wariuje... nie wiem co robic. potrzebuje pomocy

Forum poświęcone depresji oraz CHAD. Jeżeli czujesz, że sam/a sobie nie radzisz, nie zwlekaj z napisaniem o tym. A jeżeli depresje masz za sobą - możesz podzielić się wskazówkami.

wariuje... nie wiem co robic. potrzebuje pomocy

przez wssd 19 maja 2014, 21:07
mam 15 lat i problemy emocjonalne, ze stresem, z pamiecia... zauwazam u siebie objawy depresjii, chronicnzego stresu(od np. zawsze pocily mi sie dlonie) fobii spolecznej. nie przejde tez klasy... co dla moich rodzicow bedzie tragedia i nie wiem co mi zrobia... moge sie spodziewac wszytskiego. chcialabym pojsc do psychologa... oni ze mna nie rozmawiaja wcale. tylko o pieprzonej szkole... a co ja mam mowic? ze dostaje same jedynki... ze jestem tepa i nie stac mnie nawet na same dostateczne na swiadectwie, ze nie bede miala nigdy paska jak reszta mojego rodzenstwa? ze jestem najgorszym gownem w rodiznie?... wszystkie objawy u mnie bagatelizuja. choc golym okiem widac u mnie pieprzana fobie spoleczna i uzaleznienie od neta. nie raz wpadalam w szal gdy ktos mi odlaczyl internet. szkola tez ma na to wyjebane. jestem zdana na siebie ale /cenzura/ jak? najchetnien bym sie zabila, ale nie dam rady, boje sie smierci... przez to zaczynam wariowac i rodzi sie we mnie taka starszna nienawisc do wszytkich, przedewszytkim do siebie... przez to mam czasami ataki autoagresjii. nie tne sie tylko szczypie, drapie lub uderzam o cos mocnego tak, by byly siniaki. bo z tego latwiej sie wytlumaczyc.
do tego jestem cholernie zmeczona, caly czas. jak nie gram czy nie siedze na necie to najchetniej spie, choc i tak nigdy sie nie moge wyspac. ehh...
czasami jakby trace swiadomosc i mysle sobie, czy to ja? czy ja zyje? co ja tu robie? rowniez jestem podejrzliwa. boje sie, ze niedlugo dostane rozdowjenia jazni, schizofreni czy inego syfu...

nie wiem co robic, szlag mnie trafia
Offline
Posty
3
Dołączył(a)
19 maja 2014, 20:05

wariuje... nie wiem co robic. potrzebuje pomocy

Avatar użytkownika
przez tahela 19 maja 2014, 21:32
a ile czasu poświęcasz na naukę dziennie, uczysz się regularnie czy od czasu do czasu , jak to u ciebie wygląda?
Kto utraci raz będzie zawsze czekać
Zatrzymujesz czas i zaglądasz w przepaść
Zostaje smutek i tylko smutek
Ostry jak nagły serca głód
Wiatr co zwala z nóg
Smutek i ty
Avatar użytkownika
Offline
Posty
10990
Dołączył(a)
09 sty 2011, 23:22

wariuje... nie wiem co robic. potrzebuje pomocy

przez monooso 19 maja 2014, 21:34
Jak myślisz, złe oceny są skutkiem czy przyczyną Twojej fobii społecznej i innych problemów psychicznych? Jeżeli są tylko skutkiem to co jest przyczyną tych problemów psychicznych, jak uważasz? Od kiedy dokładnie masz te problemy? Od jak dawna jesteś uzależniona od komputera? Czy masz jakichś znajomych?
monooso
Offline

Doradca Nerwica.com

przez Doradca Nerwica.com
Polecam tych psychologów i psychoterapeutów z Twojej okolicy
Doradca Nerwica.com

wariuje... nie wiem co robic. potrzebuje pomocy

przez wssd 20 maja 2014, 22:11
ucze sie tylko wtedy gdy musze... i to zawsze jakiejs teorii. robilabym to czesciej gdyby nie odciagal mnie internet... co gorsze mam e-podreczniki na tablecie.

