jak zmenic relacje z rodzina?

Metody rozwiązywania konfliktów w związkach. Problemy oraz sposoby radzenia sobie z "trudnymi" partnerami. Przemoc w rodzinie.

jak zmenic relacje z rodzina?

Avatar użytkownika
przez rushia 17 maja 2010, 02:09
Mam dwie starsze siostry. Jest miedzy nimi rok roznicy, a miedzy mna a najstarsza 5 lat. Od zawsze czulam sie w rodzinie niekochana. W przedszkolu, pozniej w szkole zawsze mialam co najwyzej jedna kolezanke. Nikt mi nigdy nie dokuczal. Wydaje mi sie dzis, ze bylam zupelnie neutralna a moze nawet lubiana tylko malo kontaktowa. Wracajac do rodziny zawsze czulam sie gorsza od starszych siostr. Kiedy bylam w chyba 4 klasie podstawowki nikt ze mna nie rozmawial, rodzice zajmowali sie siostrami. One zawsze lepiej sie uczyly, a na tym zalezy rodzicom. Ja siedzialam sama w pokoju, zastanialam okna zeby bylo ciemno, sluchalam smutnej muzyki i marzylam o smierci. Wszystkie rodzinne wakacje pamietam tak, ze rodzice szli rozmawiajac o interesach i roslinkach, za nimi siostry a na koncu ja. Zylam w stresie, bo czulam sie nieswojo, nawet nie wiedzialam jak amm sie zachowywac. Raz, kiedy siostry bardzo mi dokuczaly prawie skoczylam z balkonu! Wszystkim doprowadzanie mnie do placzu sprawialo wiele radosci. Rodzice mowili, ze mam przestac sie mazac i robli sobie coraz zlosliwsze uwagi i zarty. Wlasciwie to zabraniali mi placzu, bo w koncu musze grac czlonka idealnej rodziny. Z perspektywy czasu widze, ze bylam ciezarem. Nie chcialam chodzic do szkoly, balam sie wf-u i zachowywalam sie jak opisalam. Siostry nie sprawialy takich problemow. Ojciec i mlodsza z siostr maja silna psychike, dlatego ojciec jest ingorantem moich problemow, a po siostrze splywaly krzyki mamy o niepposprzatany pokoj. Najstarsza siostra psychike miala slabsza, ale silna nie byla jej potrzebna bo zawsze byla wymarzona corka mamy - duzo sie uczyla i duzo pomagala w domu, zawsze utrzymywala porzadek. Sama nie wiem jaka jest mama. Wydaje mi sie ze ma wrazliwa dusze ale surowo wychowana.
Kiedy w gimnazjum zaczely sie moje problemy z chlopakiem ktory szantazowal mnie emocjonalnie i jego znajomy ktorych sie balam, dostalam takiej nerwicy ze nawet nie chce tego pamietac. Czulam sie tragicznie. Na imprezie spotkalam chlopaka, z ktorym przyjaznilam sie od podstawowki przez internet. Mieszkal niedaleko mojej szkoly, a szkola od domu byla daleko. Tak nienawidzilam domu, ze chodzilam do niego kiedy tylko moglam, na jak dlugo sie dalo. Czulam sie z nim jak w innym swiecie, byl moja bratnia dusza, zupelnie jakbysmy byli polaczeni jakas dziwna energia. Niestety wykonczylam go moim dolowaniem sie i marudzeniem. Wplywalam na niego toksycznie dlatego zerwal znajomosc. W koncu przestalam nienawidzic cala rodzine. Czulam sie juz tylko jak piate kolo u wozu. Teraz jestem w liceum, niedawno siostry sie wyprowadzily i mam teraz z nimi dobry kontakt, jakby dostrzegly w koncu we mnie cos doroslego z czym mozna porozmawiac. Z rodzicami mam jednak prawdziwy problem. Rodzina ma mnie za osobe leniwa i sprytna. Caly czas slysze zlosliwe uwagi od wszystkich czlonkow rodziny. Uwazaja, ze wymyslilam sobie nerwice zeby nic nie robic, zeby sie usprawiedliwiac. Wg nich to moja wina ze nie mam z nimi kontaktu, bo siedze z nimi w salonie. W rzeczywistosci nie jestem leniwa tylko ale jestem w stanie wegetatywnym albo poprostu nie chce miec nic wspolnego z inna czescia domu niz moj pokoj. Siedze w nim calymi dniami, wszystko chce miec swoje. Ostatnio myslam nawet, zeby kupic sobie dzbanek elektryczny. Mam poczucie ze reszta domu jest jakby nie moja, bo nie mam na nia zadnego wplywu, sprzatam tylko jak mama mi kaze oczywiscie tak, zeby wygladalo jak jej sie podoba. Zyje sobie w moim swiecie i strasznie mnie irytuje jak ktos wchodzi do mojego pokoju, a tym bardziej jak cos oglada. Moja rodzina gada o wszystkim, lecz mnie to nie interesuje, nie interesuje mnie czy mama wie juz w jakiej sukience pojdzie na komunie. Strasznie irytuja mnie ich glupie pytania wiec poprostu ich zbywam. jestem sfrustrowana tym, ze oni nie interesuja sie moimi problemami (a wiecie jakim problemem jest nerwica), wiec ignoruje ich. Nie jest tak, ze sie nie staram. Czesto wchodze do salonu lecz czujac sie nieswojo wychodze. Czasami probuje nawiazac rozmowe, opowiadam historie, ktore bardzo mnie