Boję się już żyć a może straciłem poprostu

Forum poświęcone depresji oraz CHAD. Jeżeli czujesz, że sam/a sobie nie radzisz, nie zwlekaj z napisaniem o tym. A jeżeli depresje masz za sobą - możesz podzielić się wskazówkami.

Boję się już żyć a może straciłem poprostu

przez facet28 06 sie 2010, 11:35
Witajcie,

Może zacznę od początku by ktoś kto przeczyta to miał obraz....

Mam lat pewnie niewiele, lekko po 30. Mam jakąś tam pracę, dość odpowiedzialną i (kiedyś była dla mnie ważna). Walczę z długiem, który zafundowała mi jeden z rodziców (od 5 lat i pewnie jeszcze 2 lata powalczę) pozostałej części rodziny to ja pomagam i nie mogę liczy na wsparcie lub rozmowę (to raczej oni liczą bym ja ich wspierał i pomagał). Aktualnie rozpada się mój związek, zaczynam coraz gorzej radzic sobie w pracy i męczę się każdy dniem. Tym, że muszę wstać, uśmiechać się w pracy, głęboko ukrywać co naprawdę czuję i jak źle jest ze mną.
Osoba z którą spędziłem ostatnie prawie 4 lata twierdzi że przestaje mnie kochać - sprawa jest o tyle skomplikowana że nie jestem akceptowany przez jedną osobe w jej rodzinie która jest bardzo ważna dla "niej". Problem polega na kwesti wyboru między mna a "nimi". Borykała się z tym dość długi czas ale powiedziała mi że ma tego dosyć że "chyba" juz mnie nie kocha.
Spadło to na mnie (jak to zawsze bywa) w najgorszy momencie, akurat teraz kiedy jestem całkiem odsłonięty. Czułem to już od jakiegoś czasu bo zachowanie się zmieniało ale to chyba nie to o czym chcę pisać.
Za sobą mam juz 2 związki trwające po około 3 lata i chyba nie uda mi się wytrzyma kolejnego rozstania, chyba nawet już nie chcę być wytrzymały...

Najbardziej przeraża mnie to że się boje żyć! Nie boję się ludzi, przestrzeni boję się tego co bardzo często chodzi mi po głowie. Nie jestem ekspertem bo pewnie bym nie pisała tutaj ale niebezpiecznie zbliżam się do prób samobójczych - choć w moim przypadku, przy całej skrupulatności to może nie być tylko próba. Potrafię doskonale planować 1000 spraw i realizować je punkt po punkcie. Zaczełem się zastanawiać dlaczego do tego w ogóle dochodzi.
W jednej chwili cieszę się życiem a już w kolejnej zaczynam :
- porządkować rzeczy by było wiadomo co z nimi zrobić gdyby mnie zabrakło
- zapisuje informację istotne, które mogą się komuś przydać i zaoszczędzić czas przy porządkowaniu mojego mieszkania
- staram się uporządkować sprawy związane z moim stanem posiadania
etc….
Po kolejnej chwili dopada mnie myśl, że po co to robię przecież będzie mi to za chwile obojętne, i znów dopada mnie inna myśl że nie mogę zrobić krzywdy rodzinie (mama, brat, siostra) mogę to strasznie odczuć. Nie chcę ranić, gdy już mnie nie ma, nie chcę wzbudzić w kimś poczucia winy że to przez niego a chyba co najgorsze przyłożyć komuś piętno np. „brat samobójcy”, czy stwierdzeń to „ona spotykała się z tym facetem który skończył ze sobą” (mam namyśli bliską mi kobietę). To co mnie powstrzymuje od (nazwijmy to) „ostatecznej decyzji” to chęć bycia bezproblemowym do końca.
Przez cały czas (od kiedy mam kłopoty) „ona” była dla mnie wsparciem a teraz kiedy ma jej zabraknąć pojawia się wręcz panika. Nie mówiłem jej o tym jakie mam myśli, wspomniałem tylko raz ale usłyszałem że nawet mam o takich rzeczach nie wspominać bo to strasznie nieodpowiedzialne i głupie.
Ja mam troche inne spojrzenie To co chiałbym zrobić jest tylko dla innych głupie. Dla mnie jest to jakieś rozwiązanie, pomijając czy lepsze czy gorsze ale jakieś i w tym momencie uważam że jest najlepsze. Może gdy starczy mi sił na przeżycie będę kiedyś o tym co tu napisałem myślał „jaki ja byłem głupi, skąd takie myśli” ale na dzisiaj w głowie znów kłębi się ta myśl której się boję – boje się tylko myśli a nie jej następstwa . Przeżyłem dwa bardzo poważne wypadki jeden motocyklem drugi autem – w obu przypadkach nie miałem dużych szans a mimo tego poza jakimś urazem psychicznym/psychologicznym z którym sobie poradziłem nic mi nie jest.
Każdy z was mijając mnie na ulic nie zobaczył by nic co mogło by wskazywać w jakim stanie jestem. Moja maska zewnętrzna (tego jak się zachowuję, rozmawiam po latach kłopotów ) przylega tak dobrze że nikt nie jest wstanie mnie „rozgryźć”. Ale gdy już wrócę do domu i nastaje wieczór przez każde okno, drzwi wpełzna myśl by zakończyć to wszystko.

