Szkoła i nerwy

Subforum poświęcone nerwicy lękowej.

Szkoła i nerwy

przez Michałek92 01 lut 2011, 15:24
W tym roku poszedłem do nowej szkoły. Wcześniej chodziłem do LO, w którym zakolegowałem się ze wszystkimi. Czułem się swobodnie i pewnie. Byłem jednym z liderów. Przez wakacje poznałem sporo nowych ludzi. Ze wszystkimi z łatwością się zaprzyjaźniłem. Nowe znajomości nie ograniczały się jedynie do chłopaków, bo poznałem wiele dziewczyn. Nie znaliśmy się dobrze, ale czułem się z każdą bardzo swobodnie, łatwo się otwierałem. Od września jestem nie tą samą osobą. Czułem się tak pewnie siebie, że normalnie podrywałem z sukcesami dziewczyny wszędzie gdzie się dało. Zmieniłem szkołę, bo zdecydowałem się pisać maturę z przedmiotów, które skończyły się w mojej byłej szkole, a chcę uzyskać świetny wynik. Nowa szkoła, nowa klasa nie były dla mnie żadnym wyzwaniem, bo jak tu się bać, skoro w tamtej szkole byłem lubiany przez wszystkich. Do tego poznałem dużo osób przez wakacje, dlaczego więc miałoby być inaczej z kolegami z nowej klasy. Niestety okazało się, że nie miałem racji. Co prawda ze szkoły zadowolony jestem, ale moja klasa ... Nie umiem się zakolegować, z jednymi po prostu nie mam o czym rozmawiać, z innymi również, pozostali mają dziecinne zainteresowania - gry, komputery (to jest w porządku, ale nie w stopniu w jakim oni się pasjonują - cały czas internet).
Martwi mnie też fakt, że boję się dziewczyn z klasy. Nie potrafię tego wyjaśnić, ale
wstydzę się ich, nie rozmawiam z nimi, mam lęk przed nimi. Nie wiem czy wynika to z tego, że wiem, iż gdybym zaczął być sobą, to z pewnością namieszałbym w głowach paru dziewczynom, co nie spodobałoby się kolegom z klasy, lub z czegoś innego.
Do tego cały czas w klasie stresuję się. Przez wszystkie godziny siedzę napięty, wykonuję
mimo wolne ruchy wynikające ze stresu, oraz tak bardzo się napinam, że boli mnie głowa.
Po tygodniu jestem zmęczony, bez energii, na nic nie mam ochoty. Co zrobić w tej sytuacji.
Z kogoś pewnego siebie, z towarzyskiego nastolatka, stałem się kimś, kto nie ma z kim rozmawiać i wiecznie czuje stres. Czuję się gorszy od innych, przeraża mnie to, że tak się stresuję, nigdy do tego stopnia nie stresowałem się, że czułem twardość głowy, która na skutek napięcia robi się co raz twardsza. Boli mnie również to, jak źle radzę sobie z tymi dziewczynami, gdy jedna mnie zagadała, nie umiałem z nią rozmawiać. Kiedy w wakacje słyszałem od wielu dziewczyn "ale masz gadkę", bo zawsze o czymś przyjemnym rozmawialiśmy, wydaje się, że to nie ten sam człowiek.


Tak było w październiku. Od tamtego czasu wszystko jeszcze bardziej się popsuło. Siedziałem wiecznie sam, z nikim nie rozmawiałem. Koledzy z klasy zaczęli mi dokuczać, naśmiewać się, rzucać we mnie papierkami. Czułem się nielubiany i odrzucony, może nawet gorszy od innych. To bardzo niekorzystnie wpłynęło na moje relacje z dziewczynami. Miewałem myśli, że na dziewczynę nie zasługuję, bo żadna nie chce osoby, z której się naśmiewają. Chodząc do szkoły byłem permanentnie zdołowany. Z nikim nie mogłem nawiązać kontaktu. To doprowadziło do tego, że zdecydowałem się chodzić często na wagary, co skończyło się
zaniżeniem ocen semestralnych oraz zachowania. Nauczyciele nabrali dystansu do mnie i przestali mnie lubić, uważają bowiem, że jestem leser i nieuk. W istocie lubię się uczyć, ale w tej szkole czuję się podle. Wyśmiewają mnie, szydzą ze mnie. Jak przełamuję się i podchodzę do kogoś porozmawiać, to dostaję zlewkę - jeden mówi do drugiego chodźmy porozmawiać gdzieś indziej.

