowicie że boli mnie kiedy w rozmowie z rodzicami cały czas funkcjonuje "on" a nie "my" (on planuje, on chce, on ma zamiar) że minęło pół roku a dalej jest jak było z tą różnicą że mam pierścionek a na nim mi akurat nie zależało i że nie mam już siły na tą huśtawkę, że niby chce a wcale nie chce bo ja już psychicznie nie daje rady i że się poddaje :cry: że nie będę już nic mówić, niczego oczekiwać, będziemy sobie żyli dalej tak jak do tej pory bo przecież po co zmieniać coś co jest dobre. Wtedy stwierdził że skoro ja się poddam to on też się podda i z tego już nic nie będzie i chyba się wystraszył że to naprawdę może oznaczać koniec. Ja nie mam zamiaru go do niczego zmuszać ani ponaglać, dlatego też teraz nie nosze pierścionka i nie poruszam tego tematu. Zacznie sam mówić jak będzie gotowy ale zastanawiam się tylko czy skoro on po 8 latach dalej ma takie wątpliwości to nie pozbędzie się ich nigdy i nigdy nie będzie gotowy i tutaj znowu wkręca mi się myśl że to przeze mnie, że to ze mną jest coś nie tak, że jestem jakaś wybrakowana :cry: a przecież nigdy nie mamy 100% pewności przy podejmowaniu jakiejkolwiek decyzji
"Marzeniom nie należy stawiać poprzeczki zbyt wysoko." Paulo Coelho
Avatar użytkownika
Offline
Posty
8
Dołączył(a)
18 sty 2010, 13:13

Doradca Nerwica.com

przez Doradca Nerwica.com
Polecam tych psychologów i psychoterapeutów z Twojej okolicy
Doradca Nerwica.com

Re: ciche, skromne cześć :)

przez polakita 18 sty 2010, 16:32
Grapefrutka napisał(a):ale zastanawiam się tylko czy skoro on po 8 latach dalej ma takie wątpliwości to nie pozbędzie się ich nigdy i nigdy nie będzie gotowy i tutaj znowu wkręca mi się myśl że to przeze mnie, że to ze mną jest coś nie tak, że jestem jakaś wybrakowana :cry:

Myślę że twoje wątpliwości są bardzo uzasadnione, w ogóle dziwne że 8 lat a nigdy sam z siebie nie pomyślał o ślubie? Widocznie nigdy od początku nie miał go w planach - chyba tak niektórzy panowie mają. Pytanie czy szantażowanie go i branie ślubu "na siłę" to jest rozwiązanie? jak nie chce to niech nie bierze ślubu, ale co ty w takim przypadku? Chyba musisz sobie znaleźć potencjalnego kandydata! A nawet gdyby on się zdecydował na ślub to i tak musiałabyś wszystko załatwiać ty, jak to opisujesz?

Nie wiem, wydaje mi się że faceci się dzielą na takich co chcą ślubu i na takich co nie chcą... :shock:
polakita
Offline

Re: ciche, skromne cześć :)

Avatar użytkownika
przez Grapefrutka 18 sty 2010, 16:44
polakita napisał(a):Myślę że twoje wątpliwości są bardzo uzasadnione, w ogóle dziwne że 8 lat a nigdy sam z siebie nie pomyślał o ślubie? Widocznie nigdy od początku nie miał go w planach - chyba tak niektórzy panowie mają. Pytanie czy szantażowanie go i branie ślubu "na siłę" to jest rozwiązanie? jak nie chce to niech nie bierze ślubu, ale co ty w takim przypadku? Chyba musisz sobie znaleźć potencjalnego kandydata! A nawet gdyby on się zdecydował na ślub to i tak musiałabyś wszystko załatwiać ty, jak to opisujesz?

Nie wiem, wydaje mi się że faceci się dzielą na takich co chcą ślubu i na takich co nie chcą... :shock:


w rozmowach mówił że myślał i że tego chce ale jeszcze nie teraz ale na moje pytanie kiedy?? nie potrafi odpowiedzieć :-| na początku ja też o tym nie myślałam bo byliśmy młodzi, itp ale po ponad 2 latach mieszkania razem chciałabym zrobić kolejny krok do przodu a nie tak dalej wegetować. Ja go nie szantażuje, ja po prostu mówię co czuje a na razie jestem na wyspie więc potencjalnie jestem w kropce :( gdyby doszło do planowania ślubu to wszystko było by na mojej głowie tak jak napisałaś......
a on się boi ślubu bo niestety ale wśród najbliższych kolegów nie miał dobrego przykładu dwóch zaliczyło wpadki więc musieli choć wcale tego nie chcieli i dla niego ślub=koniec życia a ja już nie mam siły mu tłumaczyć że w naszym przypadku ten papierek nic nie zmieni poza moim spokojem psychicznym :)
"Marzeniom nie należy stawiać poprzeczki zbyt wysoko." Paulo Coelho
Avatar użytkownika
Offline
Posty
8
Dołączył(a)
18 sty 2010, 13:13