Mam nadzieje że nikt nie pomyślał że jestem śmieszny, że moje problemy to nic – problemy każdego dla niego samego są najważniejsze i najgorsze.

Wiele czytałem na temat skąd się biorą myśli samobójcze, że często jest to próba wołania o pomoc – może mój post jest też czymś takim ale sam nie wiem. Chyba to nie o to chodzi. Chciałbym wiedziesz czy to nie jest przypadkiem coś z pogranicza psychologicznego – może to wszystko można zdefiniować jednym słowem „depresja” a może nie. Jeżeli uważacie że mój post jest bezsensu to nie czytajcie go, jeżeli ktoś przeżył coś podobnego i udało mu się „nie spróbować” to jak sobie poradził…….
Pozdrawiam
D.
Offline
Posty
8
Dołączył(a)
06 sie 2010, 10:37

Re: Boję się już żyć a może straciłem poprostu

przez Dori26 06 sie 2010, 12:43
To co piszesz wcale niejest glupie poprostu zycie cie przeroslo tak jak przeroslo mnie no i nawabilam sie depresji :cry: ,przez ostatnie 4 lata poswiecam sie memu bratu gdyz wychowuje go sama rodzice niezyja mam tez babcie ktora no niestwty ale musze sie opiekowac a rodzina niechce o niczym slyszec bo im tak wygodniej niemusza nic robic,wiem ze niemam po co prosis ich o pomoc bo i tak niepomoga wymigujac sie brakiem czasu,czasem mam siebie dosc chcialabum zniknac :why: w tym wszyskim zapomnialam o sobie i swojich potrzebach takich chocby praca,wlasna rodzina oni maja juz swoje rodziny ja na dzien dzisiejszy jestem sama :why: i niewiem co dalej :?: na dodatek choroba mnie meczy czuje ze niwjestem soba,dziewczyna ktora kiedys byla usmiechnieta i zyla pelnia zycia.Dodam ze tez mialam dlugi w bankach mama wziela pozniej zmarla a ja musialam splacac,to okropne ze cala rodzina wszystko zwalila na mnie mam ich dosc :-| pozdr
Offline
Posty
115
Dołączył(a)
27 lip 2010, 17:59

Re: Boję się już żyć a może straciłem poprostu

Avatar użytkownika
przez stracony 06 sie 2010, 13:24
Facet, ja doskonale znam to uczucie. To że w razie najgorszego mogę zakończyć swój byt było moją ostatnią deską ratunku, której trzymałem się i nie traktowałem tego jako coś złego tylko jak wybawienie - pocieszało mnie, że mam taką opcję.
Teraz jest ledwo początek mojego leczenia, dopiero zacząłem łykać prochy a już czuję pewną poprawę. Nie "modlę się" wieczorem aby rano już nie wstać, a rano nie budzę się już ze świadomością o k...a znowu nowy dzień. Nawet nienawiść do siebie mi stępiała, jak próbuje się zwyzywać jak dawniej to jest to jakieś takie bez wyrazu. Pewnie się nakręciłem i lek działa na mnie dodatkowo wzmocniony siłą tego, że chciałem jakiejś poprawy.
Najgorsze w tym wszystkim jest to, że teraz boję się, że jeśli nadejdzie ta chwila, kiedy będę w sytuacji krytycznej, a z tego co piszesz to Ty masz o niebo lepszą sytuację odemnie, to nie będę potrafił już TEGO zrobić. Nawet nie będę zdolny się zabić.
ps.
Zacznij się leczyć, laskę sobie znajdziesz inną, przecież masz już w tym doświadczenie, pracę masz dobrą to i masz zadatki na jeszcze normalne życie. powodzenia :)
kiedyś dystymia, niedawno nerwica z silną depresją a teraz oby "tylko" dystymia
Avatar użytkownika
Offline
Posty
369
Dołączył(a)
21 cze 2010, 22:05