Przyszły upragnione ferie. Można powiedzieć, że wtedy odżyłem. Spotykałem się z moimi kolegami z poza szkoły, razem spędzaliśmy czas, doskonale się bawiąc. Przy nich czułem się pewny siebie, akceptowany i ponownie stałem się liderem. Nabrałem więcej wiary w siebie, a moja samoocena wyraźnie się poprawiła. Zacząłem ponownie uważać się za atrakcyjnego fajnego chłopaka, co umożliwiło mi poznanie 5 dziewczyn w parku, zakupach, centrach. Ferie się skończyły i wróciłem do szkoły. Miałem tylko parę lekcji, lecz czas spędzony w szkole bardzo niekorzystnie na mnie wpłynął. Ponownie samotnie siedziałem, gdy inni ze sobą rozmawiali, podszedłem do trzech chłopaków z mojej klasy, lecz skończyło się tym, że się ze mnie naśmiewali. Mimo, że krótko byłem w szkole, to czuję się wyraźnie gorzej niż w czasie ferii. Znowu poczułem się jak nielubiany nieudacznik.

Teraz nie wiem co zrobić, jak zmienić tę niekorzystną sytuację. Za dwa miesiące jest koniec roku, więc jeśli do tej pory nie nawiązałem z nikim kontaktu to szanse na to są bliskie 1%.

Czy przedstawić niektórym nauczycielom moją sytuację? Czy zrozumieją mnie i tym samym łagodniej potraktują moje wagary, czy przeciwnie, wyśmieją mnie i ogłoszą klasie, że czuję się z nimi niekomfortowo i tym samym będzie jeszcze gorzej?

Jak to się dzieje, że gdy nie chodzę do szkoły czuję się lepiej i dobrze sam ze sobą, a będąc w szkole mam same negatywne myśli. Wygląda mi na to, że mam dwie osobowości poza szkolną i szkolną, jedną pewną siebie, lubianą przez innych, rozgadaną, otwartą i drugą nieśmiałą, zamkniętą w sobie. Jak to jest możliwe, iż ja osoba, która z łatwością nawiązuje poza szkołą kontakty z rówieśnikami, jest typem lidera, nagle w szkole jest gościem z bardzo słabą pozycją?
Offline
Posty
3
Dołączył(a)
01 lut 2011, 15:22

Re: Szkoła i nerwy

przez dogomaniaczka 02 lut 2011, 02:13
Michałek92, witaj, nie wiem czy już to zrobiłeś, ale proponuję, byś na wstępie przejrzał ten temat :
fobia-szkolna-t10833.html?hilit=fobia%20szkolna myślę że wiele osób ma tam podobne problemy. Co Ci mogę powiedzieć od siebie i z własnego doświadczenia jeśli chodzi o zapytanie :

Czy przedstawić niektórym nauczycielom moją sytuację? Czy zrozumieją mnie i tym samym łagodniej potraktują moje wagary, czy przeciwnie, wyśmieją mnie i ogłoszą klasie, że czuję się z nimi niekomfortowo i tym samym będzie jeszcze gorzej?


Szkoła powinna wiedzieć. Oni po pierwsze nie mają prawa powiedzieć klasie o Twoich problemach, ani Cię wyśmiać. U mnie zawsze w szkole o wszystkim wiedzieli i mogę Ci powiedzieć że bez tego nie przeszłabym do następnej klasy. W takich wypadkach nauczyciele mogą traktować Cię inaczej ale w pozytywnym sensie. Pomogą Ci, pójdą Ci na rękę. Gorzej będą na Ciebie patrzeć jak nie będą wiedzieć i będą myśleć że zrywasz się bo Ci się nie chce, a nie dlatego że masz problem.
dogomaniaczka
Offline

