Cześć!

Jesteś nowy na forum ? Masz okazję przywitać się z innymi forumowiczami.

Cześć!

przez Matias 10 paź 2007, 04:37
Mam na imię Maciej i mam 20 lat. Na wstępie chciałbym podziękować założycielom tego forum - bardzo dobry pomysł. Nigdzie indziej nie czuje się tak "swojsko", jak na tym forum. Jak już ktoś wcześniej napisał na forum - "nareszcie wśród swoich". ;)

Od dłuższego czasu przeglądam to forum, ale dopiero teraz postanowiłem się zarejestrować. Stwierdziłem, że dłużej nie mogę lekceważyć moich stanów chorobowych, które miewam już od jakiś 5 lat. Chce wreszcie przestać uciekać, zacząć o nich rozmawiać i spróbować je leczyć. Wcześniej lekceważyłem moje problemy, gdyż nie przeszkadzały mi w normalnym funkcjonowaniu, a także były momenty ich wyciszenia się. Mimo wszystko zawsze wracały... teraz już przestałem sobie z tym wszystkim radzić. Ale po kolei.

Wszystko mniejwięcej zaczęło się w wieku 15 lat. Pierwsze niespełnione miłości to tylko bułka z masłem. :P Jako facet wrażliwy, trochę romantyczny i ideowy zawsze bardzo przeżywałem rozczarowania. Pech chciał, że wracając pewnego dnia z nieudanej randki zostałem napadnięty pod moim domem przez 3 zbirów. Postawiłem się, gdyż już mnie raz okradziono niespełna miesiąc od tego wydarzenia. To była bardzo zła decyzja... wepchnęli mnie do wnęki budynku i jeden z nich zaczął mi grozić nożem, że jeśli nie oddam im moich kosztowności, to mnie nim dźgnie. Oczywiście wymiękłem. Gdy zaczęli uciekać pobiegłem za nimi. Zdołałem złapać jednego z pomocą przechodnia. Poszedłem na komisariat wraz z nimi. Musiałem potem jechać razem z tym bandziorem w jednym samochodzie do innego posterunku. :( To było za dużo, jak na jeden dzień. Pamiętam jak bardzo ryczałem na komisariacie. Wielka kumulacja - zawód miłosny i napad. Nie mogłem jednak szybko zapomnieć o tym incydencie. Ciągnące się dochodzenie - rozpoznania na widzeniu. Potem widzenie go na salach rozpraw. Wszystko to bardzo przeżyłem. Ale to pikuś.

Mój kumpel z klasy znał jednego z nich i prawdopodobnie nasłał ich na mnie. Wiedział, że mam przy sobie walkmana, o którego potem zapytali. Zresztą widziałem, jak razem rozmawiali i patrzyli się w moją stronę. To był kumpel, z którym nigdy się za bardzo nie lubiłem, bo zawsze mi dokuczał. Po tym wydarzeniu dalej byłem skazany na jego towarzystwo... do końca gimnazjum.

Mało tego. Zbir, który mi groził nożem często przesiadywał na ławce przed moją kamienicą. Można powiedzieć, że przypadek, ale... w końcu miał moje dokumenty i może chciał się zemścić się za swojego kumpla, którego w końcu posadzili w więzieniu. :| Wtedy zacząłem popadać w ataki histerii, naprawdę się bałem. Pamiętam, że raz pokłóciłem się z rodzicami. Rzucałem wszystkim co mi popadło w ręce. Doskonale wiedziałem jednak, że nie mogą mi pomóc, bo przecież go nie zabiją. A ten drań dalej sączył piwka pod moim oknem. Zacząłem odczuwać bezradność, beznadzieję. Kilka razy jeszcze próbowano mnie napaść. Raz zaczęli mnie gonić po klatce schodowej... ledwo zdążyłem zamknąć drzwi wejściowe. :(

Rodzice po tym wszystkim proponowali mi wizytę u psychologa. Szkoda, że nie zgodziłem się wtedy. Twierdziłem, że nic mi nie jest, że kiedyś mi przejdzie. Momentami zapominałem, ale w sytuacjach stresowych działało to jak bomba z opóźnionym zapłonem. Stałem się naprawdę nerwowy. Raz w furii nagle ręką uderzyłem w szybę z całej siły. Po chwili z przerażeniem zorientowałem się, co zrobiłem - ręka pokaleczona. Nie wiedziałem, jak to się stało. Moment, jeden impuls. Zdałem sobie sprawę, że przestaję w stresie kontrolować swoje ciało.

Żyłem w coraz większym stresie, nie mając świadomości z czego tak naprawdę wynika i jak z nim sobie radzić. Umiałem tylko uciekać przed nim. Zacząłem pić, palić papierosy, nie wykonywać obowiązków.

Rozpocząłem naukę w liceum. Nowe towarzystwo, nowe perspektywy. Na początku było dobrze, jednak w 2 klasie mój stan się pogorszył. Każdego dnia czułem się źle. Byłem osowiały, zero koncentracji, byłem myślami jakby w innym świecie... nie pamiętałem nawet, jak spędziłem aktualny dzień. Częste choroby - infekcje dróg pokarmowych i oddechowych - ogólnie słaba odporność. Stres nieuzasadniony rósł. Problemem stało się wygłaszanie referatów, podczas których się denerwowałem. Raz ręka mi strasznie drżała, że aż nie mogłem nic z kartki przeczytać. :( Niektórzy się śmiali, niektórzy przecierali oczy ze zdziwieniem. Od tego momentu, wydawało mi się, że wszyscy mają mnie za dziwaka. Unikałem imprez. Ubzdurałem sobie, że nie mogę pić z kieliszka wódki, bo znowu ręka mi będzie drżała. I w zasadzie się nie pomyliłem. Musiałem wypić zdrowie najlepszego kumpla. Nie udało się. :?