Doradca Nerwica.com

przez Doradca Nerwica.com
Polecam tych psychologów i psychoterapeutów z Twojej okolicy
Doradca Nerwica.com

Re: Boję się już żyć a może straciłem poprostu

przez facet28 06 sie 2010, 14:15
zatracony napisał(a):Facet, ja doskonale znam to uczucie. To że w razie najgorszego mogę zakończyć swój byt było moją ostatnią deską ratunku, której trzymałem się i nie traktowałem tego jako coś złego tylko jak wybawienie - pocieszało mnie, że mam taką opcję.
Teraz jest ledwo początek mojego leczenia, dopiero zacząłem łykać prochy a już czuję pewną poprawę. Nie "modlę się" wieczorem aby rano już nie wstać, a rano nie budzę się już ze świadomością o k...a znowu nowy dzień. Nawet nienawiść do siebie mi stępiała, jak próbuje się zwyzywać jak dawniej to jest to jakieś takie bez wyrazu. Pewnie się nakręciłem i lek działa na mnie dodatkowo wzmocniony siłą tego, że chciałem jakiejś poprawy.
Najgorsze w tym wszystkim jest to, że teraz boję się, że jeśli nadejdzie ta chwila, kiedy będę w sytuacji krytycznej, a z tego co piszesz to Ty masz o niebo lepszą sytuację odemnie, to nie będę potrafił już TEGO zrobić. Nawet nie będę zdolny się zabić.
ps.
Zacznij się leczyć, laskę sobie znajdziesz inną, przecież masz już w tym doświadczenie, pracę masz dobrą to i masz zadatki na jeszcze normalne życie. powodzenia :)


Witaj ponownie,

Bardzo dziękuję Ci że wypowiedziałeś się na temat tego co napisałem. Dla każdego "własny problem" jest największy. Nie ma na świeci osób które mając poważne ich zdaniem problemy twierdzą że one są nieważne.
Inaczej niż w twoim przypadku jest ze mną. Ja nie nienawidzę siebie, nie mam sobie nic do zarzucenia. Tysiąc razy zadawałem sobie pytanie, dlaczego spotyka mnie to wszystko ale to pewnie pytanie do kogoś z pogranicza filozofii i egzystencji. 5 lat temu kiedy pojawił się problem ‘długu” myślałem że sobie nie poradzę – niestety nie miałem innego wyjścia, musiałem jakoś zacząć działać. Wtedy dałem rade, miałem jakiś cel w życiu, zoorganizwoałem sobie tak czas by nawet przez sekundę nie mieć czasu na myślenie, by jak najkrócej być sam, by nie siedzieć w domu bo to by mnie „zabiło” (naprawde i w przenośni).
Mój problem podstawowy to, że ja boje się samej myśli, tego co miałbym zrobić się nie boję – chociaż niektórzy twierdzą że wszyscy niedoszli samobójcy to tchórze, ja mam inne zdanie na ten temat. Mam dosyć bycia sam wśród innych ludzi. To nawet nie jest huśtawka nastroju Przerażający jest cały realizm moich myśli, trzeźwość, przewidywania oraz opracowanie każdego szczegółu. Analizowanie sytuacji by nic nie umknęło mojej uwadzę bo „później” nic nie zmienię (to chyba taka wrodzona dokładność).
Najdziwniejsze, że nie czuję się w żaden sposób chory, nie mam objawów poza myślami które przychodzą z nikąd i tam też znikają ( zresztą pewnie mój obiektywizm jest mocno zachwiany bo przecież chodzi mi o mnie i nie potrafię spojrzeć na siebie z perspektywy obcej osoby).

Niestety leczenie może tylko pogorszyć moją sytuację która i tak jest już skomplikowana. Stracę pracę a co za tym idzie środki do życia, teraz tracę kogoś kto mógłby się mną zająć ( i nic nie mogę zrobić) i wtedy dopiero się zaczną problemy. Z czasem nauczyłem się nie zdradzać żadnych uczuć w pracy, wydaje mi się, że potrafię to oddzielić (praca to praca, po pracy wracają lęki).

