Jestem strachem.

Forum poświęcone depresji oraz CHAD. Jeżeli czujesz, że sam/a sobie nie radzisz, nie zwlekaj z napisaniem o tym. A jeżeli depresje masz za sobą - możesz podzielić się wskazówkami.

Jestem strachem.

Avatar użytkownika
przez Colorblind 14 gru 2011, 22:35
Witam. Nie wiem czy założyłam temat w dobrym dziale ale trudno mi było się zdefiniować.
Od czego zacząć? Co najpierw opisać?
W tamtym roku próbowałam się zabić. Niestety jestem zmuszona napisać " próbowałam" bo jak widać się nie udało.Dlaczego? Nie do końca wiem. Może przez poczucie własnej beznadziejności, ból, przeszłość do dzisiaj mnie prześladującą... Nałykałam się tabletek jak wariatka, którą, dochodzę do wniosku, że jestem. 3 dni ciągłego spania. Nieprzyjemny incydent po za życiu leku psychotropowego. Ból brzucha tak potężny, że dojście do toalety było męką. Bite 2 tygodnie rzygania. Kroplówki, płacz, niezdefiniowany strach i niepokój. Nie zgodziłam się na spotkanie z psychologiem.
Na pytanie czy żałuję, że spróbowałam odpowiedziałabym, że nie bo jeśli nie zrobiłabym tego wtedy zrobiłabym dzisiaj. Wróciło. Właściwie nigdy nie odeszło. Żyję, na zmianę śmiejąc się i płacząc. Przy ludziach, w szkole, jestem raczej normalna. Często roześmiana. Z drugiej strony czasem bywa, że wszystko mnie drażni. Śmiech, szept, rozmowa i cała reszta. To dziwne uczucie. Dla innych cichy dźwięk, dla mnie rozsadzający czaszkę hałas. Agresja. Pełno jej we mnie. I łzy. Nie zawsze potrafię nad nimi zapanować. Ostatnio tak bardzo pragnęłam bólu, że pół godziny próbowałam rozebrać golarkę, żeby dostać się do żyletki. Ze skutkiem pozytywnym oczywiście. Nie na nadgarstkach, może rok temu ale nie dzisiaj. Dzisiejszych ran nikt nie dostrzeże.
Myślę o tym. Coraz intensywniej. Zawsze bałam się śmierci przez powieszenie. Nie chcę powtórki z rozrywki, nie mam pewności, że zabiję się konkretną ilością tabletek. Utopienie wydaje się być nieco lepszym wyjściem z sytuacji (kiedyś już się prawie utopiłam, niby przez przypadek chociaż chyba już wtedy nie zależało mi na dalszej egzystencji).
I tak właśnie większość rozmyślań sprowadza się do myślenia o śmierci. Analizowania. Planowania samobójstwa doskonałego. Wczoraj trzymając w ręku żyletkę patrzyłam na bardzo zresztą dobrze widoczne, żyły na nadgarstku. Wystarczyłoby je odpowiednio naciąć i po bólu. Przejechałam po nich. Co się mogło stać? Najwyżej za mocno bym nacisnęła.
Igram sama ze sobą. Ostatnio siedziałam godzinę na dworze w krótkim rękawku. W głowie świtało mi tylko "istnieje szansa, że będziesz mocno chora. Kto wie, jak bardzo?". Od paru dni non stop szprycuję się lekami przeciwbólowymi - rozsadza mi głowę. Z jedzeniem też jest różnie. Rzygam, głoduję, miewam kompulsy, przeważnie łagodne.
Totalna destrukcja. Ile jeszcze wytrzymam? Umrę naturalnie czy się zabiję? Przesadzę? Korci. Przemożnie. Jestem... rozdarta. Samobójstwo, życie czy mimowolna śmierć w skutek samozniszczalnych zachowań? Aktualnie nikt o tym nie wie. Nie umiem poprosić o pomoc tym bardziej, że nie wiem czy chcę ją otrzymać i czy jej potrzebuję.
Nie jestem pewna nawet czy dobrze zrobiłam rejestrując się, pisząc tutaj to wszystko. Chociaż w zasadzie, nigdy nie byłam w miejscu w którym czułam, że powinnam być.

There is no pain, you are receding
A distant ship smoke on the horizon
You are only coming through in waves
Your lips move but I can't hear what you're saying
Avatar użytkownika
Offline
Posty
10
Dołączył(a)
14 gru 2011, 16:29

Jestem strachem.

