Pomocy! Zachłysnęłam się, teraz boje się jeść...

Subforum poświęcone nerwicy lękowej.

Pomocy! Zachłysnęłam się, teraz boje się jeść...

przez Cicha_rzeka 17 gru 2012, 20:21
Witam was... Od pewnego dnia, dokładniej od tego piątku, moje życie uległo strasznej zmianie. Wszystko przez niewinne zachłyśnięcie...
W piątek, w godzinach 20:00 - 21:00, jadłam sobie kanapkę z szynką, oglądając przy tym filmik na youtubie. Nagle kawałek chleba źle zagnieździł się w moim gardle i doznałam uczucia przenikliwego zimna. Czym prędzej wyplułam kawałek chleba, biorąc parę łyków soku. Zamiast ulgi poczułam jakby moje gardło zostało zatkane przez gruby kawałek drewna. Doznałam silnych drgawek a zaraz po nich przyszło uczucie gorąca i zimna na przemian. Wyłączyłam komputer, kładąc się do łóżka by zasnąć. Nie udało mi się to. Zaraz po zachłyśnięciu pojawił mi się, nagle, lęk przed śmiercią oraz samotnością. Zaczęło mną strasznie telepać, zaczęłam mieć trudności z oddychaniem. Poszłam szybko do babci mówiąc jej o swoich dolegliwościach. Przesiedziałam z nią parę minut, lecz strach nie odszedł. Myślałam, że umrę albo stracę zdrowe zmysły. Serce mi strasznie szybko biło, zaczęłam się pocić. W wyniku stresu poszłam do matki pytając się jej czy mnie Kocha (Nie mam z nią za dobrych relacji). Następnie to samo pytanie zadałam Ojcu (Którego przedtem nienawidziłam, teraz jakoś mi obojętny jest) i na końcu znów wróciłam do babci.
Z piątku na sobotę nie spałam, miałam gwałtowne drgawki, mocno ściskałam przy tym zęby nie dopuszczając powietrza do płuc. Babcia zaczęła się nade mną modlić a ja błagałam tylko, by to piekło się skończyło. Zasnęłam dopiero o 12:00 rano a obudziłam się o 14:00. Potem było tylko gorzej; Czułam lęk przed domownikami, pytałam ich cały czas czy mnie kochają, płakałam, znów miałam przyspieszony oddech i kołotanie serca. Do ust nic nie wzięłam.
W niedziele historia się powtórzyła, lecz wtedy matka poszła mi kupić neopersen. Dostałam neopersen o 17:40, przedtem dostałam zaś krople walerianowe oraz neospasminę. Nic mi to nie pomogło. Cały dzień leżałam zaś w nocy pojawił się kolejny strach; Że uduszę się podczas snu, że nikt nie zauważy mojej śmierci, ba, nie przejmie się nią. Spałam z mamą i to niewiele dało. Zasnęłam o 22:00 i obudziłam się o 5:00 rano.
Dziś znowu nic przełknąć nie mogę, w szkole miałam duszności. Chciałam napić sie wody i zjeść trochę bułki ale dostałam ataku paniki na lekcji i musiałam przerwać konsumpcję.
Co ja mam zrobić? Błagam, pomóżcie mi! Mam 17 lat, miałam depresję i nerwicę, lecz żyłam w miarę spokojnie. Teraz mam jakieś straszne lęki, nic nie jem, nie mogę skupić sie na lekcjach, na książkach, na relacjach z ludźmi, na niczym. Nawet spokojnie muzyki słuchać nie mogę bo od razu mam jakieś drgawki. Boje się, że terapie i leki mi nie pomogą i umrę.
Relacje w domu mam niepoprawne. Czy to wpływa jakoś na moje lęki?
Offline
Posty
5
Dołączył(a)
17 gru 2012, 20:11

Pomocy! Zachłysnęłam się, teraz boje się jeść...

Avatar użytkownika
przez Absinthe 17 gru 2012, 20:27
Niepoprawne relacje zawsze się jakoś odbijają ...a czym się teraz leczysz?,rozumiem bierzesz jakieś leki?
You have to die a few times
before you can really
live.
Von all den Dingen, die ich verloren habe, vermisse ich meinen Verstand am meisten
Avatar użytkownika
Offline
Posty
1839
Dołączył(a)
09 mar 2012, 21:53

Pomocy! Zachłysnęłam się, teraz boje się jeść...

