denerwują mnie tylko moi bliscy

Metody rozwiązywania konfliktów w związkach. Problemy oraz sposoby radzenia sobie z "trudnymi" partnerami. Przemoc w rodzinie.

denerwują mnie tylko moi bliscy

przez dmsalome 14 cze 2010, 12:50
Od zawsze byłam nerwowa, wszyscy mówili, że to po Tacie - strasznym nerwusie, który tak jak ja denerwuje się z byle powodu. Mój problem jest jednak troszkę inny - ogólnie na co dzień jestem bardzo spokojna, naprawdę mam zero stresu cokolwiek by się działo. Mam bardzo dobrych przyjaciół, z którymi normalnie rozmawiam i przy których się nie denerwuję. Studiuję z dala od domu i powroty do rodziny zawsze dla mnie oznaczały denerwowanie się. Pamiętam, jak na 1-2 roku, gdy przyjeżdżałam do domu częściej niż teraz, za bardzo tych przyjazdów nie lubiłam - wiedziałam, że będę musiała patrzeć na denerwującego się Tatę i że ja też będę się przez to denerwować. Teraz jest już lepiej, przyjeżdżam rzadziej, na krócej - dlatego atmosfera w domu jest trochę inna. To, co mnie denerwuje, to błahostki czasem naprawdę. To, że ktoś zadaje mi po raz drugi to samo pytanie. To, że Mama czegoś nie rozumie, jak Jej tłumaczę choćby obsługę komputera. To, że mój Brat albo Mama otwiera stronę internetową w nowym oknie, a nie w nowej karcie, bo jest to wygodniejsze. To są takie śmieszne rzeczy, że jak o nich opowiadam, to naprawdę nie wiem czym się tu denerwować. Jeśli chodzi o Tatę, to nie mogę już tak krzyczeć i się powstrzymuję przed krytyką, bo wiem, że mi odkrzyknie, że mi się zrobi przykro i może nawet się rozpłaczę. Co do krytyki - moja rodzina mówi o mnie "dzień bez krytyki to dzień stracony" Ogólnie śmiejemy się z tego, każdy wie, że taka jestem od zawsze. Muszę skrytykować, kto jest jak ubrany, że ktoś posługuje się sztućcami nie tak jak trzeba, że ktoś użyje słowa, które mi się nie podoba, że mój brat mlasknie, albo że moja Mama je owoce nie tak, jak powinna. Chyba chodzi o to, że chciałabym, żeby wszyscy byli idealni i robili to, co ja chcę, żeby robili... Tak. Ale problem odnosi się tylko do osób bliskich. Te same rzeczy nie denerwują mnie jakoś bardzo u innych. Moi znajomi, przyjaciele - mogą robić to samo, ale nie zawsze im to powiem, powstrzymuję się raczej od krytycznych uwag. Największy problem mam teraz z moim partnerem, z którym jestem od pół roku. Baaaardzo się kochamy, naprawdę. I dlatego, że jest mi bliski, pozwalam sobie na ogromną krytykę w Jego kierunku. To smutne, nie chcę tego robić, mam z tym ogromny problem. Oprócz tego ogromnie się denerwuję, zwykle o głupstwa. Krzyczę, ostatnio zaczęłam przeklinać i mnie to przeraża. Wczoraj z Nim i znajomymi byliśmy cały dzień na dworze, włócząc się po mieście. W pewnym momencie chwyciłam Go za rękę i pociągnęłam, bo stał na chodniku, a z naprzeciwka szła pani z dzieckiem na wózku (niedawno stał na ścieżce rowerowej, gdy matka z dzieckiem jechali rowerami i w ostatnim momencie zszedł z drogi, co bardzo mnie zdenerwowało). Głośno powiedział "Puść mnie!" i to doprowadziło mnie do furii. Istnej furii. "Bo znowu stoisz, a ktoś chce przejść!" "I nie krzycz na mnie! Co to ma być "puść mnie"!". Stałam tam i krzyczałam, obok moi znajomi się temu przyglądali, On tylko stał i pamiętam, że to też mnie denerwowało strasznie, że był taki spokojny, a mnie pobudzała obecność moich znajomych i ten spokój i dalej krzyczałam, dziewczyny mówiły "Uspokój się", a ja Mu powiedziałam "weź, idź do domu, wku**iasz mnie, ja tu jestem ze swoimi znajomymi, oddawaj mi mój aparat". Nie pamiętam dokładnie całego przebiegu, ale powiedziałam też "Spie**j" i uderzyłam go kilka razy w ramię. To była totalna furia! W końcu się uspokoiłam, dziewczyny weszły do akcji, zaczęły obracać to w żart.. Zostaliśmy sami i już miałam łzy w oczach, nie krzyczałam, ale było mi bardzo przykro - przez to, że do mnie kazał mi Go puścić i przez to, co stało się potem. Przeprosiłam Go, było mi strasznie wstyd i głupio. Ale On zawsze się zachowuje wspaniale, przytulił mnie i powiedział, że dobrze, że też przeprasza i że muszę nad sobą panować. Wiem, że ktoś inny po prostu by wtedy sobie poszedł. Ale On wie, jaka jestem. cały dzień był później wspaniały. Jak już czymś delikatnie zaczęłam się denerwować, to już próbowaliśmy znów obrócić to w żart, dziewczyny przypominały mi, żebym spokojnie takie rzeczy załatwiała. CO ROBIĆ? Wiem, że powinnam nad sobą panować, często o tym z Nim rozmawiam, ale gdy dochodzi do nerwów to nie mogę nic zrobić i sama się nakręcam.... Dziewczyny wczoraj były w szoku, bo ja w ogóle prawie nie przeklinam i zawsze jestem spokojniutka...
Offline
Posty
4
Dołączył(a)
14 cze 2010, 12:48

