porzucona narzeczona

Metody rozwiązywania konfliktów w związkach. Problemy oraz sposoby radzenia sobie z "trudnymi" partnerami. Przemoc w rodzinie.

porzucona narzeczona

przez gaffa 11 lis 2012, 11:26
Jako, że jestem nowa, witam Was wszystkich serdecznie.
Od 8 lat byłam w związku. Wydawać by się mogło, że szczęśliwym choć jak wszędzie były wzloty i upadki.3 lata temu w Wigilię mi się oświadczył.
Poznaliśmy się na studiach. Długo zabiegał o moje względy i uczucie, w końcu mu się udało. Łączyło i nadal nas łączy mnóstwo wspólnych zainteresowań;zamiłowanie do gier komputerowych, ta sama muzyka, filmy, książki, extremalne sporty.Pociąg fizyczny.
Mieszkaliśmy razem w domku u jego rodziców. Przyjęli mnie do siebie jak córkę. Wszystko układało się jak w bajce do czasu aż dopadła nas rutyna i zmęczenie. Takie sytuacje pojawiają się wszędzie ale trzeba z tym walczyć a on uciekał od problemu. Na moje prośby wspólnego spędzenia czasu choćby na rowerze mówił, że rower to jego ucieczka od problemów i chce jeździć sam. Nawet argumenty, że do parku pojedziemy razem i ja przez 2 h poczytam a on niech sobie jeździ i do domu razem wrócimy nie przemawiały do niego.Od około 2 lat zatraciliśmy się kompletnie. Zeżarły nas problemy, dopadło nas życie.Praca, dom, kolacja, film, spanie. O ile na początku cieszyliśmy się każdą chwilą ze sobą a sam nasz widok nas podniecał o tyle od jakiegoś czasu musiałam wręcz się prosić o sex. Ostatnio nawet już nie sypiał ze mną w sypialni.
Dopadło nas/mnie zmęczenie. Chciałam wyjechać na wspólne wakacje. Odłożyłam nawet na nie pieniądze ale ciągle coś mu wyskakiwało, ciągle odwlekał wyjazd a nasze relacje się pogarszały. Nigdzie nie wychodziliśmy razem, nie spędzaliśmy czasu konstruktywnie. Rutyna, nuda i złość.
Dostał pracę w dużej, prywatnej firmie. Zaczęły się wyjścia, imprezy integracyjne, spotkania urodzinowe. Na żadne z nich mnie ze sobą nie zabrał choć zawsze razem wszędzie wychodziliśmy. Gdy zaproponowałam, że dołączę np koło północy stwierdził, że to nie jest dobry pomysł.
Nasz związek opierał się na przyjaźni i zaufaniu...
Pod koniec września stwierdził, że musi odpocząć, zrobić sobie przerwę, żeby zobaczyć na czym mu zależy, że się zagubił, że jak robi kilka rzeczy to mu nic nie wychodzi a teraz chce ewidentnie się skupić na pracy. Powiedział, że mnie kocha ale widzi jak bardzo jestem nieszczęśliwa i że zatraciłam siebie, że sie nie realizuję i dlatego musimy się rozstać. Jestem najwspanialszą rzeczą jaka go w życiu spotkała i nie wie czy robi dobrze ale wydaje mu się że się wszystko ułoży.
Nie będę opisywać w jakim stanie psychicznym wegetowałam cały tydzień bo tyle zajęły nam spotkania z psychologiem i podjęcie ostatecznej decyzji. Okazało się, że on ma depresję i obiecał się leczyć, że musi się uwolnić od matki i najlepiej zamieszkać poza domem-proponowałam mu kilkanaście razy żebyśmy razem zamieszkali,odmówił.
Spakowałam się i wyprowadziłam w ciągu godziny. Od 1 października wynajmuję mieszkanie.
Do wczoraj czekałam, że może zatęskni, wróci, zadzwoni, zrobi cokolwiek, w końcu nie zapomina się o drugiej osobie, z którą się spędziło 8 lat w przeciągu miesiąca!
Wczoraj dowiedziałam się, że od czerwca spotykał się z koleżanką z pracy. Nie powiedział mi o tym rozstając się ze mną choć prosiłam by się przyznał jeśli ma kogoś to łatwiej mi będzie ogarnąć sytuację. W końcu ma "motylki" w brzuchu, które w naszym wypadku umarły dawno. Tylko czy 30-letni ludzie w tak długim związku, z bagażem doświadczeń i przeżyć muszą mieć motylki? W tym momencie wchodzą w grę bardziej rozbudowane uczucia a nie szczeniackie fascynacje.
Zrobił mi to samo co wcześniejszej dziewczynie, o której się dowiedziałam jak już byliśmy razem.
Miał wszystko czego chciał i kiedy chciał,WSZYSTKO. Płaciłam jego rachunki, spełniałam zachcianki, kupowałam prezenty. Gdyby potrzebował obu nerek to bym mu je oddała a w zamian dostałam TO. Wszyscy się dziwią dlaczego mając taką dziewczynę zostawił mnie. Najbardziej zaskoczona jestem ja, gdzie popełniłam błąd?
Odpowiadał mi pod każdym względem, fizycznie, mentalnie... Kompletnie sobie nie radzę po jego odejściu. Ciągle się łudzę, że może zatęskni, zrozumie, jak dobrą tworzyliśmy parę...
Offline
Posty
2
Dołączył(a)
11 lis 2012, 10:35