Re: ciche, skromne cześć :)

przez polakita 18 sty 2010, 16:56
Grapefrutka napisał(a):w naszym przypadku ten papierek nic nie zmieni poza moim spokojem psychicznym :)

Myślę że chodzi o coś więcej niż tylko papierek, pewnie jest to to czego on się tak boi - po prostu przyrzeczenie sobie siebie na całe życie (no bo chyba o to chodzi w małżeństwie). I tobie nie papierek jest potrzebny, ale predyspozycja drugiej osoby, żeby była na zawsze, na dobre i na złe, ktoś na kim można polegać, oddać mu się... o to chyba chodzi, ale co zrobić gdy druga osoba nie jest na to zdecydowana? W sumie jestem w podobnej sytuacji co ty, tylko nie mieszkamy razem, no i mamy krótszy staż.
polakita
Offline

Re: ciche, skromne cześć :)

Avatar użytkownika
przez Grapefrutka 18 sty 2010, 17:08
polakita napisał(a):
Grapefrutka napisał(a):w naszym przypadku ten papierek nic nie zmieni poza moim spokojem psychicznym :)

Myślę że chodzi o coś więcej niż tylko papierek, pewnie jest to to czego on się tak boi - po prostu przyrzeczenie sobie siebie na całe życie (no bo chyba o to chodzi w małżeństwie). I tobie nie papierek jest potrzebny, ale predyspozycja drugiej osoby, żeby była na zawsze, na dobre i na złe, ktoś na kim można polegać, oddać mu się... o to chyba chodzi, ale co zrobić gdy druga osoba nie jest na to zdecydowana? W sumie jestem w podobnej sytuacji co ty, tylko nie mieszkamy razem, no i mamy krótszy staż.


teraz i tak żyjemy jak małżeństwo, utrzymujemy się sami, o dom dbamy sami więc dla mnie to jest papierek który pozwoli mi być spokojna o to że gdyby coś mam na kogo liczyć, że on już zawsze będzie przy mnie bo tego pragnę i nie chce nikogo innego :smile: a to że on jeszcze nie jest do końca zdecydowany no to cóż........ pozostaje mi/nam tylko czekać aż to zrozumie tylko ile jeszcze czekać?? nie zdecyduje się i co wtedy?? najlepsze lata mojego życia miną mi na czekaniu........ tego się boję....
a do szczęścia tak niewiele ponoć kobiecie potrzeba.........
"Marzeniom nie należy stawiać poprzeczki zbyt wysoko." Paulo Coelho
Avatar użytkownika
Offline
Posty
8
Dołączył(a)
18 sty 2010, 13:13

Re: ciche, skromne cześć :)

przez polakita 18 sty 2010, 17:27
Grapefrutka napisał(a):pozostaje mi/nam tylko czekać aż to zrozumie tylko ile jeszcze czekać?? nie zdecyduje się i co wtedy??

No właśnie... ja też tak czekałam bo myślałam że coś z tego wyjdzie a teraz wygląda na to że nic więcej nie wyjdzie bo dla niego ślub niewiele znaczy, chyba się trochę przeliczyłam, myślałam że skoro ja daję z siebie wszystko to on też tak zrobi, a tak jednak nie jest... różnica w postrzeganiu świata jednak. Ja nadal trwam w związku ale nie wiem czy wytrwam jeszcze długo bo jakby przestaję wiedzieć jego sens. Skoro nie prowadzi do małżeństwa, a taki "wolny związek" mi nie odpowiada. Uważam że takie rzeczy trzeba omawiać na początku związku a nie po tylu latach... żeby się właśnie po latach nie zdziwić!!
polakita
Offline

Re: ciche, skromne cześć :)