Avatar użytkownika
przez Pasman 14 gru 2011, 22:53
Odnośnie tego czy potrzebna ci pomoc to nie mam pojęcia, natomiast objawy wyglądają mi na bpd.
Wszystkie wymienione tutaj porady moga byc nieprawidłowe. Stosujesz na własne ryzyko !
Avatar użytkownika
Offline
Posty
762
Dołączył(a)
18 sty 2010, 05:32
Lokalizacja
Łódź

Jestem strachem.

Avatar użytkownika
przez *Monika* 15 gru 2011, 00:51
Colorblind, Niestety nikt Cię tu nie zdiagnozuje. Twoje trudności, o których piszesz są bardzo niepokojące.
Psychiatra/terapia!
Ja wyglądają Twoje stosunki z rodzicami?
Obrazek
Avatar użytkownika
Offline
Główny Moderator
Posty
18813
Dołączył(a)
16 paź 2009, 19:20
Lokalizacja
Ślązaczka z krwi i kości

Doradca Nerwica.com

przez Doradca Nerwica.com
Polecam tych psychologów i psychoterapeutów z Twojej okolicy
Doradca Nerwica.com

Jestem strachem.

przez nextMatii 15 gru 2011, 00:58
Tez uwazam ze jak najszybciej psychiatra...na wizyte...on postawi diagnoze i na terapie...
nextMatii
Offline

Jestem strachem.

Avatar użytkownika
przez Colorblind 15 gru 2011, 01:35
Stosunki z rodzicami? Ciężko powiedzieć. Z ojcem gdy nie przedobrzę i nie spędzę zbyt wiele czasu potrafią być nawet dobre a wyjeżdża na 2,3 tygodnie (taki system pracy). Z mamą bywa różnie. Ostatnio źle. Zwraca mi uwagę lub krytykuję a ja wybucham. Mam do nich żal. Do ojca za to co kiedyś wyprawiał, do mamy za to, że nie umiała mnie przed tym uchronić. W kłótniach im to wypominam, tym samym rozpętując piekło. Po takiej gehennie słyszę "sama go prowokujesz, wiesz jaki jest". Wiem jaki jest. Wiem też, kiedy wychodzę poza bezpieczną granicę a mimo to przekraczam ją, nie wiem czy nie z pełną premedytacją. Tak jakbym chciała się przekonać do jakiego stanu mogę go doprowadzić, jak bardzo jest wytrzymały, ile obelg i oskarżeń rzucanych w jego stronę zniesie. Mama najczęściej nawet nie wie kiedy mówi coś, co sprawia, że czuję się gorsza. O ile można się czuć bardziej złą. Może tak na prawdę ją też winię za to, że nie było jej przy mnie gdy tego potrzebowałam? W tej chwili nie potrafię jej do siebie dopuścić. Kiedyś była dla mnie... wszystkim. Matką, jakiej nie miał nikt. Z każdym, kto powiedział o niej coś złego, potrafiłam stoczyć wojnę. Nie liczyło się to, że narażałam się na krytykę ze strony reszty rodziny. Nienawidziłam ojca, matkę wielbiłam. Dzisiaj nie jestem w stanie dojść do tego jak jest.

There is no pain, you are receding
A distant ship smoke on the horizon
You are only coming through in waves
Your lips move but I can't hear what you're saying
Avatar użytkownika
Offline
Posty
10
Dołączył(a)
14 gru 2011, 16:29

Jestem strachem.

Avatar użytkownika
przez *Monika* 15 gru 2011, 01:39
Colorblind, przyczyny tkwią w relacjach z rodzicami, jakieś błędy wychowawcze.....które wpłynęły dziś na Twoje trudności. Takie sprawy omawia się na sesjach.
Wybierz się jednak do tego terapeuty/psychiatry/psychologa.
Obrazek
Avatar użytkownika
Offline
Główny Moderator
Posty
18813
Dołączył(a)
16 paź 2009, 19:20
Lokalizacja
Ślązaczka z krwi i kości

Jestem strachem.

przez Agasaya 15 gru 2011, 02:43
Ostatnio tak bardzo pragnęłam bólu, że pół godziny próbowałam rozebrać golarkę, żeby dostać się do żyletki.

:shock: więc nie jestem odosobnionym przypadkiem... pocięłam sobie wtedy palce ale to mnie w żadnym razie nie zniechęciło... raczej zachęciło...

