Trzeba wierzyć że szpital pomoże. Wiara czyni cuda Trzymam kciuki

Ja również trzymam kciuki za Ciebie ...

Ja tez trzymam za Ciebie kciuki,zobaczysz ze wszystko ulozy sie znakomicie:))Nie martw sie na zapas odstawianiem lekow,a uwierz ze wreszcie pokonasz nerwice:)

po pobycie tam moze byc tylko lepiej...zycze zdrowia

mamukaroli-Trzymamy kciuki za ciebie wszyscy!!!!MASZ SIĘ NIE PODDAWAĆ!!!!Masz dla kogo walczyć- masz dzieci.Napewno nie będzie lekko!Ale dasz radę.Pisz nam o wszystkim!!!Pozdrawiam mocno

Życzę Ci mądrych, kompetentnych lekarzy, miłych współpacjentów, pogody ducha, optymizmu i wiary, że wszystko będzie ok i oczywiście poprawy zdrowia.

Trzymaj się cieplutko

nie wiem czemu ale na myśl,ze muszę iśc do szpitala czuję się jeszcze gorzej, taka przegrana, to chyba tak jak z pierwszą w życiu wizytą u psychiatry ( nie dalam rady sama)!

Mamukaroli będzie wszystko dobrze, pomyśl że robisz to dla swoich dzieci. One chcą uśmiechniętą i zdrową mamę.Głowa do góry.Trzymam mocno za Ciebie kciuki.

Wiesz co ? chyba tak wszyscy mają.Ja na początku tak miałam z lekami,stwierdziłam,że po co mi to?, że dam radę bez psychotropów.Czułam się na tyle tym upokożona, że na początku tylko udawałam że biorę leki!Czułam się bezsilna, bezradna! Nie dopuszczałam do siebie myśli że jestem chora.A czasem (na ile mogłam myśleć logicznie)czułam do siebie wstręt!!Ale to przeszło- w miarę leczenia(to tak jak by moje nogi,dotychczas z waty,znalazły stabilizację)Poczułam się mocniejsza, odważniejsza,zaczęłam ufać lekarzom.Nie mamukaroli-to nie jest przegrana!!!To ważna walka w Twoim życiu-KTÓRĄ WYGRASZ!!!!!!!!!

Witaj mamukaroli. Ja choruje na nerwice zdiagnozowaną od 4 lat ale leki miewałam już jako 15latka. oja przyjaciółka nim ją zdjagnozowali ( ma narkolepsje z kataplepsją ) leżała 6 tyg na oddziale nerwic w am w gdansku. mówiła że było oki lekarze kompetentni i pielęgniarki w porządku, problem miały tylko anorektyczki bo cały czas miały "cień" ale to przy tej chorobie normalne. Też się wybieram do szpitala ale pod koniec wakacji, chcę odstawić leki ale ..... więc spróbuje w szpitalu. serdecznie cię pozdrawiam i myslami jestem z tobą trzymaj się i nie daj się "paskudzie" wierze, ze CI SIĘ UDA :)

może mi ktoś napisać jak jest idę tam pierwszy raz jutro ze skierowaniem pomagają ?wyleczą ? co tak w ogóle robi sie w szpitalu jestem totalnie zdezorientowana i nie wiem co spakować co wziąć co tam będę robić co ze mną czekam na wasze odpowiedzi

Byłem dopiero co w szpitalu. Na pewno pomogą, u mnie wyglądało to tak, że było i dobieranie leków i rozmowy z panią psycholog. Zabierz książki i laptopa, i przygotuj się na duuużo spokojnie spędzonego czasu :)
Ja jestem bardzo zadowolony, postawili mnie na nogi a było juz fatalnie.

tez jestem ciekawa jak taka hospitalizacja wyglada bo nie wiem czy sie sama jej nie poddac a czy trzeb miec skierowanie na cos takiego ?

i czy tam jest prowadzona psychoterapia?
i w ogole czy to sie idzie do normalnego szpitala czy do jakiegos specjalistycznego ?

ja idę do psychiatrycznego...ze skierowania a jak tam jest może ktoś jeszcze się wypowie?

[ Dodano: Dzisiaj o godz. 5:45 pm ]
i co tylko jedna osoba była w szpitalu no dajcie spokój wypowiadajcie sie:)

Również proszę o wypowiedzi. Sam jestem ciekawy jak to jest w szpitalu. Czy prowadzone są psychoterapie równocześnie w trakcie pobytu. Czy w ogóle po takim powiedzmy miesięcznym pobycie jest jakaś poprawa? Czy tylko szprycowanie lekami ? Sorry za głupie pytania ale jestem zupełnie zielony w tym temacie.
Narazie nie zdecydowałbym się żeby pójść do szpitala, ale jak mój stan dalej w tak szybkim tempie będzie się pogarszał to chyba za niedługo nic innego mi nie pozostanie....
W moim wypadku, musiałbym ukrywać ten fakt chyba i również przed rodziną. Nie wyobrażam sobie jak bym się czuł gdyby rozeszło się że byłem w szpitalu psychiatrycznym. Ludzie po prostu tego nie rozumieją, szczególnie w mniejszych miastach/miejscowościach.

Witam serdecznie!!!

Czy ktoś z Was był w szpitalu uniwersyteckim w Krakowie w oddziale leczenia zaburzeń osobowości i nerwic.Proszę o podzielenie sie przeżyciami.
Pozdrawiam