Avatar użytkownika
przez Majster 18 sty 2010, 17:36
No oki - doczytalem, ale nie bardzo kumam w co gramy? Jakis problem w zwiazku jest, ale nie ma w tle zadnego zaburzenia, zadnej nerwicy, deprechy, nic takiego. Oczekujesz ze ktos Ci powie cos mniej wiecej w stylu:
- zostaw go w cholere
- ponaglaj go, monituj
- wracaj do polski bez wzgledu na niego
- wyprowadz sie od niego
- poszukaj innego faceta
- zrob mu awanture i wyjasnij ze chcesz slubu
- zlap go "na dziecko"
- ...
Decyzja zalezy od Ciebie, jestes duza, jesli potem okaze sie ze podjelas bledna decyzje w oparciu o jakies rady od obcych ludzi, a on okaze sie konkretnym facetem (bo nie wykluczasz tego przeciez) i dojdzie do rozmowy, jakiejs licytacji - to co mu wtedy powiesz? Ze znajomi na forum tak Ci doradzili? Ze bylas u wrozki? Ze kolezanka zrobila podobnie? Jak myslisz jak on zareaguje na takie argumenty? Co o Tobie pomysli?
K.Vonnegut: "Rozmawiając ze mną wcale nie musisz być świrem... Ale miałbyś dużo łatwiej!"
Avatar użytkownika
Offline
Posty
1859
Dołączył(a)
04 gru 2009, 18:24
Lokalizacja
Miasto korków pozbawione

Re: ciche, skromne cześć :)

Avatar użytkownika
przez zalamka87 18 sty 2010, 17:42
[quote="Grapefrutka"] Prze jednej w kłótni usłyszałam że się oświadczył tylko dlatego że ja tego chciałam, że zrobił to dla świętego spokoju quote]
sorry jakbym usłyszała coś takiego to bym powiedziała żeby wsadził sobie ten pierścionek
może szczera rozmowa z nim cos da, nie kłotnia...
Avatar użytkownika
Offline
Posty
379
Dołączył(a)
02 lis 2009, 08:28

Re: ciche, skromne cześć :)

przez polakita 18 sty 2010, 17:45
Majster, jak zwykle wykazujesz się dużym zrozumieniem dla czytającego. Czy jak ktoś nie ma objawów kwalifikujących go do psychiatry to znaczy że "nerwica" jest mu obca? Może po prostu Grapefrutka ma problemy które jej nie dają spokoju i dlatego pisze.

Może nie wiesz o tym (bo jak pisałeś nigdy nie miałeś nerwicy lękowej) że nerwica jest często rezultatem nierozwiązanych problemów emocjonalnych, konfliktów wewnętrznych. Więc chyba lepiej jest je rozwiązać niż czekać aż nas dopadnie nerwica (czytaj somatyczne zaburzenia). A jak rozwiązać inaczej niż właśnie przez rozmowę? Czy ty jako facet nie rozumiesz że rozmowa jest potrzebna?
polakita
Offline

Re: ciche, skromne cześć :)

Avatar użytkownika
przez Grapefrutka 18 sty 2010, 17:48
polakita napisał(a):
Grapefrutka napisał(a):pozostaje mi/nam tylko czekać aż to zrozumie tylko ile jeszcze czekać?? nie zdecyduje się i co wtedy??

No właśnie... ja też tak czekałam bo myślałam że coś z tego wyjdzie a teraz wygląda na to że nic więcej nie wyjdzie bo dla niego ślub niewiele znaczy, chyba się trochę przeliczyłam, myślałam że skoro ja daję z siebie wszystko to on też tak zrobi, a tak jednak nie jest... różnica w postrzeganiu świata jednak. Ja nadal trwam w związku ale nie wiem czy wytrwam jeszcze długo bo jakby przestaję wiedzieć jego sens. Skoro nie prowadzi do małżeństwa, a taki "wolny związek" mi nie odpowiada. Uważam że takie rzeczy trzeba omawiać na początku związku a nie po tylu latach... żeby się właśnie po latach nie zdziwić!!


na razie jestem tutaj więc czekam bo cóż mi pozostaje, ale jak wrócimy do Pl a ponoć mamy wrócić w czerwcu/lipcu w tym roku to się zobaczy jak to będzie, ponoć bo szczerze w to nie wierzę że wrócimy bo niby do czego? teraz w pl kolorowo nie jest a tu póki co oboje mamy konkretne prace. Jednak on ostro twierdzi że wracamy i zaczynamy remont domu :-| no ok remont remontem ale gdzie będziemy mieszkać? ja u siebie on u siebie i znowu będziemy się widywać 3 razy w tygodniu? to po co było to mieszkanie razem tutaj? dom jest w stanie surowym więc tam nie zamieszkamy póki co a zresztą rodzice na to nie pójdą żeby w Pl mieszkać razem bez ślubu.Dlatego też jest duża szansa że po powrocie do Pl się rozejdziemy bo nie będzie sensu ciągnąć tego dalej.

