moja depresja - nie chce jej !

Forum poświęcone depresji oraz CHAD. Jeżeli czujesz, że sam/a sobie nie radzisz, nie zwlekaj z napisaniem o tym. A jeżeli depresje masz za sobą - możesz podzielić się wskazówkami.

moja depresja - nie chce jej !

przez beq 05 sty 2011, 00:25
Odkąd pamiętam zawsze byłem sam, zawsze czułem się sam.dużo marzyłem, miałem bujną wyobraźnię. nigdy nie miałem kolegów, koleżanek. no wyjątkiem jest moja siostra z którą mam świetny kontakt, ale z siostrą nie zawsze o wszystkim można porozmawiać. w szkole, w ławce siedziałem sam. byłem cichy, dobrze się uczyłem. pamiętam że życie jakoś płynęło, jak to u dzieci. do momentu kiedy mój Tata zmarł (miałem 12 lat). to był przełom, wtedy jeszcze bardziej się zamknąłem w sobie, stałem się nerwowy. dużo płakałem, w samotności, bo nie chciałem żeby inni widzieli. tak było przez kilka lat, teraz też się zdarza. nigdy się z tym nie pogodziłem i chyba nigdy tego nie zrobię

Przyszedł czas gimnazjum i kolejne problemy. Gdy inni dojrzewali, zauważyłem po raz kolejny że odstaje od reszty. Tym razem fizycznie. Dookoła ludzie mówili mi że jest wszystko w porządku. Ja jednak wiedziałem, że nie - no ale co mógł zrobić 14 latek. Byłem najmniejszy i najsłabszy w klasie, zaczęły się pierwsze docinki. Żeby zdobyć kolegów i odwrócić od siebie uwagę sam zacząłem z niektórych się nabijać (do dziś uważam że było to mega słabe).

Jakoś przebrnąłem gimnazjum, po raz kolejny bez kolegów, przyjaciół z jednym znajomych, z którym miałem wspólne zainteresowanie. Liceum - myślałem że tu rozpocznę nowe życie, byłem optymistyczne i nastawiony. Niestety, okazało się inaczej. BYło jeszcze gorzej, przezwiska: od karłów, krasnali, przedszkolaków. Nie umiałem się obronić, nikt nie brał mnie na poważnie, tym razem nie milczałem - byłem krzykliwy, opryskliwy, wręcz chamski - taka obrona przed światem. W między czasie okazało się że mam zaburzenia hormonalne i przez to różnię się wyglądem, po prostu wolniej dojrzewałem. Niestety codziennie w szkole o tym mi przypominano. Raz było gorzej, raz sam już z siebie się śmiałem, ale był to "śmiech żalu" - uważałem się za dziwadło. Jeszcze przed liceum mama i siostra zachorowały. To mnie przybiło. Codziennie chciałem im pomóc, ale nie potrafiłem. Przez to trochę popsuły się moje relacje z mamą. Po szkole zamykałem sie w domu. Wstydziłem sie gdziekolwiek chodzić, miałem myśli samobójcze, chciałem zabić cały świat. Nie wiedziałem co robić, wegetowałem. Bałem się nawet czegokolwiek zaczać się uczyć, w obawie przed drwinami. A miałem wiele pasji których niestety wtedy nie realizowałem. Dobijał mnie również fakt, że moi rówieśnicy chodzą na randki, spotykają się na imprezy, a ja pomimo tego że miałem niespełna 19 lat nigdy czegoś takiego nie doświadczyłem

Koniec liceum - to jak koniec więzienia. Byłem teraz ostrożny. Dziwnie jakoś już nie słyszałem drwin (tak tak, aż do matury miałem etykietę małolata). Ok wziąłem się za siebie, zapisałem się na sztukę walki - gdzie dobrze mi szło i nadal idzie. Mam co prawda znowu etykietkę, chudego i słabego fizyznie, ale pokazuje na co mnie stać.
3 lata temu myślałem, że już zaczynam sterować swoim życiem i wyjdę na prostą niestety to znowu pasmo niepowodzeń. W pracy mi nie szło, nie zarabiałem pieniędzy, rzuciłem studia. Nie potrafiłem się ogarnąć, mam poczucie zmarnowanego czasu, poprzez zamykanie się w sobie, poprzez stagnację. Mam poczucie bezsensowności wszystkiego za co się wezmę, zresztą za cokolwiek sie nie wezmę rzucam to, lub nie dokańczam. Nie umiem, nie chce mi się, czuję do wszystkiego obojętnosć. Ludzie twierdzą że jestem nieodpowiedzialny. Ale to nieprawda, po prostu czuję blokade, wszystko odkładam na później z niewiadomej przyczyny. Teraz również nie mam żadnego przyjaciela, jedynie grupę znajomych, która nie ma takich samych zainteresowań co ja, jednak uważają mnie za spoko człowieka, bo wielokrotnie mi to mówili. Jakoś się dogadujemy. Nie mam dziewczyny, nigdy nie miałem, pewnie też nigdy nie będę miał - mam olbrzymie braki w relacjach z ludźmi. Już się nie przejmuje wyglądem, cóż było minęło. Tak mi się wydaje, jednak czasami patrzę w lustro z nadzieją, że te moje drobne wady znikną. Pracy również nie mam, dobija mnie fakt że nie mam pieniędzy.