smiesza, ale widze ze oni mysla o czyms innym i mama znowu zaczyna gadac o jutrzejszym obiedzie. Oni pytaja sie mnie tylko o szkole. Rodzina miala do mnie zawsze pretensje, ze szybko wychodze z rodzinnych imprez, ale ja poprostu zle sie czuje bo nie mam na tyle sily przebicia zeby ktos mnie posluchal. Probowalam wiele razy, ale nikt nie sluchal i bylam strasznie zazenowana. Moj dziadek lubi wchodzic ludziom w slowo. Pamietam kiedy cos opowiadalam i on nagle zaczal gadac o czyms zupelnie innym rodzice uciszyli mnie mowiac, ze dziadek teraz mowi. Wiele razy wychodzilam i plakalam, ale ciagle spotykalam sie tylko z krzykiem "czego ryczysz?!" Rodzice uwazaja ze chce cos tym na nich wymusic, tymczasem ja jestem poprostu wrazliwa. Pamietam jak kiedys zaczelam plakac i im bardziej plakalam, tym bardziej krzyczeli. Upadlam na podloge i nie moglam oddychac duszac sie placzem, lecz oni uparcie twierdzili, ze chce zeby zmiekli. Kiedy ide do nich z problemem typu "instruktor prawa jazdy ciagle odklada zapisanie mnie na egzamin", a odpowiedzi slysze krzyki taty jakby to byla moja wina. Trudno mi uczyc sie z nerwica wiec orlem w szkole nie jestem. Czesto cos jest dla mnie sukcesem, a dla nich porazka. Groza mi szlabanami. Wydaje sie ze szlaban jest dla nastolatki dobry, lecz oni graza mi np tym, ze zabronia mi sie spotykac z chlopakiem z ktorym jestem od dwoch lat. Groza mi zabraniem jedynych rzeczy ktore sprawiaja ze jeszcze nie oszalalam. Niedlugo bedzie wyprawiana moja osiemnastka, troche po terminie.. Nie mam w niej nic do powiedzenia. Rodzice zrobili liste gosci do ktorych mi kazali dzwonic, zrobili menu, kazda moja uwaga jest idiotyczna. Kiedy ma sie wydarzyc cos tego mojego zawsze mama musi decydowac bo musi byc idealnie (zalezy jej na opini innych), a mi kaze potem nosic make do placka ktorego nie moge dotknac bo zepsuje. Kolejnym punktem zapalnym sa pieniadze. Pochodze z dosc zamoznej rodziny, lecz zawsze rodzice dawali mi okreslona ilosc na miesiac i ani zlotowki wiecej. Kupowalam wszystkie ubrania, buty najtansze, zeby miec w czym chodzic. Oni kupuja buty za np 300zl twierdzac ze nie jest to wiele i nasmiewaja sie ze sklepow tanich, takich w ktorych kupuje. Czuje sie przez to gorsza (chociaz to juz nie to co kiedys). Mama mowi mi ciagle, zebym kupila sobie w koncu cos pozadnego bo wygladam jak obdartus. Rodzice daja mi dorobic w ich firmie. Pokonuje swoje slabosci i pracuje ile moge. Czasami pracuje "z mama" w ogrodzie. Ona robi grzadki i sadzi (ja nie, bo musi byc ladnie) a ja wyrywam chwasty i kosze trawe. Tak wygladaja nasze wspolne zajecia, ktore proponuje mi mama. Podobnie jest z pojsciem na miasto. Ide z nadzieja ze zlapie z nia kontakt, a ona na rynku mowi mi "idz do piekarni pasmanterii a ja pojde na poczte, bedzie szyciej" bo ciagle sie jej spieszy. Czasami sie jej zwirzam. Nie chce jej urazac, dlatego nie bede przytaczac jej idiotycznych rad. Z kolei na moja urojona nerwice mam brac magnez. Do psychologa chodzilam bo chcialam na tyle wizyt, na ile nie bylo jej szkoda pieniedzy. Nie potrafie znalezc z nimi tematow, moje zycie sie rozni od nich, ja dostaje napadow jak widze ten ich pospiech. Tak naprawde nie krzycza zbyt wiele, opisalam najgorsze sytuacje, kiedys w domu byl koszmar, teraz jest zgoda, tyle ze poprostu.. unikam ich, nie chce sluchac ich wywodow i pretensji. Nie przyjmuja sobie do wiadomosci ze mam nerwice, nie rozumieja jej. Ubzdurali sobie ze jak moje siostry pojde na studia zaoczne i bede pracowac a "jak chce robic technika, to po pracy", tymczasem mi trudno zniesc liceum. Przytocze na koniec cos takiego, ze rodzice byli byli tydzien na wakacjach (nigdy mnie nie zabieraja) i mieszkalam sobie w kuchni, w salonie utrzymywalam wzorowa czystosc wbrew temu co mysla moi rodzice, poprostu robilam to wtedy na moim terenie. Kiedy wrocili usunelam sie stamtad z podkulonym ogonem, bo nawet program w telewizji musze zmieniac bo tatus sobie zyczy. Wiem, ze przesadzam, ale po tym wszystkim czuje sie nikim i wszystko bardzo mnie drazni. Gdyby nasze relacje byly normalne pomagalabym im bo czulabym, ze dom jest i moj. Dziwi mnie, ze tak czesto zal mi ktoregos z czlonkow rodziny. Jestem bardzo wrazliwa na ich smutki. Czasami placze, ale nigdy nie okazuje tego, jakbym bala sie do nich zblizyc.. jak naprawic nasz relacje?

