Witam, proszę o pomoc - uwaga historia mojego życia ;)

Subforum poświęcone nerwicy lękowej.

Witam, proszę o pomoc - uwaga historia mojego życia ;)

przez moje ja 05 lis 2009, 14:08
Witam :) Pierwszy raz zdecydowałam się napisać na forum ^^' Zacznę od tego, że mam 20 lat i z pozoru wszystko wygląda OK - matura zdana, pierwszy rok na studiach przeleciał w porządku... Nikt nie wie, jak jest ze mną naprawdę. Tylko rodzina, ale oni zaczynają mnie mieć coraz bardziej dosyć. Mam nadzieję, że ktoś mi odpisze, podzieli się ze mną swoim doswiadczeniem, bo ja nie wiem już, co robić, gdzie szukać pomocy. Dziś na fali rozpaczy zadzwoniłam do lekarza zapisać się do psychologa (jakoś nie jestem przekonana do psychiatry, a to dlatego, że boję się przyjmować leki), ale pierwszy wolny termin jest dopiero w grudniu. A ja już ledwo się trzymam w ryzach. Ja zawsze byłam dzieckiem strasznie wrażliwym, nerwowym, bolał mnie brzuch, często wolałam bawić się sama niż ganiać po podwórku. moi rodzice się tym martwili, ale poszłam do szkoły i było wszystko w normie. Od gimnazjum zaczęła się jazda bez trzymanki. Przede wszystkim zaczęły się "te zmiany". I cały mój swiat wywrócił się do góry nogami. Nigdy dotąd nie robiło mi się słabo. A od gimnazjum (będzie wkrótce 8 lat) - to moja codzienność. Chodziłam wtedy do psychologa, nawet pomógł. Dalej robiło mi się słabo, niedobrze, itp., ale nie pamiętam jakiś szczególnych traumatycznych zdarzeń. W liceum, kiedy już się przyzwyczaiłam do nowych warunków, itp. myślałam, że wreszcie wszystko się odmieni. No i odmieniło się. Na gorsze. W maju 2006r. umarł mój dziadek.To było pierwsze takiego typu zdarzenia, które dotknęło moją najbliższą rodzinę. Jak pomyślę, w jakiej ja byłam wtedy kondycji psychicznej... (do pogrzebu dziadka mieszkałam u babci, ja jedna). Potem zaczęły dziać się cuda. Słabości, mdłości, jakieś zgagi - to wszystko było na porządku dziennym (ach, no i gumy miętowe, które żrałam bez opamiętania, bo miałam złudne uczucie, że mi pomagają). Ale wtedy nie było dnia, w któym nie czułabym się źle. Najpierw rodzice przymykali na to oko, bo wszyscy byliśmy głęboko dotknięci, ale potem stało się jasne, że ja nie umiem już normalnie funkcjonować. A teraz najlepsze - od tamtego czasu jestem "fanką Amola" - tak, tej ziołowej mieszanki, ze względu na ostry zapach i smak. Chusteczki do nosa muszą być skropione Amolem, żebym w razie złego samopoczucia mogła "dojść do siebie". Ja go nawet piję - bez niczego! Może bez przesady, ale przytykam język, tak by czuć w ustach ten ostry miętowy smak. Masakra. Druga klasa LO to koszmar. A jeszcze zaczęły się ponowne wizyty u psychologa i temat pierwszej pomocy na PO. Nie umiałam tego wysiedzieć. Wiele razy chodziłam do lekarza, ale albo mnie zbywał, albo traktował w taki sposób, że się poważnie wystraszyłam. Takie badania jak EKG, cukier, morfologia krwi itp. mam zrobione, wszystko w normie. Gastrolog mówi o gastroskopii (na samą myśl mi niedobrze) - nie zgadzam się. Psycholog mi wtedy pomógł o tyle, że trzecia klasa była już w miarę w porządku, ale i tak nie mam z liceum tylu pieknych wspomnień, co większość... A już na pewno nie mogę się poszczycić bujnym życiem towarzyskim... To bolało, jak każdy opowiadał, na jakiej to nie był imprezie, z kim się nie widywał, co to on nie zwiedził, a ja mogłam się poszczycić siedzeniem w domu i cierpieniem. Zdałam maturę i dostałam się na pedagogikę - zawsze chciałam zajmować się dziećmi. Równolegle urodziła się nam mi śliczna kuzynka (Kinder-niespodzianka ;D), a moja babcia zachorowała. Pierwszy semestr studiów wspominam naprawdę przyjemnie, mimo strachu itp. Myślę, że też świadomość, żę jak mi się nie spodoba, to nie mam obowiązku tego ciągnąć oraz fakt, że jestem jeszcze anonimowa, nikt mnie nie zna i nie zna moich dziwactw mi w tym pomógł. Moja schorowana babcia, która z taką dumą patrzymała na mnie jako studentkę, umarła w grudniu, rok temu. To też był cios, niesamowity. Od tego czasu moje samopoczucie uległo znacznemu pogorszeniu. Nigdy nie miałam uciążliwych bóli głowy, a od tamtego czasu zdarzało się, że bolałą non stop - promieniował ten ból od karku i robił taką jakby obręcz dookołą głowy. Ja zauważyłam także nierówne źrenice, i to już była panika jakiej świat nie widział. (no ale zdecydowałam się na neurologa, zapisał mnie na tomografię głowy i jak przeczytałam działania niepożadane to po prostu stamtąd uciekłam. tydzień temu miałam taki czas, że te nierówne źrenice jakby się o sobie zapomniały :D tzn. zazwyczaj nierówne były wieczorem i chodzi o to, że były dalej okrągłe, ale jakby przesunięte do góry (i przesunięta była tylko jedna źrenica). No a mdłości, słabości, jakieś różne tego typu dziwne uczucia, któe napawają mnie lękiem, jakieśu porczywe myśli... Nie umiem się od nich uwolnić jest coraz gorzej. Nie jestem w stanie dojechać na uczelnię, siedzieć w spokoju i skupieniu przez te półtorej godziny, normalnie jeść (tak czy siak jestem drobna i chuda), czuję, że każdy na mnie patrzy i dziwi się temu, że tak się dziwnie zachowuję, że pożeram te niedobre, ale mocno miętowe cukierki i wciąż przytykam do nosa te chusteczki... Rodzice już nie darzą mnie taką czułością, już jestem dorosła i szczerze mówiąc - chyba nie tego się spodziewali po swej jedynej córce... Zawodzę wszystkich i jestem do niczego. Nie wiem, co robić! Czuję się taka samotna, ale wiem, że to moja wina, bo jak mogę być z kimś blisko, skoro jestem taka dziwna, taka CHORA!? Mogłabym w tym duchu przemawiać jeszcze długo, ale i tak podziwiam osobę, która to przeczyta... :D Z góry dziekuję i pozdrawiam:)
Offline
Posty
3
Dołączył(a)
05 lis 2009, 13:26