Najgorsze w tym wszystkim jest poczucie bezsensowności, upływu czasu i oszukiwanie samego siebie, że nie ma problemu,że sam to wsyzstko zwalcze. "Nie mogę mieć problemu, muszę myśleć pozytywnie". Jak głupi sie uśmiecham codziennie, a tak na prawdę chętnie bym się wypłakał. Chętnie bym też wszystko rzucił i zaczął wszystko od nowa, i ilekroć planuje, wkrótce potem w ogóle nie zaczynam działać. Po raz kolejny do głowy przychodzi mi bezsensowność mojego życia, a na dodatek wyszukuje sztuczne problemy, gdy z pozoru ich nie ma sam je stwarzam, przykład: niedawno, jakieś 3 miesiące temu kolega porposił abym wykonał coś dla niego. To coś trwa góra 5 dni, ja zrobiłem to po 3 miesiącach, w między czasie odkładając, ściemniając mu, że nie mam czasu a mam go zanadto, albo w ogóle sie do niego nei odzywałem. Byłem wręcz oburzony, że nie odpisuje mi. No ale co się dziwić. Teraz jestem zestresowany, bezpośrednią konfrontacją z nim. Nie wiem kompletnie jak sie dźwignąć :/

Póki co, w ramach jakby terapii trenuję jogę, i rozpocząłem trening autosugestywny, który nawiasem mówiąc kiepsko mi idzie.

Chce zmienić swoje życie, pchnąć je do przodu,ale tak jakbym sam siebie hamował, i uczucie, że musi tak być
beq
Offline
Posty
3
Dołączył(a)
04 sty 2011, 23:26

Re: moja depresja - nie chce jej !

przez Kometa777 06 sty 2011, 13:40
Beq znajdź sobie jeden cel zawodowy i trzymaj się go. Nie ma na to leku ani terapii, tu potrzebna jest Twoja wola i motywacja. Nie możesz przegrać swojego życia, ale tak się stanie jeśli nie zaczniesz czegoś konstruktywnego robić. Poszukaj pracy albo pójdź na szkolenia lub sam naucz się czegoś co jest pożądane na rynku pracy. Znajdziesz pracę to będziesz miał większy szacunek do sobie i wyższą samoocenę.
Wtedy i w relacjach z ludźmi czy dziewczynami będziesz bardziej pewny siebie i tym samym atrakcyjniejsi.
Znajdź cel w swoim życiu i trzymaj się go. A jeśli trudno będzie go osiągnąć, tym większa radość sprawi Ci jego osiągnięcie.
Siła motywacji: http://www.psychoster.eu/sila_motywacji.php
Pozdrawiam i do dzieła :)
Offline
Posty
8
Dołączył(a)
10 gru 2010, 12:36

Re: moja depresja - nie chce jej !

Avatar użytkownika
przez uspiony 06 sty 2011, 14:47
Beq znajdź sobie jeden cel zawodowy i trzymaj się go.

Taaa.... już. To jest wielka głupota. Myślisz, że jak będziesz miała (?) dobry zawód to Twoje życie będzie pełne? W mojej opinii nie. Ja od niedawna mam studia. Całkiem przyszłościowy kierunek, ale gówno mnie to pociesza. Nieraz znajomi mówią mi, że chcieliby tak jak ja zdać dobrze maturę i wybrać studia, które się chce. Zawsze wtedy głupio się czuję. Od dawna albo żyję jak maszyna, czyli chodzę na uczelnię, uczę się i zabijam nudę byle czym, albo mam dołki, kiedy zastanawiam się jak moje życie jest bezsensowne i od dawna nic w nim się nie zmienia na lepsze.
Coś straciłem. Nie jestem do końca pewien co... ale wiem, że nie zawsze czułem się taki... uśpiony. Ale wiecie co? Nigdy nie jest za późno, żeby to odzyskać.
Avatar użytkownika
Offline
Posty
232
Dołączył(a)
02 sty 2010, 18:16

Doradca Nerwica.com

przez Doradca Nerwica.com
Polecam tych psychologów i psychoterapeutów z Twojej okolicy
Doradca Nerwica.com

Re: moja depresja - nie chce jej !

Avatar użytkownika
przez majster69xxx 10 sty 2011, 17:46
Często zauważam, że kilka gorszych dni ludzie od razu nazywają mianem depresji. Jesteś niewolnikami własnych decyzji jeśli coś postanawiasz to bądź świadom tego wyboru i alternatyw.
Avatar użytkownika
Offline
Posty
78
Dołączył(a)
13 gru 2010, 23:03

Sortuj wg

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 17 gości

Przeskocz do