O samym problemie który mnie trawi świadczy fakt że w ogóle tu napisałem. Nie lubię się dzielić przemyśleniami z nikim a do niedawna pisanie o własnych problemach traktowałem jak coś z pogranicza ekshibicjonizmu ( tylko proszę by nikt się nie obraził). Doszedłem do takiego momentu że postanowiłem napisać bo może ktoś kto przeczyta coś mając inne spojrzenie będzie potrafił mi pomóc.
Tak jak wspominałem 5 lat temu udało mi się samemu, bez leków, lekarzy bo nie uważałem tego za żadną ze znanych mi chorób. Dzisiaj nadal nie uważam że to coś ze stanów „chorobowych” – chociaż kto wie co można nazwać chorobą a co nią nie jest…..
A wracając jeszcze do tego co mu ucieka przez palce – do czegoś co miałem najcenniejszego to nie potrafię kogoś darzyć uczuciami tylko troche, nie mam regulatora intensywności a teraz czuję jak w sekundę mam zapomnieć o tym co było, nie mieć do kogo zadzwonić, z kim się spotkać – przestać być dla kogoś ważnym… To chyba główna determinanta moich myśli, to co się dzieje przelało szalę i najbardziej sensowne wydaje się to o czym piszę „ostatecznego rozwiązania” ( proszę nie kojarzyć tego z pewnym panem). Bo to właśnie taki ciąg wydarzeń może zakończyć to wszystko…….

Pozdrawiam
D.

[Dodane po edycji:]

Przyszło mi jeszcze coś do głowy. Może uważacie mnie za kogoś śmiesznego ??? Całkiem szczerze proszę. Mi raczej nie jest do śmiechu. Niedługo kończę pracę i znów powrót do domu ale może dzisiaj przy odrobinie szczęście nie będę "porządkował życia", może dzisiaj nie dopadną mnie kiepskie myśli.....

Skąd się biorą takie myśli....
Nie marudzę juz wam bo każdy tutaj ma dość swoich problemów....

D.....
Offline
Posty
8
Dołączył(a)
06 sie 2010, 10:37

Re: Boję się już żyć a może straciłem poprostu

Avatar użytkownika
przez frytka 06 sie 2010, 17:55
zawsze zostaje ta wstrętna nadzieja, że może wydarzy się coś, co odmieni nasze życie... ta nadzieja trzyma przy życiu i się niestety wypala. Pociesza fakt, że są te ostatnie drzwi jako wybór. Też mam już wszystkie sprawy prawie zamknięte... podrukowałam rodzicom nawet artykuły prawne na które mają się powoływać po mojej śierci aby zrzec się długów... itp... chciałabym napisać coś, co podniesie Cię na duchu - jedyne co mogę polecić, abyś postarał się zrobić wszystko co przyjdzie ci do głowy aby zmienić sytuację, w której się znajdujesz... ma się przynajmniej poczucie, że zrobiło się wszystko... a nuż się uda
Anioły są wśród Nas
Avatar użytkownika
Offline
Posty
936
Dołączył(a)
24 cze 2010, 14:53

Re: Boję się już żyć a może straciłem poprostu

Avatar użytkownika
przez stracony 06 sie 2010, 18:06
Nie rozumiem dlaczego poprzez leczenie masz stracić pracę ? Najwyżej idź prywatnie. jeśli leczenie nic nie pomoże to zawsze jest w zapasie to ostateczne wyjście. Prawdopodobnie masz depresję lub coś pochodnego a w tym stanie jest ciężko żyć.
kiedyś dystymia, niedawno nerwica z silną depresją a teraz oby "tylko" dystymia
Avatar użytkownika
Offline
Posty
369
Dołączył(a)
21 cze 2010, 22:05

Re: Boję się już żyć a może straciłem poprostu

przez To takie czary... 07 sie 2010, 03:53
facet28 Witaj,
b.dobrze że wyrzuciłeś to z siebie na forum.
Jeśli poczytasz to forum to depresja niewybiera -są tu ludzie którzy dokonali ogromnych rzeczy na płaszczyźnie zawodowej/finansowej/towarzyskiej a mają takie problemy jak my...

Ty kompletnie tego niedostrzegasz ale jesteś silnym i odpowiedzialnym gościem :spłaciłeś już prawie jakiś dług który napewno był sporym ciężarem,dajesz radę pracować,dajesz dużo z siebie w nowym związku.

facet28 napisał(a):Nie mówiłem jej o tym jakie mam myśli, wspomniałem tylko raz ale usłyszałem że nawet mam o takich rzeczach nie wspominać bo to strasznie nieodpowiedzialne i głupie.
A teraz niewygodna prawda: spotykasz się z dziewczyną od której niemasz żadnego oparcia.Jeśli z nią nie mogłeś porozmawiać tak otwarcie jak z nami to co to za dziewczyna.
4 lata chodzicie a ona ciągle trzyma cię w niepewności czy wybierze swoją mamę czy ciebie,bo cośtam?? :shock: :shock:
I teraz pierdzieli jakoby przestawała cię kochać (tak łatwiej bo wychodzi że wina jest po twojej stronie a u niej niema problemu).Ciesz się chłopie że teraz ci to dowaliła bo jakbyś miał się z nią i jej rodzinką męczyć po ślubie to poznałbyś co to piekło :evil: :evil: :evil:
Ktoś na forum ma fajny podpis który powie ci co masz robić "Naucz się patrzeć na każdy kryzys, jak na coś, co krzyczy żeby coś zmienić......."