[Dodane po edycji:]

Chce sie do nich zblizyc ale nie potrafie, lub nagle zrazaja mnie ich pretensje o np oceny. Sa wtedy tak wsciekli, ze potrafie tylko plakac w nieskonczonosc. Musze dostac dobry bodziec, zeby przestac juz po 3 dniach..

[Dodane po edycji:]

Tak wiec nie interesuja sie moim swiatem tylko tym za co moja mnie opieprzyc. Nie interesuje sie na ogol ich zyciem wiec drazni mnie ze oni wtracaja sie w moj swiat zupelnie jakby wstrzykiwac do niego trucizne!
Avatar użytkownika
Offline
Posty
35
Dołączył(a)
08 maja 2010, 14:19

Re: jak zmenic relacje z rodzina?

przez ewaryst7 17 maja 2010, 16:30
Witaj.Smutne jest to co piszesz.Nie dziwię sie , ze czujesz się samotna.Nie masz jakiegoś dorosłego , komu mogłabys sie zwierzyć a on z kolei porozmawiałby z Twoimi rodzicami? Musi być jakiś sposób , żeby zwrócili na Ciebie uwagę.Może wykrzycz im to , lub napisz list do mamy.Opisz w liscie szczerze co czujesz..Chciałabym Ci doradzić cos konkretnego , ale jest to dla mnie zbyt trudne.Pozdrawiam Cię cieplo:)
Offline
Posty
2102
Dołączył(a)
29 maja 2008, 08:11
Lokalizacja
Braniewo-City

Re: jak zmenic relacje z rodzina?