Avatar użytkownika
przez linka 17 gru 2012, 20:49
Jak najszybciej wskazany psychiatra i jakieś leki + psychoterapia...... bo rozumiem, że się nie leczysz? Czy masz postawioną jakąś diagnozę?
Zawsze trzeba działać. Źle czy dobrze, okaże się później. Żałuje się wyłącznie bezczynności, niezdecydowania, wahania. Czynów i decyzji, choć niekiedy przynoszą smutek i żal, nie żałuje się...
Avatar użytkownika
Offline
Przyjaciel forum
Posty
11446
Dołączył(a)
10 gru 2007, 14:11
Lokalizacja
Rivia

Doradca Nerwica.com

przez Doradca Nerwica.com
Polecam tych psychologów i psychoterapeutów z Twojej okolicy
Doradca Nerwica.com

Pomocy! Zachłysnęłam się, teraz boje się jeść...

przez Cicha_rzeka 18 gru 2012, 17:18
Absinthe napisał(a):Niepoprawne relacje zawsze się jakoś odbijają ...a czym się teraz leczysz?,rozumiem bierzesz jakieś leki?


Teraz niczym choć kiedyś dawali mi tam jakieś leki. Teraz dostaje od matki neospasminę oraz neopersen na zmianę.

-- 18 gru 2012, 16:24 --

linka napisał(a):Jak najszybciej wskazany psychiatra i jakieś leki + psychoterapia...... bo rozumiem, że się nie leczysz? Czy masz postawioną jakąś diagnozę?


Leczyłam się ale zaprzestałam. Miałam stwierdzoną nerwicę i depresje. Na początku funkcjonowałam nieźle; bałam sie trochę ludzi więc chodziłam na indywidualny tok nauczania, rodziców nienawidziłam bo nigdy się mną nie interesowali więc uciekłam w świat internetu. I było dobrze nawet. A teraz, nagle, w piątek sie zachłysnęłam i świat mi runą do góry nogami. Od soboty nic mnie nie interesuje, czuję pustkę jakąś, takie no... mm... Jedną nogą jestem tutaj a drugą gdzieś lawiruje po nicości. Mam świadomość tego, że to tylko głupie zachłyśniecie ale, mimo to, COŚ mi blokuje umysł, nie pozwala zająć się rzeczywistością. Przeraża mnie to, bo nie chce by uczucia i emocje umarły we mnie. Chce normalnie słuchać muzyki, czytać książki, pisać opowiadania, zająć się informatyką czy coś... Przez to zachłyśnięcie i te ataki paranoi/obsesji/manii (jakkolwiek by to nie brzmiało) jestem skazana na ''wewnętrzne więzienie''.
Offline
Posty
5
Dołączył(a)
17 gru 2012, 20:11

Pomocy! Zachłysnęłam się, teraz boje się jeść...

Avatar użytkownika
przez L.E. 18 gru 2012, 17:26
Cicha_rzeka, czyli to był Twój pierwszy atak paniki?
To wywraca świat strasznie do góry nogami... Też długo, żyłam sobie spokojnie z nerwicą i depresją, ale dopiero takie stany skłoniły mnie do tego, żeby się w końcu wziąć za siebie ;)
'Każdy z nas jest łodzią, w której może się z potopem mierzyć,
cało wyjść z burzowej chmury, musi tylko w to uwierzyć"
Avatar użytkownika
Offline
Posty
3514
Dołączył(a)
03 mar 2010, 18:48

Pomocy! Zachłysnęłam się, teraz boje się jeść...

przez Cicha_rzeka 18 gru 2012, 18:16
L.E. napisał(a):Cicha_rzeka, czyli to był Twój pierwszy atak paniki?
To wywraca świat strasznie do góry nogami... Też długo, żyłam sobie spokojnie z nerwicą i depresją, ale dopiero takie stany skłoniły mnie do tego, żeby się w końcu wziąć za siebie ;)


Tak to mój pierwszy atak paniki. Wcześniej nawet jak pomyślałam ''A co jak umrę w nocy?'' to jakoś mi to po dwóch minutach przechodziło i zasypiałam jakby nigdy nic. A teraz to czuje się tak, jakbym wyszła ze swojej skóry i zaczęła życie w innym, dziwniejszym ciele.
Ale wiesz, dziś rozmawiałam dużo z pedagożką i ta rozmowa tak mi pomogła, że przełamałam się i w końcu po czterech dniach zjadłam trochę obiadu i całą pizzę :3
Offline
Posty
5
Dołączył(a)
17 gru 2012, 20:11

Pomocy! Zachłysnęłam się, teraz boje się jeść...