porzucona narzeczona

przez śliwka_ 11 lis 2012, 12:19
Hej,pomyślałam sobie po przeczytaniu Twojego postu,że właśnie to,że miał WSZYSTKO od Ciebie podane jakby na tacy skłoniło go do odejścia.Czytałam gdzieś,że niespodzianki w związku trzeba robić od czasu do czasu bo kiedy ktoś się za bardzo przyzwyczai do naszej dobroci to nie jest to już dla niego żadną atrakcją.Mnie się ogólnie wydaje,że faceci do 40 roku życia(oczywiście nie wszyscy) są strasznie nie dojrzali i gdy wg.nich coś się wypala w związku to szukają szczęścia gdzie indziej...wiem głupie..ale tak czasem jest...
Offline
Posty
131
Dołączył(a)
30 paź 2012, 22:18

porzucona narzeczona

przez Lukrecja. 11 lis 2012, 12:28
U mnie bardzo podobna sytuacja.
Z tym ze ja bylam w zwiazku 5 lat i zostawil mnie z powodu choroby.
Tez mieszkalam w domu u niego.
Nie wiem co Ci doradzic, bo ja tak samo tesknie i czekam az zrozumie ze bylismy dla siebie stworzeni.Rozmawiam z nim od czasu do czasu przez gg. Proponowalam spotkanie ale powiedzial zebym ten czas poswiecila dla kogos nowego.
Nie umiem miec kogos innego.
Szkoda ze sie tak szybko wyprowadzilas moglas tam mieszkac i probowac z nim rozmawiac. Wiem co czujesz.
W jednej chwili wszystko sie rozpada i ta druga osoba odcina sie calkowicie jakby te wszystkie spedzone razem lata sie nie liczyly.
Lukrecja.
Offline

Doradca Nerwica.com

przez Doradca Nerwica.com
Polecam tych psychologów i psychoterapeutów z Twojej okolicy
Doradca Nerwica.com

porzucona narzeczona

przez ladywind 11 lis 2012, 16:19
gaffa, to miał depresje czy to była przykrywka, żeby ukryć fakt spotykania się z inna dziewczyną?
Festiwal psiego mięsa? Tak. Podpisując petycję wzrasta szansa na zaprzestanie tego mordu https://secure.avaaz.org/pl/stop_the_pu ... 52&v=76652
Offline
Posty
7567
Dołączył(a)
02 lut 2012, 21:32