Ja bym tej dziewuszynie powiedział " Agnieszka już dawno tutaj nie mieszka " i rozejrzał się za inną która nie doprowadzi cię do rozstroju nerwowego.

facet28 napisał(a):Niestety leczenie może tylko pogorszyć moją sytuację która i tak jest już skomplikowana. Stracę pracę a co za tym idzie środki do życia, teraz tracę kogoś kto mógłby się mną zająć ( i nic nie mogę zrobić) i wtedy dopiero się zaczną problemy.
Leczenie może tylko poprawić twoją sytuację !!!! Nikt cie nie zamknie do szpitala za takie coś.Na razie idziesz do psychiatry pogadać żeby dobrał ci leki.Powiesz wszystko to co tu nam,że masz czasem myśli samobójcze i z nimi walczysz bo są bez sensu.Po lekach będzie lepiej.Jednocześnie załatwiasz sobie terapię u psychologa.SAM NIEPORADZISZ SOBIE BO DO TEGO TRZEBA DRUGIEGO CZŁOWIEKA -SPECJALISTY.Równolegle leki i terapia dadzą efekty.Życie jak codzień -chodzisz do pracy ,łykasz sobie leki, raz w tygodniu terapia z psychologiem (załatw sobie godziny żeby ci z robotą niekolidowały).Leki mogą sprawić że praca nie będzie cię tak męczyła jak teraz.
Psychiatra i psycholog są w poradniach zdrowia psychicznego za darmo tzn NFZ.
WIEC JAK NAJSZYBCIEJ DO LEKARZA ! -jak na NFZ każą ci czekać tydzień to jedną wizytę sobie opłać prywatnie żeby szybciej było i od razu się zapisz na NFZ na następną.

facet28 napisał(a):Może uważacie mnie za kogoś śmiesznego ??? Całkiem szczerze proszę. Mi raczej nie jest do śmiechu.
Nie uważam ciebie ani twoich problemów za śmieszne,bo sam wiem jak jest ciężko...

Pozdrawiam.
To takie czary...
Offline

Re: Boję się już żyć a może straciłem poprostu

Avatar użytkownika
przez CzarnaZebra 09 sie 2010, 19:41
facet28, witaj. Nie uważam, żebyś był kimś śmiesznym. Proszę, nie zostawaj samobójcą. Są inne drogi.
Jeśli czujesz, że przydałaby się Ci pomoc, szukaj jej. Zgłoś się do prywatnego psychiatry, nikt Cię z pracy nie wyrzuci, no bo przecież nie będzie wiedział. Szpital to nie jest jedyny sposób leczenia.
Co do kobiety, pomyśl że zwalnia Ci się miejsce na lepszą :smile: Musi pewnie upłynąć czas, ale w końcu zachcesz zacząć od nowa, bo tak to działa. Też mi się coś skończyło, no i lepiej, gdyż był to alkoholik. Smutno, że nie chce się leczyć, ale trudno, siłą nie zaciągnę, a męczyć się nie mam zamiaru. Z pewnością są lepsi, w końcu jakiegoś pewnie spotkam.
Więcej optymizmu z siebie nie wycisnę, fajny weekend zakończył się mi niespecjalnie, jestem chora :( i różne plany popsute.

Pozdrawiam
"Gdy gubię sny, jakby nigdy nie były, wysycha źródło mojej wielkiej siły"
Obrazek
Avatar użytkownika
Offline
Posty
347
Dołączył(a)
21 lut 2008, 02:15
Lokalizacja
Warszawa