Avatar użytkownika
przez L.E. 18 gru 2012, 18:48
Cicha_rzeka, na zdrowie i smacznego ;)
Nie doczytałam, czy chodzisz teraz do jakiegoś psychologa?
Jeśli nie, to na pewno powinnaś.
Takie lęki się w człowieku kumulują i tylko czekają na to, żeby wyjść na wierzch pod jakimś pretekstem...
'Każdy z nas jest łodzią, w której może się z potopem mierzyć,
cało wyjść z burzowej chmury, musi tylko w to uwierzyć"
Avatar użytkownika
Offline
Posty
3514
Dołączył(a)
03 mar 2010, 18:48

Pomocy! Zachłysnęłam się, teraz boje się jeść...

przez zjebnerwicowy 18 gru 2012, 22:44
1. Wątpię, żebyś drgawki miała. Pewnie dreszcze. Piszę o tym, bo sam miałem taki epizod jak mi się problemy zaczęły. Wezwana karetka przyjechała tylko dlatego, iż rodzice powiedzieli, że mam drgawki (dla nich było to samo co silne drżenie mięśni całego ciała, jakie miałem). Sanitariusze byli niezbyt zadowoleni, dali pouczenie, czym są drgawki :D
2. Też miałem swego czasu problem, nawet 2 razy, z połykaniem w obydwu przypadkach z tego samego powodu - zachłyśnięcia się czymśtam. I powiem tak, tylko własną wolą można się tego dziadostwa pozbyć. Żadne leki, żaden psychiatra - nie korzystałem, a zwalczyłem. Problem leży w tym, że sam fakt spożywania posiłku jest stresujący, a dokładniej:
a) wspomnienie i lęk przed wyimaginowanym udławieniem
b) dłuższa konsumpcja wynikając z blokady i utrudnionego przełykania
c) wzmożona ostrożność, narastające obawy, poirytowanie zbyt długą konsumpcją
d) samonakręcanie, występujące z każdym kolejnym posiłkiem.
3. Z moich doświadczeń, lęk się da przełamać jak po pierwsze dojdziesz do ściany i stwierdzisz, że tak dalej nie można, bo co masz do stracenia (albo się udławisz albo będzie wieki z męczyć, więc jemy normalnie), a po drugie odpowiednia nastawienia, istotne też by na posiłku się nie koncentrować. Niestety wymaga to własnej woli i pracy nad sobą. Jak wróci radość jedzenia, problem znika.
Moja walka. Z nerwicą. Nie uznaję kompromisu. Na polu bitwy w starciu o czystość mojego umysłu może zwyciężyć tylko jedna strona, druga musi zostać całkowicie zmiażdżona. Wiem, że wygram. Absolutne unicestwienie nerwicy, oto cel do którego dążę:

http://www.youtube.com/watch?v=6qG1sZhO74A
Offline
Posty
104
Dołączył(a)
06 lut 2012, 21:16

Pomocy! Zachłysnęłam się, teraz boje się jeść...

Avatar użytkownika
przez linka 19 gru 2012, 16:53
zjebnerwicowy, straszny nacisk kładziesz na to jedzenie... a to tylko objawy anie główny problem.....
Ty dałeś z tego sam radę wyjść ale nie pisz, że terapia i leki są kompletnie niepotrzebne bo nie każdy jest taki jak Ty.
Zawsze trzeba działać. Źle czy dobrze, okaże się później. Żałuje się wyłącznie bezczynności, niezdecydowania, wahania. Czynów i decyzji, choć niekiedy przynoszą smutek i żal, nie żałuje się...
Avatar użytkownika
Offline
Przyjaciel forum
Posty
11446
Dołączył(a)
10 gru 2007, 14:11
Lokalizacja
Rivia

Pomocy! Zachłysnęłam się, teraz boje się jeść...

Avatar użytkownika
przez rixaa 20 gru 2012, 00:58
Po pierwsze od nerwicy nie umrzesz to tylko twoja psychika plata ci figle.
po drugie leki bardzo pomagaja w codziennym normalnym funkcjonowaniu ale nie dokonca rozwiazuja problem..
po trzecie zalezy na jakiego terapeute sie trafi ja chodzilam do takiej babki ze zamiast lepiej bylo mi gorzej i ciagle milczalysmy.. ;/ wiec to olalam .

tak wogole to ja tez po zaksztuszeniu mialam problem z lykaniem strasznie wtedy schudlam.. pomogl mi sedam 6 .
Glowa do gory i pozytywne myslenie
"Ale człowiek ta­ki już jest.Zastępu­je strachem większą część swoich emocji. "
"Co spra­wia, że człowiek zaczy­na niena­widzić sam siebie? Może tchórzos­two. Al­bo nieodłączny strach przed po­pełnianiem błędów, przed ro­bieniem nie te­go, cze­go in­ni oczekują."
P.Coelho
Avatar użytkownika
Offline
Posty
145
Dołączył(a)
19 mar 2012, 00:54
Lokalizacja
UK

Pomocy! Zachłysnęłam się, teraz boje się jeść...