porzucona narzeczona

przez Variable 11 lis 2012, 19:56
Hmmm mnie się własnie wydaje, że oddalił się od ciebie z powodu tej nowej dziewczyny. Jeszcze po przeczytaniu, że zrobił już tak kiedyś jestem prawie pewna, że to ta nowa znajomość.
Variable
Offline

porzucona narzeczona

przez gaffa 11 lis 2012, 21:32
Jestem właśnie po konfrontacji z moim byłym. Okazuje się , że nasi wspólni, życzliwi koledzy nakłamali mi o nim i "kochance" bym w geście rozpaczy rzuciła się po kolei każdemu w ramiona. Jaki ten świat jest popierdzielony. Jak można komuś zrobić takie świństwo? "Pocieszyciel" do łóżka to ostatnia rzecz o jakiej myślę w tej sytuacji. Czemu faceci są tacy płytcy?!
Były wyjaśnił, że faktycznie ma koleżankę, z którą był w kinie i na wyjeździe służbowym ale byli tam wszyscy z pracy, tak samo jak na wyjściu służbowym na miasto. Ona nic dla niego nie znaczy. Ulżyło mi o tyle, że mnie nie zdradzał bo to byłby cios. Obrzydliwe kłamstwa, którymi nakarmili mnie wczoraj "koledzy" sprawiły, że wróciła depresja. Znowu bezsenna noc, znowu drgawki i duszności a od rana wymioty.
Rozmawiałam z nim o tym, że tęsknie i nie radzę sobie bez niego, o tym, że musi też zrobić porządek wśród kolegów bo jaj już ich wymazałam z życia po wczorajszym incydencie. Znowu płakałam jak dzika i wpadłam w histerię. W głębi duszy wiem, że powinnam pokazać mu jak jestem silna i jak dobrze sobie radzę, ale jak go widzę to ciało reaguje zupełnie inaczej.
Powiedział, że chce uczestniczyć w moim życiu, że chodzi do psychologa, że ukłąda sobie w głowie siebie i swoje emocje.
Poprosiłam żeby się wprowadził. Nic nie powiedział.
Ma zadzwonić w tygodniu mimo, że wcześniej ograniczyłam z nim jakiekolwiek kontakty bo cierpiałam przy każdym jego telefonie i wizycie. Każdy milimetr ciała krzyczał żeby został.
Jak piekielnie łatwo jest się od kogoś uzależnić...

Dlaczego tak szybko się wyprowadziłam? Bo w sumie mieliśmy już kilka rozmów na temat naszego związku i potrzeby go ratowania, zazwyczaj wracaliśmy do punktu wyjścia. Chciałam mu pomóc i robiłam to 8 lat. Wspierałam, chroniłam, z perspektywy czasu zaczęłam mu matkować. Gasł w oczach. Długo o tym rozmawialiśmy, że on musi stanąć na nogi, sam dojść do tego kim jest, na czy mu zależy, powalczyć o siebie i o to czego pragnie. Wówczas wydawało mi się to takie proste. Odejdę, zatęsknimy, zmienimy siebie i nastawienie i zejdziemy się by żyć na nowo. Tylko ewidentnie mnie to wszystko przerosło. Boję się, że nie zawalczy o naszą miłość, o nas, że w końcu zapomni, pozna kogoś nowego a ja każdego dnia walczę o oddech bez niego.
Potrzebuję wrócić do domu, porozmawiać o problemach, przytulić się, zjeść i usnąć słysząc czyjeś bicie serca i oddech a nie głuche echo odbijające się od ścian.
Offline
Posty
2
Dołączył(a)
11 lis 2012, 10:35