Re: Boję się już żyć a może straciłem poprostu

przez facet28 10 sie 2010, 19:27
CzarnaZebra napisał(a):facet28, witaj. Nie uważam, żebyś był kimś śmiesznym. Proszę, nie zostawaj samobójcą. Są inne drogi.
Jeśli czujesz, że przydałaby się Ci pomoc, szukaj jej. Zgłoś się do prywatnego psychiatry, nikt Cię z pracy nie wyrzuci, no bo przecież nie będzie wiedział. Szpital to nie jest jedyny sposób leczenia.
Co do kobiety, pomyśl że zwalnia Ci się miejsce na lepszą :smile: Musi pewnie upłynąć czas, ale w końcu zachcesz zacząć od nowa, bo tak to działa. Też mi się coś skończyło, no i lepiej, gdyż był to alkoholik. Smutno, że nie chce się leczyć, ale trudno, siłą nie zaciągnę, a męczyć się nie mam zamiaru. Z pewnością są lepsi, w końcu jakiegoś pewnie spotkam.
Więcej optymizmu z siebie nie wycisnę, fajny weekend zakończył się mi niespecjalnie, jestem chora :( i różne plany popsute.

Pozdrawiam

Dzięki za słowa otuchy.
Od czasu kiedy postanowiłem napisać na tym forum poczytałem troche, pomyślałem nad sobą. Doszedłem do wniosku że ja raczej nie chcę się leczyć – czuję się źle… Rózne dziwne objawy zaczynają się nasilać. W sekundę jestem szczęśliwy by chwilę potem stwierdzić po co ja to robię…
Uciekam w pracę, staram się odnaleźć to co w lubiłem. Kilka lat temu też w nią uciekłem (dało to dobry efekt) – poczułem się potrzebny, poczułem że jednak ktoś się przejmuje tym co robię.
Niestety czynności które mnie przerażały nadal zostały, cały czas z uporem maniaka realizuję jakiś tam zamierzony w głowie plan.
Wszędzie piszą że ludzie, którzy mają tego rodzaju myśli jeżeli zwracają się do innych to chcę pomocy, a jeżeli nie chcą to po prostu kończą ze sobą. Hmm, dziwne – ja należę do tzw błędu statystycznego lub jestem swoistą „anomalią”. Napisałem chyba tylko po to by…..właśnie, po co napisałem. Nawet nie wiedziałem że istnieje takie forum jak wasze, że wiele osób ma poważne problemu przy których moje to „kaszka z mleczkiem”. Może chciałem tylko „komuś” o tym powiedzieć jak bardzo mi źle bo nie mam komu. Na pewno nie oczekuję cudu że ktoś napiszę ( głowa do góry, będzie dobrze, idz do lekarza on Ci pomoże). Czuję wewnętrznie że ja chyba tej pomocy nie chcę – nie chcę zaczynać wszystkiego od początku, nie chcę nikogo poznawać, nie chcę sobie radzić, nie chcę być silny – chciałbym odpocząć, przestać odczuwać presję, uwolnić się od milona myśli które ostanio zmieniają się szybciej niż partie polityczne w Polsce 
Jeżeli sam nie będę wstanie tego zwalczyć jak zrobiłem to kilka lat temu – wtedy natężenie było znacznie mniejsze to co dadzą mi lekarze, leki – nie włożą mi do głowy nowego schematu życia, nie powiedzą kochaj tych a tamtych nie – przejmuj się tym a tamto jest nie ważne…..
Oj dziwne to wszystko, gdyby ktokolwiek z was powiedział mi że mogę napisać coś takiego 10 lat temu, że znajdę się w takim momencie życia że odechce mi się wszystko – powiedziałby – ZWARIOWALI, JA MIAŁBYM TAK ZROBIĆ, NIEMOŻLIWE.
Zwalczyłem w sobie prawie wszystkie kompleksy lat szkolnych i poźniejszych – udowodniłem sobie że wiele mogę, że rzeczy sprawy są trudne lub bardzo trudno ale nie niemożliwe, przekroczyłem granice swojej własnej wytrzymałości fizycznej bo bardzo w to wierzyłem, chciałem tego całym sobą, kilka razy usłyszałem że uporu we mnie starczyło by jeszcze na kilka osób…ale teraz jadę na rezerwie, patrzeć tylko jak się całkowicie zatrzymam… Aj plotę chyba trzy po trzy i marnuję tylko was cenny czas….