Ogarniało mnie przerażenie. Nie wiedziałem co mi dolega, nie chciałem jednak nikomu o moich problemach opowiadać. Dalej unikałem stresowych sytuacji, w których (jak domniemałem) mogłem się znaleźć. Przestałem przyjaźnić się z kumplami, za co mi mają za złe. Unikam fryzjera - kupiłem sobie golarkę. Nie mogę spokojnie usiedzieć, gdy ktoś mi boruje zęby, czy strzyże włosy. Zaczynają mnie napadać myśli, że muszę być w bezruchu, a przecież mam tendencję do wzdrygania się. Lekarz też trafił na czarną listę. ;)

W zasadzie nie byłoby mnie tutaj i pewnie dalej tłamsiłbym w sobie te złe emocje, gdyby nie ostatnie wydarzenie. Znowu stresowa sytuacja. Wyjazd z kumplami nad morze samochodem. Mój strach był uzasadniony, bo kierowca był młodszy ode mnie. Jednak chęć pojechania na wspólne wakacje wygrała. Oczywiście pasażerowie na drogę po parę piwek. ;) Robiliśmy co 2-3 godz. przystanki. Czułem parcie na pęcherz, toteż na następnym przystanku chciałem się wysikać. Niestety, nie wiem dlaczego, ale nie mogłem się wypróżnić. Wsiadłem do auta. Nie ujechaliśmy paru kilometrów i znowu poprosiłem kumpli o zatrzymanie auta. Nie mogli uwierzyć, że chce mi się dalej sikać. A ja znowu nie mogłem się opróżnić, a parcie coraz większe. Popadłem w panikę. Nie wiedziałem co się ze mną dzieje. Przerażała mnie myśli, że się tam w aucie zesikam i dopiero będzie siara. Na szczęście dojechaliśmy do jakiegoś większego miasta, co by była jakaś stacja benzynowa z toaletą - tam w spokoju wreszcie to zrobiłem. Niestety, ku mojemu zdziwieniu dalej chciało mi się sikać... w drodze powrotnej te same problemy.

Początkowo powiązałem ten problem z jazdą samochodem. Niestety to eskalowało. Teraz każde wyjście z domu jest dla mnie problemem. Wyhodowałem sobie kolejną fobie - że jeśli znajdę się w miejscu, gdzie nie będę mógł się wysikać, to właśnie zacznie mi się chcieć sikać. Powoli opanowuje jakieś mniejsze wypady, np. do sklepu, czy w odwiedziny do babci. Ale dalej problemem jest transport publiczny, samochód, imprezy czy studia. Naprawdę skręca mnie na wykładach... a przecież nie wiem, czy w danym momencie naprawdę chce mi się sikać, czy tylko wydaje. Nie mogę więc ignorować tych myśli i muszę się mieć na baczności. :(

Na szczęście znalazłem to forum. Dowiedziałem się, co może być przyczyną moich problemów. Teraz wiem, że to było to wydarzenie sprzed kilku lat, które zupełnie zlekceważyłem. Nierozładowane napięcie doprowadziło mnie do dzisiejszego stanu. Powiedźcie mi, jak leczyć moją przypadłość? Są jakieś ośrodki leczące chorych na PTSD?

Mam nadzieję, że nie zanudziłem nikogo moją historią. Spory materiał dla psychologa, do którego pewnie będe musiał się w końcu wybrać.

Pozdrawiam!

PS. Na co dzień nie jestem taki wygadany. :P
Offline
Posty
3
Dołączył(a)
10 paź 2007, 01:59

Avatar użytkownika
przez Jovita 10 paź 2007, 13:12
witaj macieju.
A gdy nastaną deszczowe dni , nauczę się przechodzić między kroplami
Avatar użytkownika
Offline
ExModerator
Posty
1577
Dołączył(a)
22 lip 2007, 20:57
Lokalizacja
Radom

przez .Tomek 10 paź 2007, 13:45
Witam serdecznie na forum zachęcam do pisania w odpowiednich tematach, na pewno otrzymasz dobre słowo i wsparcie :)
...to tylko kolejne rozwiązanie.
Offline
ExModerator
Posty
1118
Dołączył(a)
09 sie 2007, 17:16
Lokalizacja
Daleko :)

Doradca Nerwica.com

przez Doradca Nerwica.com
Polecam tych psychologów i psychoterapeutów z Twojej okolicy
Doradca Nerwica.com

przez Pstryk 10 paź 2007, 16:10
Cześć Matias. Miło Cię poznać.

Cóż tu wiele pisać - dopisuję się do Polina. 15 latek zmagań z tym powinno być najlepszą motywacją ;)
Pozdrawiam cieplutko
Pstryk
Offline

Sortuj wg

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 5 gości

Przeskocz do