porzucona narzeczona

Avatar użytkownika
przez L.E. 11 lis 2012, 21:46
gaffa, moim zdaniem BARDZO dobrze, że się tak szybko wyprowadziłaś.
Ja z moim byłym po rozstaniu mieszkałam przez miesiąc starając się do niego wrócić. Straciłam przez to kompletnie szacunek do siebie.
Rozumiem Cię, bo sama czułam się podobnie. Mój związek trwał 4 lata, ale jego rodzina zdążyła stać się moją rodziną i nie wyobrażałam sobie innego życia.
Na szczęście się myliłam.
Daj sobie czas, na pewno wszystko się ułoży.
'Każdy z nas jest łodzią, w której może się z potopem mierzyć,
cało wyjść z burzowej chmury, musi tylko w to uwierzyć"
Avatar użytkownika
Offline
Posty
3514
Dołączył(a)
03 mar 2010, 18:48

porzucona narzeczona

Avatar użytkownika
przez agusiaww 12 lis 2012, 18:28
gaffa, jezeli chodzi czyli spotyka sie z kobietami, poza Twoimi plecami to cos i tak nie halo. Do kina idzie na spotkanie sluzbowe? W kazdym razie, TY na niego nie naciskaj,jak kocha to wroci, albo jak mu sie z ta kolezanka nie uda. Tak czy siak, widac ze facet chyba sie zmeczyl Waszym zwiazkiem i szuka nowosci. Daj mu czas:) ewentualnie albo mu sie spodoba nowe zycie bez Ciebie i nic z tym nie zrobisz, albo zobaczy ze nie jest tak rozowo, i wroci. Niemniej wtedy trzeba koniecznie zmienic zasady. Wiecej rob dla siebie, mniej dla niego i tez od czasu do czasu wychodz na spotkania z kolegami;) Trzymam kciuki.
Warto żyć, warto marzyć, bo to co osiągalne możliwe jest do zdobycia.
Avatar użytkownika
Offline
Posty
6261
Dołączył(a)
05 mar 2009, 09:22

porzucona narzeczona

przez ruda80 13 lis 2012, 01:00
Uważam, ze rozważanie naprawy takiego związku nie ma sensu. Kto raz tak robi to będzie tak robil zawsze. Z autopsji znam sytuacje gdzie mąż zostawia żonę dwa miesiące po ślubie - powód związek z koleżanką z pracy który rozpoczął się jakiś czas przed ślubem. Zero wyjasnień. Niestety ale wiekszość facetów jest bardzo niedojrzała i nie ma nawet odwagi na szczera rozmowęa co dopiero mówic o mówieniu prawdy.
Offline
Posty
35
Dołączył(a)
14 cze 2012, 23:53
Lokalizacja
Warszawa

porzucona narzeczona

Avatar użytkownika
przez agusiaww 13 lis 2012, 15:34
Nikt nie jest idealny to fakt, ale jak komus puszczaja hamulce to i nastepnym razem i kolejnym puszcza w stosunku do tej osoby. Chodzi o przekroczenie granic, a tu zostały przekroczone. Ja w klotniach nie wyzywam ludzi, tylko argumentuje. Takich slow nie da sie zamiesc pod dywan, a jezeli ktos raz juz potraktowal tak osobe to znaczy , ze SOBIE POZWOLIL na takie zachowanie, juz pomijajac kwestie kultury, to jest wyarzny brak szacunku dla tej osoby. Tym bardziej ze tu jest blaha sprawa, jak bylaby powazna to co, moze jeszcze rekoczyny :shock: Chcecie tolerowac takie zachowanie, to tolerujcie, ja na pewno nie szukam znajomosci z osobami i nie mam takich w otoczeniu, na które leja pomyje a one mowia, ze to nerwy :? Wytlumaczyc mozna wszystko, wybaczyc niby tez, ale zyc pozniej z ta swiadomoscia to juz inna sprawa:)
Warto żyć, warto marzyć, bo to co osiągalne możliwe jest do zdobycia.
Avatar użytkownika
Offline
Posty
6261
Dołączył(a)
05 mar 2009, 09:22

Sortuj wg

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Google Ads [Bot] i 5 gości

Przeskocz do