Re: Szkoła i nerwy

Avatar użytkownika
przez agusiaww 02 lut 2011, 11:25
Michałek92, dla mnie Ty nie amsz zadnej fobii szkolnej bo w poprzedniej szkole bylo ok, tylko po prostu nastapila zmiana warunkow do ktorych nie mozesz sie dostosowac. Piszesz ze w swoim towarzystwie jestes liderem, a nagle nowe towarzystwo idt, poczules sie niepewnie, nie umiales wejsc w te grono...i zaczales ich unikac. Piszesz ze oni maja dziecinne hobby, coz nikt sie do Ciebie nie dopasuje w 100% -na pewno w klasie jest kilka osob, ktore pasjonuja sie roznymi rzeczami, sportem itd. Znajdz wspolny temat spróbuj zagadac z jednym -pogadaj o jego hobby-nawet dzieciinym otworz sie...Po drugie mozesz zapisac sie do jakiegos kolka w skzole, na pewno ich troche macie, pokazac ze cos potrafisz (wiadomo u chlopakow to wazne no i panny na to leca :D). W ostatecznosci mozesz sie zwrocic do wychowawcy badz pedagoga szkolnego, ale chyba wolalbys to sam zalatwic. Do dziewczyne tez podejdz, zapytaj czy mozesz zaprosic na nk, czy co kupic mamie na urodziny -wiesz taki podstep...zeby sie zapoznac :) pozniej milo podziekuj. I dasz rade.
Warto żyć, warto marzyć, bo to co osiągalne możliwe jest do zdobycia.
Avatar użytkownika
Offline
Posty
6254
Dołączył(a)
05 mar 2009, 09:22

Doradca Nerwica.com

przez Doradca Nerwica.com
Polecam tych psychologów i psychoterapeutów z Twojej okolicy
Doradca Nerwica.com

Szkoła i nerwy

przez miki74 03 lut 2011, 10:38
Mnie też się wydaje, że jesteś fajnym chłopakiem. Po prostu nie wpisałeś się akurat w tę klasę. I to być może wcale nie jest Twoja wina, lecz ich. Bo z Twojej wypowiedzi wynika, że jesteś ambitnym, lubiącym naukę chłopakiem, który nie ma kłopotów towarzyskich. Stąd możliwe, że przyczyna kłopotów z nową klasą leży w nowej klasie, nie w Tobie! Może po prostu rzeczywiście chłopaki w tej klasie są dziecinni, a Ty jesteś od nich najzwyczajniej dojrzalszy, bardziej dorosły, mający poważniejsze trochę zainteresowania, ambitniejszy (zmiana szkoły ze względu na przedmioty - godne szacunku, nie każdy by się na to zdobył!). Więc głowa do góry i nie dołuj się zbyt pochopnie. Znaj chłopie swoją wartość. (lecz i nie wywyższaj się jednocześnie)

Mam kilka rad. Po pierwsze, o ile to możliwe, jak najwięcej czasu spędzaj z ludźmi ze starej szkoły. Po drugie, może jakiś pozaszkolny sport, kółko zainteresowań itd. pomogłyby Ci nawiązać kontakt z fajnymi ludźmi, wśród których poczułbyś się sympatycznie. Po trzecie, warto się zastanowić nad omówieniem Twej sytuacji z kimś dorosłym ze szkoły. Może zacznij od rodziców, a potem znajdź sobie w szkole kogoś dorosłego, komu byś ufał i uważał za rozsądną osobę. Dobrze by było, gdyby to był jakiś nauczyciel znający Twoją klasę.

Zachęcam, byś coś robił w swojej sprawie. Bo na razie wygląda mi na to, że opuszczasz się w nauce, a zatem nie realizujesz celu, dla którego podjąłeś całą operację zmiany szkoły. Bo tym celem była właśnie nauka.

Na koniec napiszę, żebyś nie przywiązywał zbyt wielkiej wagi do ewentualnego niepowodzenia w kontaktach z nową klasą. To się zdarza i wcale nie znaczy, że jesteś kiepski czy gorszy. Pamiętaj, że miałeś utrudnione zadanie, bo przeniosłeś się w środku liceum, a oni byli ze sobą od początku. I pamiętaj, że znakomicie radzisz sobie w kontaktach z ludźmi spoza klasy. Ucz się wytrwale. Gdybyś miał kłopoty, to tutaj na forum zawsze ktoś Ci coś doradzi i podtrzyma na duchu.