Re: denerwują mnie tylko moi bliscy

przez Natascha 15 cze 2010, 12:26
Powinnaś się wybrać do psychologa.
Twój chłopak na razie reaguje wspaniałomyślnie bo jest w Tobie zakochany.
Na dłuższą mete może nie mieć tyle cierpliwości.
Natascha
Offline

denerwują mnie tylko moi bliscy

przez dmsalome 27 kwi 2012, 14:12
Minęły prawie dwa lata, a u mnie dalej to samo... Z pięciokrotną siłą.... Tylko teraz już mój partner też krzyczy.... Wiem, że powinnam szukać pomocy u psychologa, ale co z tego, skoro w tym roku nie ma już terminów na NFZ...
Offline
Posty
4
Dołączył(a)
14 cze 2010, 12:48

Doradca Nerwica.com

przez Doradca Nerwica.com
Polecam tych psychologów i psychoterapeutów z Twojej okolicy
Doradca Nerwica.com

denerwują mnie tylko moi bliscy

przez bupropion 27 kwi 2012, 21:42
zapisz się na nfz, a do tego czasu spróbuj prywatnie. I zapisz się na psychoterapię. Mam podobny problem, tylko że z moim partnerem i właśnie tak zrobiliśmy. Psychiatra stwierdził zaburzenia osobowości z depresją... i przepisał doxsepin. Nie mamy kasy żeby leczyć się prywatnie, ale musimy jakoś walczyć o siebie. Zobaczymy co pomogą te leki i na trapię go zapiszemy. A do psychiatry na nfz już jest zapisany i termin czeka. Póki co wysyłam posty ratunkowe na tym forum i pytam czym leczą się inni z zaburzeniami, bo niestety boję się tego leku [co prawda nie ja go mam brać] ale czuję ze ten lek nie pomoże. Najważniejsza i tak jest terapia, a dobry lek ma pomóc. Zdecyduj się i powodzenia
I Can Fly, But I Want His Wings...
Offline
Posty
43
Dołączył(a)
19 mar 2009, 13:43

denerwują mnie tylko moi bliscy

przez MadGregor 27 kwi 2012, 22:10
Witaj! I ja jakiś czas temu doznawałem wręcz ataku furii z "winy" mojego ojca. Nie myślałem nawet, że to ja mam jakiś problem, bo zamiast myśleć, dawałem ponosić się emocjom i chodziło o banalne sytuacje. Głównie jego pouczanie o poprawności języka, a sam popełniał błędy fleksyjne. Jego prostacki sposób bycia, chodzenie w gaciach po domu, włażenie do kuchni bez celu i właśnie gdy przyrządzam posiłek, skubanie w piętach, nie szanowanie mojej prywatności i wiele innych. Przyszło mi mieszkać z debilem, chamem i najgorsze, że jestem od niego zależny, bo zdążył mi spaprać zdrowie. Mógłbym śmiało powiedzieć, że jest mi obojętny gdyby nie fakt, że za każdym razem podnosi mi ciśnienie. Co ciekawe jest jedyną osobą bliską, która tak na mnie działa. Mam jeszcze awersję do niektórych postaci z tv i na tym koniec ;)
"Nie jesteśmy żywi, więc nie możemy umrzeć.Ale nie jesteśmy też martwi.Za długo pożerało mnie pragnienie, którego nie można zaspokoić.Za długo głodowałem, czekając na śmierć i nie umierając.Niczego nie czuję.Wiatru na mej twarzy, ani rozpryskującej się bryzy, ani ciepła kobiecego ciała."
Offline
Posty
446
Dołączył(a)
22 wrz 2010, 17:49

denerwują mnie tylko moi bliscy

przez dmsalome 28 maja 2012, 14:08
Proszę... może ktoś ma/miał podobny problem i mogę z kimś na ten temat pogadać.. Terminy na NFZ są bardzo odległe, a na prywatnę terapię brakuje mi kasy. To już jest nie do zniesienia. Ciągle Go kontroluję, ciągle na coś narzekam, poniżam Go przed innymi, chcę pokazać Jego znajomym, że nie jest taki cudowny, jak myślą, że jest... Chciałabym, żeby spędzał ze mną więcej czasu, niestety pracuje w TV i całymi dniami nie ma Go w domu, w weekendy również. Jak wraca do mieszkania, to często od razu siada do kompa, a ja wtedy straaaasznie cierpię! Ogarnia mnie wtedy wielka złość i bezradność, bo zamiast zająć się mną, On woli grać w grę lub po prostu surfować po necie.. Wiem, że facet potrzebuje zasiąść do swojej "jaskini", ale ja nie potrafię zaakceptować takiego rodzaju rozluźnienia - cały czas namawiam Go, żeby znów zaczął czytać książki - wtedy nie stałabym nad Nim non stop i nie błagałabym, żeby spędził czas ze mną.. Ale nic z tego. Poza tym nienawidzę w Nim tego, że często coś obiecuje, a nigdy nie doprowadza rzeczy do końca. Szaleję, gdy myślę, jak to będzie, gdy weźmiemy ślub, będziemy mieć dzieci - wszystko będzie na mojej głowie, bo na Niego nie można liczyć. Grrrr!!!
Offline
Posty
4
Dołączył(a)
14 cze 2010, 12:48

denerwują mnie tylko moi bliscy

przez daszewo2014 15 maja 2014, 23:23
Witaj smsalome, ja mam podobny albo i taki sam problem z tym ze jestem już po kilkuletnim związku... Nie wiem czy jeszcze tu zaglądasz bo jest maj 2014... Pozdrawiam! :-)
Offline
Posty
1
Dołączył(a)
15 maja 2014, 23:20

Sortuj wg

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 6 gości

Przeskocz do