nie wiem co się dzieje

Forum poświęcone depresji oraz CHAD. Jeżeli czujesz, że sam/a sobie nie radzisz, nie zwlekaj z napisaniem o tym. A jeżeli depresje masz za sobą - możesz podzielić się wskazówkami.

nie wiem co się dzieje

przez niewiesz 26 mar 2010, 23:13
Specjalnie się zarejestrowałam, aby się wypowiedzieć i teraz nie wiem od czego zacząć... Chyba dość dużo jest tego typu wątków, no ale cóż, może ktoś mi pomoże.
Zaczęło się chyba w tamtym roku (byłam w 1kl liceum). Trochę dziwnie czułam się w nowej szkole, ale byłam zadowolona z fajnej klasy i sympatycznych nauczycieli. Odkąd pamiętam często opuszczałam lekcje, ale w liceum moja frekwencja o wiele się pogorszyła, przez pierwsze półrocze dawałam radę, później było gorzej. Wszystko się na siebie nałożyło, czyli śmierć kolegi, groziło mi powtarzanie roku, kłopoty z "ukochanym" i inne problemy. Czułam się strasznie, myślałam o samobójstwie, o tym jaka jestem beznadziejna, na nic nie miałam ochoty. Z trudem, ale jakoś się ogarnęłam i poprawiłam wszystkie przedmioty i wyszło na to, że będę pisała poprawkę w sierpniu. Przyszły wakacje, prawie cały lipiec przesiedziałam w domu, bo nie miałam ochoty nigdzie wychodzić(dodam, że nawet nie wzięłam książki do ręki, żeby się czegoś nauczyć), w sierpniu pojechałam z rodziną nad morze. W połowie pobytu, podczas samotnego spaceru, w słoneczny dzień, plażą, zrozumiałam, że życie jest piękne. Szłam i sama do siebie się uśmiechałam, od dawna tak dobrze się nie czułam, było pięknie. Zdałam poprawkę. Obiecałam sobie, że w tym roku szkolnym wezmę się za siebie, będę chodziła do szkoły i będę się uczyć. Długo to nie trwało... znowu zaczęłam opuszczać lekcje, ale tym razem już tygodniami, ale mimo to było mi lepiej, niż rok temu, chociaż poczucie beznadziejności ciągle mi towarzyszyło. Mimo tego wszystkiego, zawsze zdarzały mi się dni euforii, jakbym się czegoś naćpała. W tego roczne ferie dużo paliłam marihuany (czytałam, że 4-krotnie zwiększa szanse na depresje i inne tego typu choroby), obiecałam sobie, że po feriach to rzucę i tak się stało, ale od początku marca (po feriach) coś się ze mną dzieje... Cały czas chce mi się płakać, często siadam i płaczę jak małe dziecko, wróciły myśli samobójcze, wiem, że jestem beznadziejna i żałosna. Na samą myśl, że będę musiała rano wstać, iść do szkoły, udawać, że jest dobrze, mam ochotę uciec, coś zrobić... Potrafię udawać, że jest dobrze, ale tylko przez gg, albo esy, bo gdy przychodzi mi np. rozmawiać przez telefon jest gorzej, nie wspomnę o normalnym spotkaniu. W szkole do nikogo się nie odzywam (może, że mnie o coś pyta, a dodam, że zawsze byłam wesołą, zwariowaną, rozmowną dziewczyną), wszyscy pytają, co się dzieje, przeważnie odpowiadam, że się nie wyspałam i z jednej strony cieszę się, że mi wierzą, a z drugiej chce mi się płakać, że nawet najbliżsi nie widzą, że dzieje się ze mną coś okropnego. Robiłam sobie testy na depresje i z każdego mi wychodziło, że mam ciężką depresje (wiem, że to nie jest pewne). Problemy ze snem mam od dawna, ale nie mam pojęcia od kiedy konkretnie. Różnie bywa, wcześniej kładłam się koło 3, rano wstawałam do szkoły i po szkole od ok. 15 spałam do 18, a teraz jest podobnie, ale o wiele dłużej śpię, jeśli tylko mogę (najprzyjemniejsza rzecz w moim życiu) i zawsze budzę się przed budzikiem ok. 5-7 rano. Mam problemy, żeby się skupić i coś zrobić, zawsze myślałam, że to przez palenie marihuany, teraz nie wiem... Wcześniej gdy miałam nóż na gardle, to siadłam i na tą 2 jakoś się nauczyłam, a teraz nie potrafię, boję się, chcę zdać, ale się nie uczę i nie umiem wytłumaczyć dlaczego. Miałam ostatnią szanse żeby zaliczyć semestr z j. niemieckiego i nie poszłam. Wiele rzeczy miałam tu napisać, ale już nie pamiętam co;) więc przejdę do sedna, co mam robić? Nie chcę do nikogo iść z tym problemem, ani z nikim o tym rozmawiać. Dodam, że przez ten czas miałam chyba ze 2 dni takie, że naprawdę szczerze się śmiałam, więc może to nie jest depresja????
Przepraszam za niespójność wypowiedzi i proszę o odpowiedzi. Mam nadzieję, że komuś zechce się przeczytać moją żałosną historię;) wtrącę jeszcze, że CZASAMI mam ochotę gdzieś wyjść, ale jak pomyślę, że będę musiała udawać, że jest dobrze i starać się podtrzymywać rozmowę i uśmiechać to już mi się odechciewa... Nie wiem już co mam o tym wszystkim myśleć, chcę żeby to minęło, żeby było jak dawniej...