Avatar użytkownika
przez tahela 20 gru 2012, 05:37
Cicha_rzeka,
szokowa reakcja organizmu a duze zachłyśnięciem sie i w zwiazku z tym ataki paniki, moze przejdzie samo,ale jka nie jesz juz kilka dni to radze do psychiatry zasuwać zanim z powodu głodu wylądujesz na intensywnej terapii
Kto utraci raz będzie zawsze czekać
Zatrzymujesz czas i zaglądasz w przepaść
Zostaje smutek i tylko smutek
Ostry jak nagły serca głód
Wiatr co zwala z nóg
Smutek i ty
Avatar użytkownika
Offline
Posty
10990
Dołączył(a)
09 sty 2011, 23:22

Pomocy! Zachłysnęłam się, teraz boje się jeść...

Avatar użytkownika
przez rixaa 20 gru 2012, 16:02
Ja tez myslalam ze mi przejdzie samo .. eh jednak nic nie daloo.. Bylam tak głodna , ze po nocach snily mi sie hamburgery. A jesc moglam tylko rano ew cos plynnego w poludnie .
Do lekarza !
"Ale człowiek ta­ki już jest.Zastępu­je strachem większą część swoich emocji. "
"Co spra­wia, że człowiek zaczy­na niena­widzić sam siebie? Może tchórzos­two. Al­bo nieodłączny strach przed po­pełnianiem błędów, przed ro­bieniem nie te­go, cze­go in­ni oczekują."
P.Coelho
Avatar użytkownika
Offline
Posty
145
Dołączył(a)
19 mar 2012, 00:54
Lokalizacja
UK

Pomocy! Zachłysnęłam się, teraz boje się jeść...

przez Cicha_rzeka 16 sty 2013, 00:42
rixaa napisał(a):Ja tez myslalam ze mi przejdzie samo .. eh jednak nic nie daloo.. Bylam tak głodna , ze po nocach snily mi sie hamburgery. A jesc moglam tylko rano ew cos plynnego w poludnie .
Do lekarza !