Avatar użytkownika
przez Lubomir 17 maja 2010, 18:48
Rushia Myślę, że powinnaś porozmawiać o tym z kimś jeśli możesz, najlepiej z kimś z rodziny ale nie tej najbliższej. Ktoś z dalszej rodziny powinien porozmawiać z twoimi rodzicami, że traktując cię czasem "z góry" krzywdzą cię, już nie wspomnę, że jesteś dla nich czasem piątym kołem u wozu. Poza tym wiem, że to nie takie proste ale po szkole średniej powinnaś się postarać jakoś odizolować od rodziców i się przeprowadzić gdzieś, znaleźć jakąś pracę dla siebie, może wtedy docenią kim dla nich jesteś? Pisałaś, ze nareszcie siostry zaczęły cię dostrzegać. Może z którąś z nich masz już lepszy kontakt, porozmawiaj może jedną z nich? Rodzice trochę traktowali cię jak własność. Myślę też, że w twoim przypadku nie zaszkodzi wizyta u psychologa. Choć i w sumie jak widzę przydałoby się to również twoim rodzicom. (terapia rodzinna). Całkiem też możliwe, ze dorobiłaś się z tego wszystkiego nerwicy. Wybierz się może po jakieś tabletki stabilizujące do psychiatry. Dziś to nie żaden wstyd. (mimo, że sam nie chodzę ale po prostu ja nie czuję takiej potrzeby) Trzymaj się.
You can win if you want
If you want it, you will win
On your way you will see that life is more than fantasy.
Avatar użytkownika
Offline
Posty
160
Dołączył(a)
16 kwi 2010, 15:36

Doradca Nerwica.com

przez Doradca Nerwica.com
Polecam tych psychologów i psychoterapeutów z Twojej okolicy
Doradca Nerwica.com

Re: jak zmenic relacje z rodzina?

Avatar użytkownika
przez rushia 17 maja 2010, 19:15
Nerwicy dorobilam sie juz conajmniej 5 lat temu:P Staram sie radzic sobie z choroba i idzie mi to coraz lepiej. Kiedys napisalam list do mamy (kilka lat temu), potem smiala sie ze mnie cala rodzina.. Coraz czesciej daje im do zrozumienia co mi sie nie podoba. Wydaje mi sie ze oni nie widza swoich bledow poniewaz bardzo sie od nich roznie i mysle, ze to jak wychowywali i wychowuja mnie to dobry sposob wychowania. Ja jednak zawsze bylam jak to mowi mama "inna" i wymagalam calkiem innego traktowania. Uwagi, ktore teraz od nich dostaje chyba bylyby w miare normalne, lecz ja jestem nadwrazliwa. Nie rozmawiam z nimi moze z mojej winy, bo to ja nie umiem nawiazac kontaktu. Oni nie rozumieja jak ja sie czuje, nie potrafia zrozumiec osoby takiej jak ja. Moze wszystko zmieniloby jakbysmy wszyscy zaczeli normalnie rozmawiac, ale nie wiem o czym, mam opory, nie moge sie przebic, niektorych poprostu nie rozumiem, nie wiem co powiedziec (tylko w rodzinie mam z tym problemy). Mysle ze zamiast tracic na uswiadamianie ich powinnam pracowac nad soba i wlasnie to zmienic. Moze wtedy nasze stosunki stalyby sie normalne, bo moze tylko kazda uwage przyjmuje jak atak? Przyznaje, kiedys byli dla mnie okrutni, teraz sa ok tylko nasze stosunki sprawiaja ze wszystko odieram negatywnie lub ze strachem. Tylko co mam zrobic, zeby poczuc sie czlonkiem rodziny, skad mam wiedziec jak sie zachowywac, co mowic?
Avatar użytkownika
Offline
Posty
35
Dołączył(a)
08 maja 2010, 14:19

Re: jak zmenic relacje z rodzina?

Avatar użytkownika
przez Lubomir 17 maja 2010, 19:31
Tylko co mam zrobic, zeby poczuc sie czlonkiem rodziny, skad mam wiedziec jak sie zachowywac, co mowic?

Nic nadzwyczajnego a to co do tej pory. Jeśli rodzina jak pisałaś cię ignoruje albo wchodzi ci w słowo i ucina twoją wypowiedź to nie daj się im stłamsić a zdecydowanie kontynuuj mówić. Jeśli będziesz się usuwać ciągle w cień to i cieniem dla nich będziesz. Jeśli tych waszych wzajemnych relacji nie da się jakoś znormalizować to tak jak pisałem powyżej, jedynie przeprowadzka w dalszej perspektywie zostaje. Postaraj się jakoś przekonać np jedną z sióstr aby stanęła po twojej stronie i cię wspierała w twoich relacjach z rodzicami. Pozdrawiam.
You can win if you want
If you want it, you will win
On your way you will see that life is more than fantasy.
Avatar użytkownika
Offline
Posty
160
Dołączył(a)
16 kwi 2010, 15:36

Sortuj wg

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 7 gości

Przeskocz do