Głowa do góry, będzie dobrze ; )

L:), sama farmakoterapia? bez psychoterapii?

Tak, na razie, ale planuję psychoterapię i myślę że nie długą - taką jak będę potrzebował (mowa tu o terapii behawioralnej, bo inne akurat w moim przypadku nie mają sensu), plus dodatkowe badania kardio (próba wysiłkowa, ponownie holter) dla uspokojenia się. Inna sprawa że mam dosyć silny charakter, ma to pewnie znaczenie, bo powinienem w to wpaść dobre 2-3 lata temu, ale skutecznie walczyłem, ostatnimi czasy jednak miałem bardzo ciężko i odbiło się to na zdrowiu, ale teraz praktycznie po za kardiofobią (która i tak jest w dużo mniejszym stopniu niż była na początku) resztę pokonałem sam. Trochę ostatnio zacząłem wspomagać się metodą relaksacyjną shultza - nie powiem, pomaga, przynajmniej mi, tak więc polecam ;]

Do tego podejście, staram się śmiać, że skoro przeżyłem już "dwa zawały", "udar" i "zapaść", to "miażdżyca" może mnie oszczędzi ; ) Ataki paniki to był koszmar, ale cieszę się że w tej chwili jestem w stanie skutecznie napady eliminować.

L:),
Fajnie,ze sobie radzisz.

Takze i ja moge sie tutaj dopisac, bylam ostatnio na wizycie u lekarki, powiedziala ze jest ogromna poprawa, ze promieniuje Ze widzi, ze wszystko idzie ku dobremu :) Cieszy mnie to niezmiernie, bo naprawde duzo zrobilam zeby to osiagnac, mimo ze byly momenty kiedy masakrycznie zle sie czulam to nie poddawalam sie, jestem z siebie mega dumna Skonczylam dodatkowy kierunek, w pracy dostalam awans, propozycje konsultacji w przychodni, mam swoje mieszkanie oraz kapitalnych wokol mnie ludzi Trzymam i za was kciuki i pamiejtajcie JAK SIE CHCE TO MOZNA WSZYSTKO.

agusiaww, Cieszę się, Ty chyba też nie chodziaś na terapie prawda?

Gratuluję Agusia. Miło się czyta o czyichś zwycięstwach.


Motywuje do działania. :)

Zrobiłam pierwszy krok. Przyznałam przed sobą, że potrzebuję pomocy. We wrześniu pójdę do lekarza. To chyba mój początek zdrowienia.

No tak więc ja wychodzę już na ostatnią prostą, tak naprawdę to już bym miał z głowy gdyby nie sytuacje społeczne, ale i tu dam sobie rade. Wiele osób tutaj bardzo długo się leczy kilka lat, zmieniają wiele leków, a ja mówię do zrezygnowanych- głowa do góry ja trafiłem z lekiem za pierwszym razem świetnie mi pomaga chodź ostatnio chyba aż za mocno tłumi lęki, bo wolał bym samemu się z nimi uporać. Nie traćcie nadziei bo wyjście z tego wcale nie musi być takie trudne. Pozdrawiam

Tak nie chodzilam na terapie i w sumie to uwazam tak jak moja lekarka, ze mi nie jest potrzebna ja umiem rozwiazywac swoje problemy itd, natomiast u mnie nerwica/depresja objawiala sie bolami roznego typu i placzem. I wlasnie lek mi dal taka mozliwosc, ze mi to zniknelo, od tej pory zaczelo sie poprawiac, terapia jest dobra dla osob, ktore nie radza sobie z zyciowymi problemami, ale czuja sie pod wzgledem fizycznym w miare dobrze. Jednak to jest kazdego decyzja-wspolna z lekarzem, ja zamierzam pojsc jednak na terapie, tak chociazby zeby sprawdzic czy mi to cos da :) jednak nawet jak mialam gorsze momenty, to sie motywowalam, a pozniej juz bylo z kazdym dniem minimalnie, ale lepiej. Na pewno nie mozna pograzac sie w rozpaczy, tylko trzeba dzialac, bo jak czlowiek wpadnie w calkowity marazm to klapa i juz mu sie odechce wszystkiego.

Czuje sie coraz lepiej. Chce zarobic pieniadze pokazac sobie i swiatu ze na cos mnie stac !

aż przyjemnie się Was czyta:); ja pamietam, ze jak chorowalem, to za nic nie moglem znaleźć jakichś pozytywnych historii o wyjsciu z nerwicy-wielkie brawa i gratulacje, ważne, żebyśmy pokazywali innym, że się da, pamiętając jak straszne to chorobsko bylo dla nas.

[Dodane po edycji:]

Ja o mnie . Ja też czuję się lepiej , jestem bardziej śmiały . Częściej wychodzę z domu . Nawiązuję kontakty . Uśmiecham się do ludzi .Dzięki psycholog i psychiatrze . I sobie samemu .

Nie płaczę z powodu bólu psychicznego. Nawet chce mi się wracać na studia :) Mam nadzieję, że ten stan się utrzyma.

Suoer i tak trzymajcie, ja wychodze teraz prawie non stop z domu, chodze na rozne zajecia, spotykam sie z ludzmi Jest swietnie :):)

Kiedyś moja mama brała xanax - i dobrze, że go odstawiła, bo sama mówiła, że czuła się po nim fatalnie. Myślę, że najważniejsze jest wsparcie od najbliższych.

[Dodane po edycji:]

Trzymam kciuki

Zaskakuję się: siedzę sobie spokojnie przy biurku, słucham muzyki, czytam książkę i nagle pojawia mi się w głowie myśl ,,jutro będzie dobry dzień". Miły stan.