A mi właśnie ten lęk przed jedzeniem teraz przeszedł. No ale wszystko, co jest piękne, szybko się kończy. I nie mówię tu o tym, że lęk przed jedzeniem powrócił bo to akurat pokonałam przy pomocy pedagoga szkolnego. Teraz natomiast mam inny problem (Jakie to dziwne, jeden lęk pokonuje i za chwile doczepia się do mnie drugi). I to chyba dotyczy natręctw/obsesji. Od dłuższego czasu myślę o eutanazji albowiem coś z moją psychiką się stało, że non stop myślę o śmierci. Nic mnie nie cieszy, na pasjach się skupić nie mogę bo one mi tak jakby ''odfrunęły''. Jestem tego świadoma, lecz nie potrafię z tym walczyć. Myśli o śmierci (śmierć jako oaza spokoju) pojawiają się w nocy a zaraz po nich następują ataki (Uczucie gorąca w brzuchu, zawiązanej pętli na szyi, dreszcze). Próbuję nie myśleć ale kiedy nie myślę o tym nawet to pojawia się w mojej głowie myśl; ''Jesteś śmieciem. Po co Ty żyjesz? Nie ma sensu żyć, nie ma sensu oddawać się pasjom. Nic nie ma sensu''. To sprawia, że zaniedbuję siebie; nie dbam o zdrowe zęby, o wygląd, nie uczę się, często leże na łóżku i patrzę godzinami w sufit albo non stop śpię, by jakoś ''uciec'' z tego życia. Z drugiej strony myślę, że to jest też spowodowane tym, że boję się nocy. Dlaczego? Bo boję się, że w nocy szpitale nie funkcjonują i jak będę miała kolejny atak to umrę, nikt mi nie pomoże a ja będę cierpiała. Dlatego wolę miewać ataki rano ale ona, jak na złość, pojawiają się w nocy.
Często nie mogę o tych atakach pisać czy wspominać, bo gdy tylko o nich wspomnę to ten atak przed śmiercią mi się pojawia i zaczynam się dusić oraz miewam uczucie zimna/gorąca na przemian. Zupełnie tak jakby w moim ciele stacjonowały dwie osoby: Siedemnastoletnią dziewuchę, która stara się twardo stąpać po ziemi oraz sześcioletnie dziecko, które nie rozumie pojęcia ''śmierć'' i się go panicznie boi. Muszę tu wspomnieć, że w tym wieku też miałam ataki lękowe związane ze śmiercią. Pamiętam, że budziłam mamę i pytałam czy ona żyje. Nie wiem nawet czemu. Podejrzewam, że to dlatego bo czasami wracała trochę podpita z imprez i nie słyszała tego, co do niej mówię. Albo może to od tego, że oglądałam dużo seriali kryminalnych.
Co ja mam w tej sytuacji zrobić? Nie dość, że boję się śmierci (przez tą obsesję nie mogę spokojnie funkcjonować choć bardzo pragnę się tego natręctwa pozbyć. Chce norma,nie pisać opowiadania, sluchać muzyki, opiekować się kotami i czytać książki) to i znów powrocił do mnie lęk przed ludźmi. Mam w sobie taki kontrast: Z jednej strony chcę być z ludźmi by w razie ataku mnie uratowali, z drugiej strony się ich wstydzę/ boję. Kiedy jestem w klasie strasznie boli mnie żołądek, mam biegunki i gazy. W jednym dniu, w szkole, potrafię do ośmiu razy odwiedzić toaletę (W zależności od tego ile mam lekcji, zawsze po lekcjach chodzę do toalety, bo w trakcie lekcji boję się, że jak wyjde do toalety to klasa będzie się śmiać ze mnie, że mam jakieś gastronomiczne problemy). Klasę mam na szczęście tolerancyjną, lecz to nie pomaga. Kiedy tylko siedzę przy nich to nagle, ot tak, zaczynam mieć gazy. Są one tak bolesne, że zamiast skupiać się na lekcji, skupiam się na bólu stworzonym przez podświadomość. Często gryzę się albo szczypię by zająć się innym bólem niż tym, który atakuje mój żołądek. Ciągle mam wrażenie, że mi się wymsknie i mnie ludzie upokorzą i nigdy więcej nie będę mogła pokazać im się na oczy. I nie pomaga mi nawet fakt, że klasa bardzo mnie lubi i raczej coś takiego nie powinno mieć miejsca (Jestem w szkole socjoterapeutycznej). Biorę na to lek, neospasminę, i to pomaga przez jakiś czas ale czuję, że powinnam wziąć się za siebie i odsunąć leki. Bo ile można je brać? Chce normalnie siedzieć z ludźmi a nie całe życie brać leki, żeby tylko usunąć chwilowy lęk. To zaczyna mnie dobijać bo wiem, że mogę stać się lekomanką (jak moja matka) jak mój stan nie ulegnie poprawie. A nie ulega od wielu lat. Boję się ludzi od 2009 roku. Moja matka twierdzi, że zmyślam i każe mi nikomu o tym nie mówić, bo tylko ją ośmieszę przed ludźmi.
Bardzo boję się, że te okropne stany lękowe nie odejdą i będę skazana na szpital. Ja chcę być samodzielna, chce kochać innych i chcę aby kochano mnie. Chce realizować się jako pisarka ale nie mogę, nie umiem, lęki doprowadzają mnie do szaleństwa. W sumie ta cała sytuacja spowodowała, że prócz dodatkowych natręctw, zaczynam cierpieć na oziębłość seksualną. Nie myślę o tym (już) by mieć dzieci, by w życiu pójść do łóżka z mężczyzną a jacykolwiek przystojni mężczyźni nie budzą we mnie entuzjazmu. Czuję, że moje emocje się wypaliły, nie umiem cieszyć się z drobnych rzeczy ani z tych wielkich. Kiedy matka mi kupuje jakąś ulubioną książkę, nie cieszę się. Ale to może dlatego, bo ojciec powiedział, że książki to syf i mam z tym skończyć, bo to g*wniane? Jestem świadoma, że on tak mówi, by mnie skrzywdzić (Sam mi powiedział, że lubi niszczyć psychicznie ludzi), ale moja podświadomość/ duma?/godność? tego nie pojmuje... Przez to wszystko nawet pisanie opowiadań, które kochałam od ośmiu lat, nie sprawia mi radości, nie sprawia mi radości opisywanie swojego wymarzonego świata, nie wspominając już o ludziach, którzy w ów wykreowanym świecie istnieją. A nawet jak czuję lekką radość, to jest to porównywalne do włożenia zapalonej zapałki pod wodę - dwie sekundy ogień się pali i nagle tsssss, nie ma ognia.
Offline
Posty
5
Dołączył(a)
17 gru 2012, 20:11

Sortuj wg

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 42 gości

Przeskocz do