I znów kolejny wieczór, wręcz czuję te myśli które niedługo zaczną krążyć mi po głowie – nie lubię wieczorów, coś się wtedy kończy….
Offline
Posty
8
Dołączył(a)
06 sie 2010, 10:37

Re: Boję się już żyć a może straciłem poprostu

Avatar użytkownika
przez CzarnaZebra 10 sie 2010, 20:18
Zatem odpocznij. Zmien klimat na jakiś czas, to faktycznie może pomóc.
To prawda, że leki nic nowego Ci w głowie nie położą, natomiast pomogą myśleć racjonalnie. Wartosciować tak jak trzeba. Nie wiem jak to działa, ale działa.
Ja to na przykładzie opiszę:
Wyobraź sobie, że wpadasz w czarną rozpacz za każdym razem, gdy zostaniesz ochlapany błotem przez samochód. Nie myślisz o niczym innym, myślisz "ojej, znowu mnie ochlapał, mam brudne ubranie, jest mi zimno, będę mieć plamy, muszę wszystko uprać, a jak nie zejdą? Będę musiał kupić nowe spodnie, i płaszcz, taka szkoda, ojej, i taki wstyd, wszyscy mnie zobaczą w takim stanie, co sobie pomyślą""
To teraz wyobraź sobie, że myślisz normalnie "ojej, mam brudne ubranie, wrócę się przebrać" - dzwonisz że się spóźnisz i zmieniasz ubranie, i więcej o tym nie myślisz, a nad problemem plam zastanawiasz sie dopiero wtedy, jeśli wystąpi.
Problem ten sam, prawda? Nic sie nie zmieniło, a komfort życia jakby inny.
"Gdy gubię sny, jakby nigdy nie były, wysycha źródło mojej wielkiej siły"
Obrazek
Avatar użytkownika
Offline
Posty
347
Dołączył(a)
21 lut 2008, 02:15
Lokalizacja
Warszawa

Re: Boję się już żyć a może straciłem poprostu

przez Zachmurami 12 sie 2010, 12:13
facet28 napisał(a):
Doszedłem do wniosku że ja raczej nie chcę się leczyć – czuję się źle… Rózne dziwne objawy zaczynają się nasilać. W sekundę jestem szczęśliwy by chwilę potem stwierdzić po co ja to robię…
Uciekam w pracę, staram się odnaleźć to co w lubiłem. Kilka lat temu też w nią uciekłem (dało to dobry efekt) – poczułem się potrzebny, poczułem że jednak ktoś się przejmuje tym co robię.

[ciach]

leki – nie włożą mi do głowy nowego schematu życia, nie powiedzą kochaj tych a tamtych nie – przejmuj się tym a tamto jest nie ważne…..
….


"Ucieczka" w pracę (lub coś innego) jak jak to trafnie ująłeś, niewiele pomoże. To tylko iluzja. Przeczytałam Twoje posty i to, co mi się nasunęło, to to, że żyjesz, aby spełniać oczekiwania innych, pomijając własne potrzeby.

Być może pomogłaby Ci psychoterapia, bo tego 'nowego schematu życia' możesz nie być w stanie wypracować samodzielnie. Leki w tym nie pomagają, leki łagodzą objawy choroby, która staje się nie do zniesienia. Może jesteś na etapie, na którym jeszcze można obejść się bez nich.

Nie czekaj, aż poczujesz się jeszcze gorzej. Czasem wchodzimy w błędne koło, z którego nie da się wyjść samodzielnie. Szkoda życia, szkoda tracić jego sens.
Czas przestać być samowystarczalnym, czas pomóc sobie. Trzymam kciuki!
Offline
Posty
228
Dołączył(a)
20 gru 2009, 22:12

Re: Boję się już żyć a może straciłem poprostu

Avatar użytkownika
przez Alter-Super-Ego 12 sie 2010, 15:36
@facet28: Nie mogłem się oprzeć, żeby nie odpisać: opis twojego samopoczucia dokładnie odpowiada temu co sam niedawno przeszedłem. Wiem, że na tym forum nie jest w dobrym tonie dawanie komuś rad, ale przez to podobieństwo powiem ci: szkoda czasu. Im szybciej rozprawisz się z tym co przeszkadza ci normalnie żyć tym lepiej dla ciebie i dla twojego związku. Idź na terapię. Piszesz, że nie masz sobie nic do zarzucenia. I bardzo dobrze, dlaczego miałbyś sobie cokolwiek zarzucać? Ale jest też tak, że te myśli, "... które przychodzą znikąd i tam też znikają ..." psują ci nastrój. Do tego stopnia, że myślisz o samobójstwie, a to raczej nie są najszczęśliwsze myśli. Ale wierzę, że nie zrobisz nic tak głupiego. Coś w tobie nie chce się poddać i szuka (świadomie czy nie - pomocy). Dlatego znalazłeś się na tym forum, i dlatego postanowiłeś o tym napisać choć wydawało ci się to "ekshibicjonizmem". Więc nie poddawaj się i pozwól sobie pomóc. Ale nasze posty, choć mogą na chwilę przynieść ci ulgę nie załatwią sprawy. Musisz to załatwić ty - sam na sam, oko w oko z terapeutą ... Brrr....