Majster widocznie nie doczytałeś dokładnie ale nie mam pretensji bo było dość dużo treści w moim pierwszym poście i nie był on zbyt krótki. a no podejrzewam u siebie depresję (zresztą nie tylko ja) więc napisałam a że problem w związku jest jednym z przyczyn powodujący stan taki a nie inny to go opisałam. nie liczę na to że mi powiecie co zrobić bo nie o to mi chodziło. Chciałam tylko się komuś wyżalić i może znaleźć radę jak sobie radzić z przygnębieniem z tym związanym.
"Marzeniom nie należy stawiać poprzeczki zbyt wysoko." Paulo Coelho
Avatar użytkownika
Offline
Posty
8
Dołączył(a)
18 sty 2010, 13:13

Re: ciche, skromne cześć :)

Avatar użytkownika
przez Majster 18 sty 2010, 17:54
polakita napisał(a):Majster, jak zwykle wykazujesz się dużym zrozumieniem dla czytającego.

Wiem, wiem, nie musisz mi szklić :D
polakita napisał(a):Może nie wiesz o tym (bo jak pisałeś nigdy nie miałeś nerwicy lękowej) że nerwica jest często rezultatem nierozwiązanych problemów emocjonalnych, konfliktów wewnętrznych.

Juz zaczynasz Ją straszyc nerwica? Myslisz ze Ona tego oczekuje? Ze tak jej pomozesz?
polakita napisał(a):Więc chyba lepiej jest je rozwiązać niż czekać aż nas dopadnie nerwica (czytaj somatyczne zaburzenia). A jak rozwiązać inaczej niż właśnie przez rozmowę? Czy ty jako facet nie rozumiesz że rozmowa jest potrzebna?

Masz cos do facetow? Skrzywdzil Cie jakis? Ja Cie skrzywdzilem? Pokazalem może język :P ?
Czy ja neguje rozmowe? W ktory miejscu?
Ja tylko twierdze, ze wyjscie (jakiekolwiek znajdzie) powinna znalezc samodzielnie, a nie przez szukanie rad na forum.
K.Vonnegut: "Rozmawiając ze mną wcale nie musisz być świrem... Ale miałbyś dużo łatwiej!"
Avatar użytkownika
Offline
Posty
1859
Dołączył(a)
04 gru 2009, 18:24
Lokalizacja
Miasto korków pozbawione

Re: ciche, skromne cześć :)

Avatar użytkownika
przez Grapefrutka 18 sty 2010, 17:59
zalamka87 napisał(a):
Grapefrutka napisał(a): Prze jednej w kłótni usłyszałam że się oświadczył tylko dlatego że ja tego chciałam, że zrobił to dla świętego spokoju quote]
sorry jakbym usłyszała coś takiego to bym powiedziała żeby wsadził sobie ten pierścionek
może szczera rozmowa z nim cos da, nie kłotnia...

rozmów już odbyliśmy wiele i ciągle słyszę to samo: ze chce ślubu, że kocha, że nie chce nikogo innego ale że nie teraz bo jeszcze nie jest gotowy a za chwilę że jednak chce go już teraz i to najlepiej jeszcze w tym roku a ja tej huśtawki mam już dość bo ileż można........... określiłby się jasno, przedstawił by konkretny plan jako to wszystko widzi i było by po sprawie bo wiedziałabym na czym stoję i czego mam się spodziewać.

to że nie napisałam wprost że mam(chyba) depresję wynika z tego że nie chce się sama przed sobą do tego przyznać. Jednak od jakiegoś czasu naprawdę zaczynam zauważać u siebie ten problem, on też mi mówi że powinnam iść do psychologa bo mu się to zaczyna nie podobać. mało śpię, wstaje zmęczona mało się uśmiecham i całymi dniami mogłabym leżeć na łóżku i się nie odzywać, byle błahostka doprowadza mnie do płaczu a wcześniej tryskałam humorem, byłam pełna życia. W teście Becka wyszło mi że mam depresję umiarkowaną........

nie szukam rad ani recepty na życie. Szukam po prostu zrozumienia i wskazówek które pokażą mi światełko w tunelu a chyba po to są właśnie takie fora
"Marzeniom nie należy stawiać poprzeczki zbyt wysoko." Paulo Coelho
Avatar użytkownika
Offline
Posty
8
Dołączył(a)
18 sty 2010, 13:13

Sortuj wg

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 10 gości

Przeskocz do