Powodzenia!
miki74
Offline

Szkoła i nerwy

Avatar użytkownika
przez Sorrow 03 lut 2011, 17:18
Michałek92 napisał(a):podrywałem z sukcesami dziewczyny wszędzie gdzie się dało. Zmieniłem szkołę, bo zdecydowałem się pisać maturę z przedmiotów, które skończyły (...) pozostali mają dziecinne zainteresowania

Hmm...
A podrywanie dziewczyn gdzie tylko się da nie jest dziecinnym zainteresowaniem?
Avatar użytkownika
Offline
Posty
3353
Dołączył(a)
08 cze 2006, 15:38

Szkoła i nerwy

przez Michałek92 04 lut 2011, 10:11
miki74 niezwykle ciężko jest przyznać się do słabości rodzicom, którzy uważają mnie za śmiałego chłopaka i wyznaczyli cel "bdb stopnie i wspaniale zdana matura". Gdyby dowiedzieli się o tych opuszczonych godzinach z pewnością by się wściekli dając zakaz na wszystko co możliwe. Zresztą moje stopnie zostały wyraźnie obniżone z powodu godzin. Powinienem mieć jedną 3, a mam ich kilka. W szkole nie bardzo mam komu się zwierzyć pedagogiem jest pani vice dyrektor, która jednocześnie pełni funkcję nauczyciela geografii. Jest dobrą koleżanką
innych nauczycielek, stąd mój brak zaufania do niej . Bo na pewno się wygada, nie raz słyszałem jak opowiadają sobie z uśmiechem o problemach ucznia. Zresztą wystarczy wspomnieć, że przy sprawdzaniu wypracowań polonistka udaje się do wspomnianej pani żeby się razem pośmiać. Nie mam kompletnie zaufania do tych osób, zwłaszcza, iż obie obniżyły mi ocenę ze względu na godziny. To miłe, że tak o mnie myślisz. Jednak ja będąc w szkole postrzegam siebie inaczej. Przede wszystkim uczniowie traktują mnie nieco nonszalancko. Nie biorą serio. Trudno mi znaleźć z nimi wspólny temat. Nawet o dziewczynach nie mam o czym z nimi rozmawiać. Oni patrzą jedynie na wynik "ruchałeś?". Ja na zachowanie dziewczyn i strukturę podrywu. Jednym słowem oni gadają w stylu "była fajna dziewczyna i chciałem ją bzykać", ja "zauważyłem atrakcyjną dziewczynę, podszedłem i było tak, tak, czułem się z nią tak i tak itp". O grach również nie ma co mówić, bo ja rzadko gram i to w strzelaniny, oni zaś w rpg, których nie znoszę. Dlatego jak pytam grałeś w grę "tu tytuł, w który grałem" oni mówią "nom, lipna".

W mojej klasie czuję się niechciany. Przestaję myśleć o sobie jako fajnym chłopaku, lecz wydaje mi się, że coś jest ze mną nie tak skoro nie mogę się z nikim dogadać. Strasznie mi głupio siedzieć samemu na lekcjach i przerwach. Po zakończeniu lekcji jestem w lekkim dołku. W szkole się spędza dużo czasu, nie mogę zatem odrzucić myśli pod tytułem "jeśli nie mogę z nikim porozmawiać to coś jest ze mną nie tak".
Być może faktycznie przywiązuję zbyt wielką uwagę do powodzenia w kontaktach z nową klasą, lecz
wydaje mi się, że skoro nie umiem się tam zaaklimatyzować, to wcale nie jestem pewny siebie, liderem, czy osobą towarzyską. Nie mogę się pogodzić też z faktem, że poza szkołą jestem kimś innym, lubianym.
Wydaje mi się, że jestem kimś gorszym bo nie radzę sobie w szkole z rówieśnikami. Natomiast ci wszyscy goście uważają się, za fajnych kolesiów, którzy mają tam grono znajomych. A ja niby taki spoko gość siedzę sam jak palec.

Czy faktycznie relacja z innymi w szkole nie odzwierciedla typu człowieka i nie oznacza, że skoro w szkole nie umiesz się zaaklimatyzować to jesteś kiepski towarzysko?
Offline
Posty
3
Dołączył(a)
01 lut 2011, 15:22

Szkoła i nerwy

Avatar użytkownika
przez wiejskifilozof 05 lut 2011, 19:29
No ja miałem ochotę się zabić , tak mi w szkole dokuczano . :(
Avatar użytkownika
Offline
Posty
16488
Dołączył(a)
15 sie 2009, 16:08

Sortuj wg

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 19 gości

Przeskocz do