jak napisalam, ucze sie teorii (bo na lekacjach nie moge sie skupic, jestem zmeczona, "przysypiam"), wiec nie rozumiem wielu rzeczy np z matematyki, chemii, fizyki, polskiego. dlatego powinnam chodzic na "konsultacje", ale sie wstydze. czesto tez tak bardzo sie upoce, ze jedyne o czym mysle to szybki powrot do domu. i to jest pierwsza rzecz. druga rzecza sa ludzie, przy ktorych wstydze sie zglosic, zapytac itp. tak wiec zdecydowanie mysle ze fobia spoleczna jest skutkiem moich problemow w szkole.

co do problemow emocjonalnych... nie jestem w stanie powiedziec, co jest ich orzyczyna. moje problemy, przezycia sie nawarstwialy od dziecinstwa... a ja bylam bardzo delikatnym dzieckiem. nawet zwykle "cicho" potrafilo sprawic, ze sie rozplakalam.
w sumie taty nie bylo czesto w domu, pracowal. pozniej byl bez praxy to lubil tez wypic... pamietam 5,6 razy mooocne awantury. (pierwsza chyba jak mialam 8 lat) tprzez to nie umialam i nie umiem nadal z nim rozmawiac. zawsze gdy jakos bylo lepiej to zaraz to zepsul, bo sie opil z sasiadem czy kims tam... wiem, ze on mnie mimo wszytko kocha...
mama tez ma swoje zle storny, ktore mogly wplynac na moja psychike, choc z nia akurat JAKOS sie dogaduje.

zaczelam grac w 3,4 klasie podstawowki razem z moim kolega z klasy. tak wlasnie chcilam sie do niego zblizyc, bo byl moim pierwszym zauroczeniem, (oprocz tego wtedy specjalnie pogorszylam sie w nauce, by byc jak on) ale uzaleznilam sie chyba jakis rok temu... tez nie za bardzo jestem w stanie to okreslic, bo miesza mi sie to jak i kiedy sie zachiwaywalam. moje uzaleznienie polega na tym, ze ejzeli nie mam dostepu do internetu to najzwyklej wpadam w szal. to wyglada tak jak na tych filmach itp. ; wije sie, placze i wyzywam.
nawiaze tutaj do kwestii spolecznych... bo wtedy wlasnie tam -w internecie znalazlam przyjaciol. wczesniej mialam tylko znajomych z klasy. ale nie lubili mnie. nie bylam zbyt rozrywkowa i nie bylo wspolnych tematow. do tego moj wstyd... w koncu zaprzyjaznilam sie z tym kolega o ktorym wczesniej wspomnialam. wlasnie dzieki grze, w ktora razem gralismy. w wakacje jednak napisal mi, ze sie wyprowadza. ja wiec postanowilam, ze zapomne o nim i samotnosci i bede grac caly czas. tam zauwazylam, ze ludzie sa smieszni, serdeczni i inni. tez postanowilam byc taka "fajna" i stworzylismy sobie jakby spolecznosc. historia poodbna do tej z sali samobojcow. niestety nic nie trwa wiecznie... wkoncu moi przyjaciele odeszli do prawdziwego zycia a ja zostalam z wspomnieniami, ktore mnie doluja.pozniej (bo to sie skonczylo gdzies jak mialam 12 lat) zaczelam sie zmieniac, podporzadkowywac do nowych spolecznosci w tej grze i teraz nie za bardzo wiem tez jaka jestem naprawde. jakis rok temu znowu bylo swietnie, ale teraz jestem zupelnie sama. dodam, ze w ten czas gdy w internecie bylam "kims" to i w realu lepiej sie dogadywalam, znalazlam orzyjaciolke w klasie i nie bylo tak zle... teraz nie mam przyjaciol. tylko znajomych, kotrzy tak na orawde mnie nie lubia, ale gadaja ze mna tylko by cisnac beke, bo ja umiem z siebie robic idiotke. i robie to w sumje ze strachu przed tktalnym odrzuceniem. zauwazykam, ze wlasnie smieje sie gdy sie boje.