I tak właśnie większość rozmyślań sprowadza się do myślenia o śmierci. Analizowania. Planowania samobójstwa doskonałego. Wczoraj trzymając w ręku żyletkę patrzyłam na bardzo zresztą dobrze widoczne, żyły na nadgarstku. Wystarczyłoby je odpowiednio naciąć i po bólu. Przejechałam po nich. Co się mogło stać? Najwyżej za mocno bym nacisnęła.
Igram sama ze sobą.

znów dokładnie to samo... :roll:

koniecznie udaj się do specjalisty... jak widzisz nie radzisz sobie z tym sama... mam nadzieję że pójdziesz za naszymi radami i za jakiś czas będzie dużo lepiej aż wreszcie całkiem dobrze
Agasaya
Offline

Jestem strachem.

Avatar użytkownika
przez Colorblind 13 sie 2012, 02:22
Nie mogę tu dłużej mieszkać. Pod jednym dachem z ojcem. Nie mówię do niego tato, brzmi zbyt miękko i pieszczotliwie, zupełnie tak, jak gdybym darzyła go ciepłym uczuciem.
Ma urlop, dwutygodniowy więc jest wyjątkowo źle. Zazwyczaj to tydzień lub mniej ,raz na miesiąc.
Nie miewam śladów. ON umie niszczyć człowieka od środka. Wyjada moje wnętrzności niczym pasożyt. Żeruje na moim bólu.
Trochę za bardzo się ostatnio rzuca ale nigdy nie pobił mnie boleśnie. Jest wtedy jak w ekstazie, ogarnięty furią, bywa, że na oślep próbuje dosięgnąć mnie swoimi ciężkimi rękoma. Kulę się, zasłaniam, zamykam oczy - chciałabym móc się wyprostować i zapanować nad łzami jak to robiłam parę minut temu zanim kompletnie mu odbiło. Chciałabym zachować godność, nie uciekać.
Ale kiedy mój osobisty potwór spod łóżka wyciąga w moją stronę ohydne macki nie widzi jednego - uśmiecham się. Śmieję się w duszy, że to nic nie boli i mam ochotę chichotać, tak, chichotać jak to chichoczą małe dzieci. To taki paradoks - agresja opętała go do tego stopnia, że nie zdaje sobie sprawy z tego, że macha łapskami bez ładu i składu.
Czasem myślę sobie, że wyolbrzymiam a kiedy indziej grożę mu, że któregoś ranka może obudzić się na komisariacie. "Jak ci obiję tą mordę to dopiero ci będzie do śmiechu, niech mnie za to wsadzą do więzienia ale zrobię to". "Zrób to, proszę bardzo (myślę sobie, co tracę? mogę tylko zyskać i stracić życie) pobij mnie, wszyscy się dowiedzą jaki jesteś!".
I kiedy już rusza na mnie, z pełną artylerią w postaci jego wielkiej postury, przede mnie wyskakuje mój odwieczny, nieuzbrojony rycerz bez lśniącej, srebrnej zbroi, który jednak nie zawsze stacza o mnie walkę. Podszeptuje rycerzowi o rozwodzie, wyprowadzce...
"-Mamo, naprawdę zadzwonię na policję.
- I co? Nie przesadzasz? Nie dzieje ci się aż taka krzywda, nie pozwoliłabym na to."
Serio? Nie wiem tylko czy to ja jestem nieobiektywna czy moja matka. Chociaż autentycznie, jako takiej krzywdy mi nie robi, śladów nie ma a z policją też bujda, lubię pogadać bez sensu.
Mama opowiada mi potem, że on żałuje, że mnie kocha a ja nie chcę tego słuchać i o tym wiedzieć. Obstaje przy tym, że wina leży po obu stronach, nie powinnam się odzywać i go prowokować. Twierdzi, że i tak nie ma go po 2 tygodnie, że wszyscy się kłócą.
"-To jest twój ojciec!
- Mamo, na ojca się czeka, za ojcem się tęskni..."
Kiedy teraz o tym myślę chciałabym żeby kiedyś przesadził. Nie darowałby sobie tego a ja miałabym spokój. Czuję się za bardzo skrzywiona, skażona i zła, właściwie to po prostu nie zasługuje na wybawienie. Ostatnio wypomniał mi, że nie potrafiłam się nawet zabić i jak temu zaprzeczyć?
Nie wiem jak jej wyjaśnić, że ja i ojciec jesteśmy dla siebie toksyczni, każda dłuższa niby sielanka kończy się i tak jednym.