Re: Witam, proszę o pomoc - uwaga historia mojego życia ;)

przez Speer 05 lis 2009, 14:21
Też lubię miętowe cukierki :-)
Speer
Offline

Re: Witam, proszę o pomoc - uwaga historia mojego życia ;)

przez moje ja 05 lis 2009, 14:28
Ja już tych cukierków mam dość ;P
Offline
Posty
3
Dołączył(a)
05 lis 2009, 13:26

Doradca Nerwica.com

przez Doradca Nerwica.com
Polecam tych psychologów i psychoterapeutów z Twojej okolicy
Doradca Nerwica.com

Re: Witam, proszę o pomoc - uwaga historia mojego życia ;)

przez Speer 05 lis 2009, 15:16
Piszesz że zawodzisz wszystkich i jesteś do niczego. Dziewczyno, studiujesz pedagogikę i chcesz się zajmować dziećmi. I próbujesz wcisnąć kit że jesteś do niczego? Nie uwierze :-) Piszesz że czujesz się taka samotna, że nie możesz być z kimś blisko bo jesteś chora, i że to jest Twoja wina. Czyli jesteś chora bo chcesz być chora? Nie rozumiem trochę. Jeżeli jesteś chora to wątpię że z własnej woli. Pamiętaj, z problemami trzeba walczyć i nie poddawać się. A samotna nie jesteś, wystarczy że weszłaś choćby na to forum. Tutaj napewno ktoś Ci doradzi, wysłucha, porozmawia. Głowa do góry maleńka :-)
Speer
Offline

Re: Witam, proszę o pomoc - uwaga historia mojego życia ;)

Avatar użytkownika
przez sebastian86 05 lis 2009, 15:51
czesc autorko :)wiele z tych akcji ktore opisalas dzialy sie u mnie.byl okres kiedys ze nie bylo dnia bez uczucia ze zaraz zemdleje. w szkole , w autobusie , na jakichs uroczystosciach itd. a zaczelo sie to od prawdziwego omdlenia na kursie prawa jazdy gdy pierwsza pomoc byla omawiana. jak mdlalem to bardzo drzala mi noga i pani prowadzaca sie pytala czy padaczke mam :) miesiac temu po dlugiej przerwwie znow zemdlalem po badaniu krwi . PZDR i wytrwalosci zycze :)
We Are The Champions 2016(L)
Avatar użytkownika
Offline
Posty
2253
Dołączył(a)
11 gru 2008, 12:15
Lokalizacja
gdzies pod wawą