[Dodane po edycji:]

Proszę, niech ktoś coś napisze. Nie wiem co mam robić... Myślicie, że może przejść samo? W końcu był taki dzień, że czułam i zachowywałam się w miarę normalnie (czyt. prawie jak dawniej).
Offline
Posty
12
Dołączył(a)
26 mar 2010, 21:47

Re: nie wiem co się dzieje

przez linett 30 mar 2010, 10:06
Witaj :) nie sądzę by samo przeszło dlatego że ja na takiego typu zaburzenia cierpię od dawna. Są dni takie jak u Ciebie kiedy czuję się fantastycznie, że radzę sobie z każdym problemem, uśmiecham się sama do siebie, doceniam wszystko, podziwiam piękno otaczającego mnie świata itp. ale są też takie dni kiedy zwyczajnie z niczym sobie nie radzę, zupełna przeciwność tych pięknych niegdyś chwil. Staję się nie do wytrzymania, wiem że swoim zachowaniem ranię bliskie mi osoby, a potem znowu przychodzę te lepsze dni i miewam wyrzuty sumienia. Tak jest u mnie w kółko.. raz dobrze raz źle.

Dodam też że najlepiej będzie jeśli się komuś wygadasz, tak prosto w oczy, to w jakiś sposób pomoże Ci. Może jakiejś koleżance jeśli masz, komu kolwiek. Nie trzymaj tego w sobie. Ulży Ci ale i słuchacz może Ci coś doradzić, wesprzeć w trudnych chwilach.
Offline
Posty
17
Dołączył(a)
29 mar 2010, 19:32

Re: nie wiem co się dzieje

przez ewaryst7 30 mar 2010, 10:25
Witaj.Wydaje mi się , że cierpisz na depresję dwubiegunową , gdzie stany apatii , zniechęcenia przeplataja sie ze stanami euforii i dobrego samopoczucia.Sama sobie nie poradzisz.Nie lekcewaz tego.Koniecznie , ale to koniecznie powinnaś pójsć do lekarza.porozmawiaj o tym z kims dorosłym , z kimś komu ufasz, i do dzieła.Jestes bardzo młoda i szkoda marnować czas na niepotrzebne cierpienie.Im szybciej zaczniesz leczenie , tym lepiej.Nie czekaj.Pozdrawiam Cie.
Offline
Posty
2102
Dołączył(a)
29 maja 2008, 08:11
Lokalizacja
Braniewo-City

Doradca Nerwica.com

przez Doradca Nerwica.com
Polecam tych psychologów i psychoterapeutów z Twojej okolicy
Doradca Nerwica.com

Re: nie wiem co się dzieje

przez niewiesz 31 mar 2010, 00:48
Dziękuję bardzo za odpowiedzi. Trudno mi o tym mówić, bo od razu chce mi się płakać. Zastanawiałam się właśnie, czy nie jest to depresja dwubiegunowa... Ale w sumie u mnie wyglądało to tak styczeń 2009 - lipiec 2009 złe samopoczucie i chyba była to łagodna depresja, czy coś w tym stylu, sierpień 2009 - luty 2010 wszystko dobrze i od marca jest tragedia 10x gorzej niż w tamtym roku. Pocieszałam się, że były w marcu ze 2 dni takie w których byłam w stanie normalnie rozmawiać z ludźmi i się uśmiechać. To może to nie jest depresja, tylko po prostu "gorszy czas"... ??
Offline
Posty
12
Dołączył(a)
26 mar 2010, 21:47

Re: nie wiem co się dzieje

przez ewaryst7 31 mar 2010, 07:52
Nie.To nie jest gorszy czas..Przykro mi jesli Cię zdołowałam.Musisz cos zrobić w kierunku swojej depresji.Napisz co postanowiłaś.
Offline
Posty
2102
Dołączył(a)
29 maja 2008, 08:11
Lokalizacja
Braniewo-City

Re: nie wiem co się dzieje

przez niewiesz 31 mar 2010, 12:42
Wiem, że to głupie, ale nic nie zrobię. Dalej będę dusiła to w sobie i udawała, że jest dobrze, a w sierpniu może znowu mi przejdzie;) Nie wyobrażam sobie opowiadać o tym komuś. Powiedziałam przyjaciółce i chyba żałuję, ci którzy nie przeżywali takiego czegoś, chyba nigdy nie zrozumieją... Powiedziała mi żebym się wzięła za siebie, postarała chodzić do szkoły i wszystko poprawiła, że dam rade... i jak ja mam jej wytłumaczyć, że po prostu nie mogę...
Offline
Posty
12
Dołączył(a)
26 mar 2010, 21:47

Sortuj wg

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 12 gości

Przeskocz do