ps. przepraszam za wszelkie literowki, brak polskich znakow i za to, ze pisze tak chaotycznie. niestety... kiedys tak nie bylo.
Offline
Posty
3
Dołączył(a)
19 maja 2014, 20:05

wariuje... nie wiem co robic. potrzebuje pomocy

przez monooso 21 maja 2014, 16:15
wssd napisał(a):a ja bylam bardzo delikatnym dzieckiem. nawet zwykle "cicho" potrafilo sprawic, ze sie rozplakalam.
...
ale gadaja ze mna tylko by cisnac beke, bo ja umiem z siebie robic idiotke. i robie to w sumje ze strachu przed tktalnym odrzuceniem. zauwazykam, ze wlasnie smieje sie gdy sie boje.

Dzięki za te dwa fragmenty. Miałem tak samo.

Co takiego robisz w tym Internecie?
Jak wygląda Twoja dieta?
Co mają wspólnego ze sobą te konkretne osoby przy których wstydzisz się zgłosić do odpowiedzi?
Jak wyglądały Twoje kontakty z rówieśnikami przed pójściem do szkoły?
Czy chodziłaś do przedszkola? Jak tam było?
Czego się wstydziłaś przed znajomymi z klasy?
monooso
Offline

wariuje... nie wiem co robic. potrzebuje pomocy

przez mrsnothing 21 maja 2014, 19:23
Wygląda na to, że Twoim problemem jest przede wszystkim uzależnienie od internetu. To ono zapoczątkowało problemy ze szkołą, które z kolei spowodowały problemy w rodzinie, które doprowadziły do problemów z autoagresją. Czy w szkole nie ma psychologa, z którym mogłabyś porozmawiać?
Offline
Posty
3
Dołączył(a)
21 maja 2014, 18:47
Lokalizacja
Wrocław

wariuje... nie wiem co robic. potrzebuje pomocy

przez wssd 21 maja 2014, 21:41
mrsnothing, mozliwe, ze masz racje... choc gdyby nie moja fobia spoleczna to mysle, ze i problemu z internetem rowniez by nie bylo. no i jest nawet fajna pani pedagog... ale strasznie sie wstydze gadac o swoich problemach. na pewno bym wyszla uplakana i wyszloby, ze tak na serio jestem slaba psychicznie. poza tym tam na kazej przerwie jest w jej gabinecie tryliardy osob. jest bardzo lubiana.

co robie w internecie? teraz robie cokolwiek... probuje sie jakos rozerwac. gram, czytam jakies forum, ogladam "zielone stronki"(takie fanpejdze dla gimbusow z czarnym humorem. cos jak karachan) wczesniej siedzialam tylko na czatach, mulriplayerach itp. w sumie nadal czesto to robie, ale ciezej mi sie dogadywac. wlasnie dlatego chcialabym sie ustabilizowac emocjonalnie, bo nie wiem ktore oblicze przedstawiac drugiej osobie. to realne gdzie jestem nie szczesliwa czy udawac kogos innego - lepszego. no i malo mam tutaj przyjaciol. wszytsko sie posypalo. czesto teraz wspominam te stare czasy. ogladam rozne filmy z gier moich kumpli itd. strasznie chcialabym, by bylo jak dawniej.

mojej diety nie da sie okreslic. jem nieregularnie. czasami zjem sniadanie, czasami nie. czasami jest ono duze, czasami male. obiad tez to co mama ugotuje. po obiedzie najczesciej jem cos slodkiego. jak to zjem to ciagle chce mi sie wiecej... ogolnie mam wage w normie, ale wczesniej bylam chuda i chce wrocic do poprzedniej wagi(bo powstal kompleks), wiec zamierzam sie odchudzac.

trzeciego pytania nie bardzo rozumiem...ja wstydze sie zglosic do odpowiedzi ogolnie przy klasie. w sumie nawet nauczyciela tez sie wstydze. nie umiem okreslic co maja ze soba wspolnego -to sa rizni ludzie z roznymi charakterami.