Re: Witam, proszę o pomoc - uwaga historia mojego życia ;)

przez moje ja 05 lis 2009, 16:07
Ludzie, jestem wzruszona, cieszę się, że chciało Wam się czytać te bzdury i mi odpisaliście... :) No bo problem jest taki, że teraz jest gorzej, od dwóch tygodni nie byłam na uczelni, koleżanki to się pytają, czy ja zrezygnowałam już ze studiów! :P Naprawdę się cieszę, że zdecydowałam się napisać na tym forum, na pewno wiecie, że gadanie o swoim samopoczuciu "normalnym" ludziom to jak grochem o ścianę... Ze mną to jest też tak, że widać, że jakaś "psychiczna" jestem - bo ileż można za przeproszeniem wpieprzać wciąż te same ohydne cukierki (takie małe mentosy w czarnym opakowaniu, może ktoś zna ;P) i - jak to nazywa moja rodzina - "się amolować" (od Amola)... Ale nikt tak na dobrą sprawę nie wie, że mam jakiś problem. A ludziom wciskam kit, że idę do lekarza, że mnie boli gardło, a tak na serio to wciąż i wciąż źle się czuję i tkwię w takim samonapędzającym się kole - boję się chorób - źle się czuję itp... Speer, sebastian86 dziękuję za słowa otuchy :)
Offline
Posty
3
Dołączył(a)
05 lis 2009, 13:26

Re: Witam, proszę o pomoc - uwaga historia mojego życia ;)

Avatar użytkownika
przez sebastian86 05 lis 2009, 16:34
nie jestes jedyna osoba ktora sie tak czuje . ja np choruje juz ponad 4lata na zaburzenia depresyjno lekowe. a wczesniej tez nie bylo rozowo. najwazniejsze to pojsc do psychologa lub psychiatry w odpowiednim momencie. ja zrobilem to zbyt pozno i teraz ciagnie sie te moje leczenie. troszke lekooporny jestem chyba. kto wie czy oddzial dzienny nie bedzie koniecznoscia jesli leki nie pomoga teraz.
We Are The Champions 2016(L)
Avatar użytkownika
Offline
Posty
2253
Dołączył(a)
11 gru 2008, 12:15
Lokalizacja
gdzies pod wawą

Re: Witam, proszę o pomoc - uwaga historia mojego życia ;)

przez mysia12 12 kwi 2010, 08:50
Nie wiem, czy jeszcze tutaj zaglądasz, autorko pierwszego posta :-)
Ja miałam objawy nerwicowe innego rodzaju (moja historia w stopce), ale też się z nimi męczyłam i nie widziałam wyjścia. Mnie pomogła psychoterapia. Najczęstszą przyczyna dolegliwości w nerwicy są niewyrażone emocje, które gdy są tłumione wewnątrz - uderzają w Ciebie i wywołują różne dolegliwości. Ja wierzę, że rozmowa o nich dotarcie do źródeł lęków, naprawdę pomaga. Trzymam za Ciebie kciuki!
http://www.nerwica.com/nn-moja-historia-walka-i-wygrana-t20382.html

... żeby poznać smak
szczęścia, łez i klęsk
i nie pytać wciąż
jaki to ma sens.
(...)
niech nie kraczą nam
że się kończy świat
kiedy chce się żyć
i to jeszcze jak!


http://w128.wrzuta.pl/film/3lTBxDmu4fl/seweryn_krajewski-nasz_codzienny_psalm
Offline
Posty
47
Dołączył(a)
08 kwi 2010, 10:19

Re: Witam, proszę o pomoc - uwaga historia mojego życia ;)

przez Ella 13 lip 2010, 14:18
Nie badz sama ze swoimi lekami,idz do psychologa.Moze to nerwica natrectw,albo inne dziadostwo,ale do uleczenia.Mialam tez swego czasu strach przed ludzmi,bylam chorobliwie niesmiala.Ale ludzie ,ktorzy zauwazali we mnie dobrego,atrakcyjnego czlowieka pomogli mi,a ja tez zaczelam wierzyc w siebie.Np. jak balam sie odezwac ,to powtarzalam sobie ,ze nie tylko moge sluchac ale i mam cos do powiedzenia.Ktos powiedzial,ze mam interesujaca barwe glosu,zaczelam nad tym pracowac i potrafie nawet wsrod halasu skupic na sobie uwage pozytywna..Boze jakie ja mialam problemy ze soba w Twoim wieku,jestem juz matka-jest dobrze ,bo otworzylam sie na ludzi.Czytaj duzo smiesznych rzeczy ,rozluznij sie,pomodl,zwyczjnie poloz sie na podlodze zamknij oczy i rowno oddychaj,codziennie 10 min.Jestes niezwykla,jezeli mimo tych problemow studiujesz,nie poddawaj sie ,opowiedz wszystko psychologowi,pomoze,ja to wiem Duzo serdecznosci Ella
Offline
Posty
1
Dołączył(a)
12 lip 2010, 18:34

Sortuj wg

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 32 gości

Przeskocz do