There is no pain, you are receding
A distant ship smoke on the horizon
You are only coming through in waves
Your lips move but I can't hear what you're saying
Avatar użytkownika
Offline
Posty
10
Dołączył(a)
14 gru 2011, 16:29

Jestem strachem.

Avatar użytkownika
przez tahela 13 sie 2012, 03:26
Colorblind,
ja z ojcem tez miałam pojechane i to zostaje

-- 13 sie 2012, 02:31 --

Colorblind,
u mnie było te same teksty e strony mamy tylko on był agresywny wobec mnie jeszcze fizycznie z mamą chyba sie dobrze dogadywali ja do niego moiwłam on albo bezosobowo słowo tato dla mnie istniało i tak było do konca,nie zyje juz

-- 13 sie 2012, 02:39 --

U mnie było tak samo tylko mama mnie nie broniła, przeiez to moja wina bo byłam nierzeczna i go prowokowałam a ja tak sie boje facetów na dłuższa metę a jeszcze pozwoliłam sie skrzywdzić komus komu w końcu zaufałam m i to tak boli.

-- 13 sie 2012, 02:48 --

Colorblind,
ja do dzisiaj słysze ,ze to moja wina , teksty o prowokowaniu , wiesz jaki jest były standardem ze strony mojej mamy, sama nie wiem , kocham ją ,ale nie wiem , nie umiem tego do konca określić, żal pozostał i pewnie pozostanie na zawsze już
Kto utraci raz będzie zawsze czekać
Zatrzymujesz czas i zaglądasz w przepaść
Zostaje smutek i tylko smutek
Ostry jak nagły serca głód
Wiatr co zwala z nóg
Smutek i ty
Avatar użytkownika
Offline
Posty
10995
Dołączył(a)
09 sty 2011, 23:22

Jestem strachem.

Avatar użytkownika
przez Colorblind 13 lis 2016, 16:56
Co po 5 latach tknęło mnie do wejścia na to forum, odszukania swojego wątku? Nie mam depresji. Wszystko inne mogę mieć, jej nie mam. Czasem mi smutno, czasem dostaję głupawki, radzę sobie. Jestem tu z innego powodu.
Nie wybrałam się wtedy do psychologa. Zacisnęłam zęby, przestałam robić sobie krzywdę. Jest raczej ok, w ogóle o tym nie myślałam, aż do wczoraj, kiedy pokłóciłam się ze swoim chłopakiem. Przyszło mi do głowy, że mogę nie mieć racji w chwili kiedy powiedział, że mam pretensje dosłownie o wszystko. Że na początku było inaczej, że nie widziałam jego wad, a teraz chciałabym go zamienić w księcia, którym nigdy nie będzie. Byłam przekonana, że mam rację ale kiedy tak gorzko płakałam, nagle pomyślałam sobie, że już nie wiem czemu płaczę, już nie wiem o co mi chodzi.
Strasznie się boję, że go stracę. Obiecałam sobie, że zamknę usta i następnym razem kiedy coś mi się nie spodoba przemilczę. Bo nie podoba mi się zbyt wiele rzeczy, bo jestem niebotycznie wymagająca w stosunku do bliskich, bo non stop się z każdym kłócę i czuję się pokrzywdzona. A przecież poprzedni partner powiedział mi to samo, że nie da się ze mną wytrzymać bo wciąż coś mi nie pasuje.
Chciałabym, żeby on był ze mną cały czas, albo jeśli nie - to chociaż żeby tego pragnął, żeby pragnął mnie do szaleństwa, a myśl, że on mógłby znaczyć dla mnie więcej, niż ja dla niego, tak strasznie mnie przeraża, że czuje jak mi się grunt usuwa spod nóg. Żeby było śmieszniej, mimo, że go przecież kocham na zabój, że czasem śni mi się, że on mnie zostawia i wtedy budzę się z płaczem, to potrafię spojrzeć na niego i pomyśleć "myślałam, że jest inny, może jednak do siebie nie pasujemy, nie docenia mnie".
On miewa dość. Ja mam dość siebie samej. Nie chcę go stracić, nie mogę go stracić, co wymaga ode mnie uciszenia swoich uczuć, swojego niedosytu.
Co jeśli ja nie dam rady? Co jeśli odejdzie...

There is no pain, you are receding
A distant ship smoke on the horizon
You are only coming through in waves
Your lips move but I can't hear what you're saying
Avatar użytkownika
Offline
Posty
10
Dołączył(a)
14 gru 2011, 16:29

Sortuj wg

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 9 gości

Przeskocz do