wychowywalam sie na zadupiu. nie bylo tu duzo osob mniej wiecej w moim wieku. pare razy spotkalam sie z mlodsza rok Ola i w sumie balam sie, ze nie bede miec z nia o czym gadac. bawilysmy sie w jakies pierdoly. troche na rowerach. ogolnie nuda. choc nie miakam problemow z mowieniem jak np. teraz. lepiej ukladalo mi sie z mlodszym "kuzynowstwem", ktorzy mieszkali po drugiej stornie ulicy. oni strasznie otwarci, potrafili mnje "rozruszac", ale bylam w stanie sie z nimi bawic tylko gdy nikt z doroslych nie oatrzyl. takze z rowiesnikami, z dziecmi dalam rade sie bawic /rozmawiac tylko gdy pierwsi zagadali, jakos mnie zaprosili do zabawy.

chodzilam do zerowk, ale wiele zajec opuscilam, poniewaz mama miala operacje i nie mial mnie kto odwozic. jak tam chodzilam to pamietam, ze zawsze kazalam sie odprowadzac po schodach do gory do naszej sali, bo wstydzilam sie sama tam wchodzic. i w sumei caly czas sie nudzilam az do zajec edukacyjnych... strasznie je lubilam, bo w koncu orzerywaly moja nude. nie mialam tam przyjaciolek ani nawet z nikim nie gadalam. czasami tylko, jezeli ktos cos tam zgadal... ale nie mialam przyjaciol. balam sie tak jak z ta Ola wyzej. chodzilam sobie wiec po sali i ogladalam jakies ksiazki, puzzle... ale nigdy sie nimi nie bawilam, choc mozna bylo robic co sie chce. wstydzilam sie.

czego sie wstydzilam? nie wiem... moze troche ubran w jakich chodzilam, bo czesto byly to stare a nawet chlopiece ciuchy. nigdy nam sie nie przelewalo, wiec ubierali mnie w to co bylo.nigdy sie nie upominalam o to, bo sie wstydzilam. nigdy nie mowilam rodzicom, ze czegos chce, zeby mi to kupili. nawet jak bylismy w sklepie i pytali "wiola, chcesz moze czekoladke?" a ja choc mialam na nia cjolerna ocjote mowilam "nie, nei chce". naprawde nie wiem skad ten cholerny wstyd przed wszytkim.

.
Offline
Posty
3
Dołączył(a)
19 maja 2014, 20:05

wariuje... nie wiem co robic. potrzebuje pomocy

przez monooso 21 maja 2014, 22:22
wssd, Prawie od zawsze Twój wolny czas wypełniał tylko świat wirtualny, nie licząc wypadów do szkoły. Teraz nagle zachciało Ci się zmiany i obudziłaś się nieszczęśliwa z ręką w nocniku. Nie jest to Twoja wina. Oczywiście, że problem z Internetem nie wziął się z nieba. Jest on tylko skutkiem tego jaka jesteś. Nie wiem czy jest to spowodowane genetyką. Przypuszczam, że raczej wychowaniem. Czytając zdecydowaną większość postów na tym forum można dojść do wniosku, że wszystkie problemy wzięły się z bardzo wczesnego dzieciństwa. Cała reszta była tylko kolejnymi skutkami (np. izolacja) ponieważ nie czułaś się swobodnie wśród obcych osób, byłaś trochę inna niż reszta. Nawet gdy ktoś mi tutaj napisze, że jego problemy zaczęły się od tego, że był gnębiony w szkole to z bardzo wielkim prawdopodobieństwem można założyć, że jest to nie prawda ponieważ taka osoba musiała się czymś wyróżniać na niekorzyść (np. skrajna nieśmiałość), inaczej nigdy do gnębienia by nie doszło. Musiała sobie czymś zasłużyć na przyszłe bolesne traktowanie. Jeżeli ktoś taki jest od dzieciństwa to zastanawiam się gdzie jest granica pomiędzy osobowością, a zaburzeniami psychicznymi. Nawet jeżeli taka jest Twoja natura to i tak będziesz musiała coś z tym zrobić aby szczęśliwe i swobodnie móc funkcjonować w dzisiejszym społeczeństwie ponieważ w takim chorym świecie żyjemy.