Trzymaj się.

BTW "Chyba cię już nie kocham" to wstrętne manipulanctwo emocjonalne.
Marian Alter-Super-Ego
"Wielki bowiem jest magnetyzm serc ludzi popieprzonych"
http://www.alter-super-ego.pl/
Avatar użytkownika
Offline
Posty
57
Dołączył(a)
11 sie 2010, 19:03
Lokalizacja
Lhasa

Re: Boję się już żyć a może straciłem poprostu

przez facet28 13 sie 2010, 13:20
Witajcie ponownie,

chyba jednak bez terapi sie nie obejdzie – tylko po co. Wczoraj caly dzien normalnie dzialalem ( tzn praca, praca, praca - chwila rozmowy z "tą która już mnie nie kocha" ale w przypływie dobrocie a może wyrzutu sumienia dała mi jeszcze chwile twierdząc że może cos się zmienii a chwila upływa w środę kiedy to wyjeżdza na ponad tydzień), wracając samochodem znów trafiła mnie straszna myśl. Zaczełem się trząść, myślałem o tym by dojechać jak najszybciej do domu sprawdzić czy wszystko mam juz przygotowane i "rozwiązać sprawa". Trwało to około 15 minut i nim dojechałem do domu przeszło mi. W tym czasie myślałem jeszcze o tym że sam świadomość że ktoś inny będzie z "nią", ktoś inny będzie ją dotykała, mało niedoprowadziła mnie do szału. To było straszne 15 minut mojego życia. Jak już dojechałem do domu niby wszystko było oki - MP3 na uszy spacero/bieg - wtedy nie myślałem o niczym a potem znów - 1000 myśli przez głowę - że muszę jeszcze coś zrobić, a może niczego nie chce zrobić, a co będzie jak już więcej jej nie zobaczę ale przeciez to nie problem bo i tak mnie nie będzie więc po co się martwić a może jednak pomartwić - przeszło mi około północ. Wypiłem pół browarka - resztę wylałem i położyłem się spać.....

Terapia, psycholog, psychiatra - strasznie mi się to kojarzy - miałem do czynienia z psychologiem po obu wypadkach i nie wspominam tego zbyt dobrze. Wtedy mi nie pomogli, zrezygnowałem i poradziłem sobie sam - wypracowując pewien schemat który powtarzałem jak mantrę dodając pewne elementy co jakiś czas i w pewnym momecie obudziłem się rano i już nie miałem problemu - tak jak by w czasie snu ktoś mnie zrestartował.
Teraz to chyba sam restart nie pomoże – zresztą wtedy miałem jakiś sens – wydawało mi się że upadłem tak że nikt się z tego nie podniesie – rzeczywistość okazała się inna. Upadam dopiero teraz , niektórzy pewnie pomyślą teraz „ o co mu chodzi, raz pisze o tym innym razem o innym, przecież już w kilku postach napisane – lekarz, piguła, szczęście, po problemie i niech znika z forum” ale jeszcze to pobędę, oczywiście jeżeli pozwolicie.

Miałem się w sobotę rano wybrać gdzieś, zabrać sprzęcik, w las ze znajomymi – wylać trochę potu ale to co od 3 lat sprawiało mi przyjemność dzisiaj rano przestało mi ją sprawiać – pojawiła się niechęć, bezsensowność działania, myśli że to strata czasu lepiej czekać na telefon, malia lub smsa od „niej” – czyli zniknęła kolejna rzecz która sprawiała mi przyjemność. Oj dziwny jest ten świat jak śpiewała Czesiu….
Offline
Posty
8
Dołączył(a)
06 sie 2010, 10:37

Re: Boję się już żyć a może straciłem poprostu

Avatar użytkownika
przez CzarnaZebra 13 sie 2010, 14:51
Nie, nie znikaj z forum, to nie randki o2, żeby być tylko na moment, znaleźć i spadać :)
Zobacz, piszesz a inni odpisują, wiesz że to znaczy, że chyba jesteś tu potrzebny? Doradzić dobra rzecz, ale pogadać też dobrze.
:D
"Gdy gubię sny, jakby nigdy nie były, wysycha źródło mojej wielkiej siły"
Obrazek
Avatar użytkownika
Offline
Posty
347
Dołączył(a)
21 lut 2008, 02:15
Lokalizacja
Warszawa

Sortuj wg

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 7 gości

Przeskocz do