Pytałem o dietę ponieważ może mieć wielki wpływ na brak energii, ospałość. Zainteresuj się dopaminą. Kup sobie jakieś suplementy, które zwiększają jej poziom. Powiem Ci, że jeszcze tydzień temu ledwo staczałem się z łóżka, nie miałem kompletnie na nic energii, byłem bardzo słaby, w nocy spałem po 10 godzin, w dzień ucinałem sobie drzemki itd. Teraz mam energię, czuję się rześko, w nocy śpię po 7 godzin i czuję się wyspany, a w ciągu dnia nawet mi przez myśl nie przejdzie aby uciąć sobie drzemkę. Kto by pomyślał, że to wszystko się zmieniło na skutek delikatnego podwyższenia poziomu dopaminy. Oczywiście to co zadziałało na mnie nie znaczy, że pomoże również Tobie. ;)
monooso
Offline

wariuje... nie wiem co robic. potrzebuje pomocy

Avatar użytkownika
przez tahela 21 maja 2014, 23:03
wssd,
Jesli uczysz sie wtedy kiedy musisz to nie dziw sie ,ze masz takie oceny, jakbym była twoim nauczycilem to traktowałabym Cie tak samo , ucz sie regularnie 1,5 godziny dziennie a Twoje oceny skocza do góry bardzo szybko.
Kto utraci raz będzie zawsze czekać
Zatrzymujesz czas i zaglądasz w przepaść
Zostaje smutek i tylko smutek
Ostry jak nagły serca głód
Wiatr co zwala z nóg
Smutek i ty
Avatar użytkownika
Offline
Posty
10990
Dołączył(a)
09 sty 2011, 23:22

wariuje... nie wiem co robic. potrzebuje pomocy

przez blah! 22 maja 2014, 10:45
wssd, nie powiem, że na 100% tak jest ale wydaje mi się, że z tą fobią społeczną trochę nie do końca jest tak - wydaje mi się, że takim stwierdzeniem trochę starasz się usprawiedliwić izolację od otoczenia. A ta izolacja i strach z początku mogła wyniknąć ze wstydu (o którym sama wspomniałaś), iż nie przelewa się Wam z pieniędzmi, może również tego, że Ojciec nie ma pracy i lubi sobie wypić. Tym bardziej, że mieszkasz w małej miejscowości, gdzie ludzie sporo o sobie nawzajem wiedzą - a do szkoły chodziłaś i chodzisz w większy mieście czy w swojej miejscowości?
Piszesz o negatywnych aspektach w swoich relacjach z rodzicami, a co z pozytywnymi? Spędzaliście/spędzacie jakoś wspólnie ze sobą czas?

A taką podstawową kwestią jest to, że nie masz żadnego wytyczonego planu dnia, przez to Twoje życie jest niezorganizowane, nieregularne. Człowiek ma taki organizm, że żeby dobrze funkcjonować musi działać według jakiegoś powtarzalnego schematu, którego Tobie brakuje więc m.in. zapewne przez to nie masz energii na nic.

Oczywiście w Twoim wieku wiele spraw, które mogą okazać się banalne urastają do rangi wagi życia lub śmierci, wiem bo Twoja historia jest w pewnych aspektach podobna do tej, którą ja przeżyłam i z perspektywy czasu sama z siebie się śmieję jak mogłam być tak głupia, żeby rozprawiać się nad takimi pierdołami. Ale czasu cofnąć się niestety nie da.

A do szkolnej pedagog zawsze możesz nie iść na przerwie tylko w trakcie lekcji, po pierwsze i tak oceny masz kiepskie więc co Tobie na obecności na zajęciach zależy, poza tym od pedagog powinnaś dostać usprawiedliwienie, że Cię nie było.

wssd napisał(a): ale bylam w stanie sie z nimi bawic tylko gdy nikt z doroslych nie oatrzyl.

Dlaczego?
blah!
Offline

wariuje... nie wiem co robic. potrzebuje pomocy

przez J-23 22 maja 2014, 21:50
wssd pogadaj ze starymi, ale tak szczerze, jeżeli nie z nimi to z kimś z dorosłych, np. szkolny psycholog lub inna osoba, której ufasz i możesz się wygadać. Jeżeli to nie przejdzie, to poszukaj w necie telefonu zaufania dla dzieci i młodzieży - tam otrzymasz pomoc.
J-23
Offline

wariuje... nie wiem co robic. potrzebuje pomocy

Avatar użytkownika
przez Arasha 23 maja 2014, 23:09
Wiesz co, powiem Ci jedno. Z każdego uzależnienia ( czy to od jedzenia, leków, drugów, zakupów, czy internetu ) naprawdę bardzo trudno wyjść, zwłaszcza jeżeli trwa to przez dłuższy okres czasu. Czasami może się okazać prawie niewykonalne bez pomocy leków i kogoś z zewnątrz.

Ty jednak przede wszystkim musisz sobie odpowiedzieć na pytanie - Czy w ogóle chcesz coś zmienić w swoim życiu ? Czy jednak wolałabyś cały czas pozostawać w "bezpiecznym" świecie internetu ? Piszesz, że byłaś szczęśliwa, jak miałaś wirtualnych przyjaciół, graliście sobie i czatowali ... Wszystko fajnie, tylko sama widzisz, że to się powoli wykruszyło. A stało się tak dlatego, że tamte osoby oprócz neta miały jeszcze realne życie, a Tobie pozostawała pustka.

Wiem, jak to jest nie mieć znajomych :( Sama ich nie mam i praktycznie nigdy nie miałam, ale wiem tez, że na siłę się ich nie zdobędzie, a czasem skutek takich starań jest wręcz odwrotny.

Co do braku energii, to znam go jak mało kto - męczę się z chronicznym zmęczeniem od prawie 10 lat. Dlatego z własnego doświadczenia mogę Ci zaproponować 2 rzeczy - po pierwsze ograniczenie słodyczy ( jeżeli nie jesteś od nich już tak mega uzależniona jak od kompa ), wiem, że jest to bardzo trudne ( mnie samej do tej pory się nie udało :bezradny: ) Ale tak to już jest, im człowiek więcej je słodyczy, to tym więcej mu się chce. Po prostu organizm przyzwyczaja się jak do wielu różnych rzeczy i domaga się. Słodycze naprawdę szkodzą, zamulają, obniżają sprawność intelektualną, jedyne co dają, to chwilowe poczucie zapomnienia ... Druga sprawa to leki - może warto udać się do specjalisty ( mam na myśli lekarza psychiatrii ) po pomoc. Być może na początek dałby Ci niewielkie dawki w miarę łagodnych środków. Wiem, że wielu osobom pomagają ( ja akurat nie boję, ale to już zupełnie inna historia ).

Tak w ogóle, to jestem bardzo ciekawa, czy jeszcze zajrzysz na to forum :mrgreen: , czy po prostu to olejesz.

A szkołą tak bardzo się nie przejmuj. Ja dla przykładu jestem typem kujona i wcale mi to na dobre nie wyszło :bezradny:

Pozdrawiam ;)
Nie zamierzam się pod nikogo ustawiać, zamykać gęby, bo innym coś się nie podoba i brać na klatę czyichś zażaleń. Jestem sobą i sobą zamierzam pozostać.

Gdybym mówił językami ludzi i aniołów,
a miłości bym nie miał,
stałbym się jak miedź brzęcząca
albo cymbał brzmiący.
Avatar użytkownika
Offline
zbanowany
Posty
5761
Dołączył(a)
24 lut 2014, 18:41
Lokalizacja
dostałam ostrzeżenie, bo się broniłam... sprawiedliwość... to fikcja!

Sortuj wg

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 16 gości

Przeskocz do